บทที่ 153

ในวันดีๆ เช่นนี้ ผู้ที่ริษยาเคียดแค้นจนไม่อาจทนอยู่เฉยได้ก็คือเฉินเหม่ยลี่

หลังจากได้พักฟื้นรักษาจิตใจและร่างกายจนหายดี เฉินเหม่ยลี่พลันระลึกได้ว่า วันนั้น เป็นคนชุดดำผู้หนึ่ง ที่กรอกยาบางอย่างใส่ปากนาง

วัดจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับนาง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายานั่นคือยาอะไรกันแน่

มีคนจงใจทำร้ายนาง!

เดิมทีนางสงสัยว่าเฉินชิวเยว่อาจลงมือกับนางด้วยอีกคน คิดจะกำจัดนางไปพร้อมๆ กันกับเฉินเซียงหรง ทว่าเฉินเซียงหรงเคราะห์ดี จึงรอดไปได้เช่นนั้น ต่อมาเมื่อได้เห็นองครักษ์จากตำหนักจวิ้นหวังผู้หนึ่งคอยติดตามคุ้มครองเฉินเซียงหรง นางจึงได้รู้ว่าที่แท้คนชุดดำที่ทำร้ายนาง ก็คือองครักษ์ของน้องสามสารเลวสมควรตายที่กำลังได้ดิบได้ดี ได้เป็นว่าที่จวิ้นหวังเฟยที่สูงศักดิ์!

ทั้งหมดเป็นเพราะเฉินเซียงหรง!

สาเหตุที่นางต้องหมดอนาคต ถูกทำลายจนย่อยยับเช่นนี้ ที่แท้แล้วล้วนเป็นเพราะเฉินเซียงหรง!

นางปีศาจจิ้งจอกสารเลวสมควรตาย!

ที่ผ่านมา นางสารเลวเฉินเซียงหรงต้องแสร้งทำเป็นอ่อนโยนแสนดีไม่ทันคนเป็นแม่นมั่น!

ต่ำช้ายิ่งนัก!

เหตุใดคนที่ทำร้ายนางจึงได้ดีมีความสุข ชีวิตรุ่งโรจน์ดุจโรยด้วยกลีบบุปผาก็ไม่ปาน นางไม่ยอม!

เฉินเหม่ยลี่เหลียวมองตลับชาดเหม่ยกุยที่เดิมทียังคงเก็บรักษาเอาไว้ ไม่ได้ทิ้งไปดังที่เฉินชิวเยว่สั่ง ก็เพราะคิดว่าอาจสามารถใช้ตลบหลังเฉินชิวเยว่ หรือใช้เป็นหลักฐานเรียกร้องให้เฉินชิวเยว่และอนุหานทำสิ่งใดเพื่อนางและมารดาได้บ้าง

นางหยิบมาเปิดออก ละเลงมันลงบนริมฝีปากด้วยแววตาเลื่อนลอย ใบหน้าเหยียดยิ้ม

เฉินเซียงหรงถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่ย่ำรุ่ง ฟูเหรินของแม่ทัพท่านหนึ่ง ที่มีชื่อเสียงในเรื่องครอบครัวอบอุ่น บิดามารดาทั้งฝ่ายตนและฝ่ายชายอยู่ครบถ้วน ทั้งยังกำเนิดบุตรชายถึงสี่คน ได้รับเชิญมาเป็นฟูเหรินมงคล[1]ในวันนี้ นางบัญชาการวุ่นวายให้บ่าวไพร่จัดเตรียมชุดพิธีการและมงกุฎหงส์ให้พร้อม ก่อนจะเริ่มแต่งหน้าให้กับเซียงหรงอย่างประณีตบรรจง

“คุณหนูสามงดงามยิ่งนัก เพียงประทินโฉมบางๆ ก็งามยิ่งกว่าเทพธิดาบนสวรรค์ชั้นฟ้าเสียอีก” ฟูเหรินมงคลเอ่ยพลางติดฮวาเตี้ยนให้นางอย่างเบามือ สีแดงของชุดเจ้าสาวขับเน้นให้ใบหน้าของเซียงหรงแดงระเรื่องามจับตายิ่งนัก

วันนี้เดิมหากนางมีมารดา ท่านแม่ของนางคงเป็นผู้แต่งตัวให้นาง เป็นคนติดฮวาเตี้ยน[2]ให้นาง

ทว่าท่ามกลางเรือนหลังใหญ่ นางกลับมีเพียงฟูเหรินมงคลและบ่าวไพร่ ช่วงวัยเยาว์กระทั่งย่างเข้าสู่วัยสาวของนางเต็มไปด้วยการว่าร้ายใส่ความเรื่องที่นางสูญเสียความบริสุทธิ์ไป ดังนั้นนางจึงแทบไม่ได้รู้จักมักจี่กับฟูเหรินสูงศักดิ์คนใดมากนัก ผู้ที่นางรู้จักมักคุ้นอย่างจวิ้นหวังเฟยก็กำลังจะกลายเป็นแม่สามี ดังนั้นนางจึงไม่มีผู้ใดมาจัดการเรื่องการเตรียมตัวเหล่านี้ให้

