บทที่ 159

เซียงหรงถูกพาไปนั่งบนเตียงที่ปูผ้าคลุมสีแดงปักลายยวนยาง ตอนนั้นเองที่จวิ้นหวังเฟยเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า พร้อมบุตรชายที่ยามนี้ทุกคนในตำหนักได้เห็นแล้วว่าจ๋างจื่อของพวกตนช่างยิ้มได้งดงามนัก

            จวิ้นหวังเฟยรับจานเกี๊ยวมาจากแม่สื่อ ก่อนคีบป้อนสะใภ้หมาดๆ ของตนเองผ่านผ้าคลุมหน้า เซียงหรงได้แต่อ้าปากรับ ก่อนจะเคี้ยวแล้วเบิกตาโพลง

            …คายออกได้หรือไม่ มันยังดิบอยู่เลย...

            จวิ้นหวังเฟยหัวเราะเบาๆ ก่อนถาม “ดิบหรือไม่”

            เซียงหรงไม่กล้าเบ้ปาก ได้แต่พยักหน้าเบาๆ “ดิบเจ้าค่ะ”

            “ดีแล้ว ดิบก็ดีแล้ว” สตรีที่แต่งงานแล้วทุกคนในที่นั้นหัวเราะเสียงใส ก่อนที่พระชายาจะวางเกี๊ยวกลับไปให้กับแม่สื่อ “เอาล่ะ พักผ่อนเถิด จือหลิน เจ้ายังคงต้องไปรับแขกอยู่นะ”

            “ขอรับท่านแม่” เขาพยักหน้า รอจนกระทั่งมารดาและคนอื่นๆ เดินออกไป หลี่จือหลินจึงหันกลับมาหาเจ้าสาวของตนเองอีกครั้ง พลางยกน้ำชาให้นางอย่างเอาใจ

            “ค่อยๆ ดื่ม อาหารเหล่านี้เจ้ากินได้ทั้งหมดเลย ไม่ต้องรอข้ากลับมาหรอก หากง่วงก็นอนก่อนเสีย”

            “…เกี๊ยวเมื่อครู่ไม่เห็นอร่อยสักนิด ดิบก็ดิบ…” ด้วยความแง่งอนทำให้เซียงหรงเอ่ยออกไป “คนครัวท่านไม่พอหรือไร ในสินเดิมของข้ามีอดีตแม่ครัวร้านอาหารมีชื่อติดมาด้วยคนหนึ่ง ท่านต้องการให้นางไปสอนพ่อครัวของท่านหรือไม่”

            ถ้อยคำของเจ้าสาวหมาดๆ ทำให้เขาหัวเราะ หลี่จือหลินลูบแก้มนางผ่านผ้าโปร่งสีแดงเบาๆ “เจ้านี่นะ นั่นเป็นเคล็ดต่างหาก”

            “เคล็ดหรือ”

            “อืม...หากเจ้าพูดว่าดิบ[1]...ดิบพ้องเสียงกับคำว่า ‘เกิด’ นั่นเป็นนิมิตรหมายอันดีที่หมายถึงว่าเจ้าจะมีบุตรหลานไว้สืบสกุลหลี่ให้มากๆ ยังไงล่ะ” หลี่จือหลินหัวเราะในลำคออย่างถูกใจ ก่อนเลื่อนสายตาลงมองกลางลำตัวของนางที่ยังคงเพรียวบางอยู่เช่นเดิม “และข้าก็แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถช่วยเจ้าเรื่องนี้ได้...”

            เซียงหรงคว้าถั่วที่ใช้ปูที่นอนขว้างใส่คนพูดทันควัน

            หลี่จือหลินหัวเราะเสียงกังวาน ก่อนจะถอยออกไปเมื่อเห็นเจ้าสาวของตนเริ่มอารมณ์ไม่ดี “เอาล่ะๆ ข้าจะออกไปดื่มสุรากับแขกเสียก่อน พวกเขามาอวยพรถึงตำหนัก หากไม่เยี่ยมหน้าออกไปสักนิดคงไม่ดี เจ้าก็พักผ่อนเถิด อย่าได้ทรมานตนเองเลย ประเดี๋ยวก็กินอาหารเสีย เข้าใจหรือไม่” ว่าจบเจ้าบ่าวหมาดๆ ก็โบกมือสั่งสาวใช้ให้ดูแลภรรยา ก่อนเดินออกไปจากห้องหอ ตรงไปยังโถงพิธีที่ยามนี้มีคนมากมายกำลังนั่งดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน

            จ๋างจื่อแห่งตำหนักจวิ้นหวังแย้มยิ้ม เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดียิ่ง เหล่าบุรุษที่มาร่วมงานแต่งเห็นดังนั้นก็ต่างพากันมาคารวะสุราเขาคนแล้วคนเล่า กระทั่งองค์ชายสามที่มาร่วมงานมงคลก็ยังเดินมาคารวะสุราอย่างไม่ถือยศถือศักดิ์

องค์ชายสาม ‘หลี่เจี๋ย’ ยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นเจ้าบ่าวเริ่มเมามายจนใบหน้