อนุทั้งหลายของบิดาล้วนแล้วแต่มีศักดิ์เป็นเพียงเจ้านายครึ่งหนึ่ง นางในฐานะคุณหนูสายตรงฐานะสูงศักดิ์กว่าพวกนางมากนัก ในงานพิธีเช่นนี้ อนุเหล่านั้นไม่มีหน้าแม้แต่จะสามารถโผล่ออกมาให้แขกเหรื่อเห็นได้ด้วยซ้ำ

ฟูเหรินมงคลวางแปรงที่ใช้ปัดพวงแก้มอิ่มของอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มหยิบหวีไม้โบราณขึ้นมา ค่อยๆ หวีผมนางตั้งแต่โคนถึงปลาย

“หวีแรกจากโคนถึงปลาย ชีวิตแต่งงานสุขสันต์ยืนยาว

หวีสองครองคู่เรื่อยไป ตราบเกศาหงอกขาว

หวีสามลูกหลานมากล้น

หวีสี่สุขสมหวังสมดังใจปอง”

หลังจากหวีผมยาวสลวยนี้แล้ว ฟูเหรินมงคลก็ค่อยๆ เกล้าผมนางขึ้นอย่างเบามือ เอ่ยเสียงก้องกังวาน “เมื่อแรกยังเยาว์ปล่อยผมยาวสยาย ยามเติบใหญ่ออกเรือนจะต้องเกล้ามวยผม” นางพูดพลางเกล้าผมเป็นมวยง่ายๆ เพื่อให้สะดวกต่อการสวมมงกุฎหงส์

“ข้าทำพิธีแต่งงานให้กับคู่บ่าวสาวมานับไม่ถ้วน ทว่าหนุ่มเหน้าสาวงาม ดังเช่นจวิ้นหวังจ๋างจื่อกับท่านนี้ ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ” ฟูเหรินมงคลยิ้มกริ่ม ก่อนจะเริ่มป้อนขนมบัวลอยให้เซียงหรงกินช้าๆ

กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น ด้านนอกแสงแดดยามบ่ายเริ่มโรยราลงแล้ว เซียงหรงนั่งอยู่ในห้อง ขณะที่ฟูเหรินมงคลเดินออกไปเพื่อเปิดโอกาสให้พี่สาวน้องสาวของนางได้มาร่วมกันร่ำไห้ส่งนางออกเรือน

เซียงหรงเห็นพี่หญิงน้องหญิงของตนเองแล้ว กลับร้องไห้ไม่ออก

ต่อให้ใครจะว่าอย่างไร แต่ยามนี้นางทั้งเหนื่อยหน่ายต่อท่าทีแสนดีเปี่ยมมารยาททว่าปากอย่างใจอย่างของเหล่าพี่สาวน้องสาว จนพานตะขิดตะขวงใจ ไม่ได้เหลือความรู้สึกผูกพันให้กับพี่หญิงพี่หญิงคนใดแล้วทั้งนั้น ทั้งยังไม่อาจเชื่อว่าทั้งสี่คนจะร่ำไห้เพราะอาลัยนางจากใจ ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำตามธรรมเนียม เซียงหรงจึงได้แต่ก้มหน้าส่งเสียงร้องไห้เบาๆ ทั้งที่แทบจะไร้น้ำตา

ในฐานะพี่สาว เฉินชิวเยว่และเฉินเหม่ยลี่นั้น หลังจากสมทบสินเดิมให้กับน้องสาวที่ออกเรือนก่อนอย่างเซียงหรงด้วยปิ่นทองคนละด้ามแล้ว ต่างก็ต้องอยู่เพื่อดำเนินพิธีร้องไห้นี้ร่วมกับเฉินเหม่ยเซียงและเฉินหมิงเยว่เสียก่อน

เดิมพวกนางก็ไม่ได้คิดอยากจะร้องไห้ให้สมจริงแต่อย่างใด เซียงหรงนั้นเนื่องจากมารดาไม่มีอยู่แล้ว จึงมิได้ร่ำไห้ เฉินชิวเยว่ เฉินเหม่ยลี่  เฉินเหม่ย เซียง และเฉินหมิงเยว่เอง ก็ไม่ได้รู้สึ้กผูกพันรักใคร่ ‘บุตรสาวเพียงผู้เดียวที่เกิดจากฟูเหรินของจวน’ อย่างเซียงหรงสักเท่าใด ต่างฝ่ายจึงได้แต่แสดงละครฉากหนึ่งให้ฟูเหรินมงคลและคนอื่นๆ ดูเท่านั้น

[1] 全福人

[2] กลีบดอกไม้เล็กๆ บนหน้าผาก ทำเป็นรูปดอกไม้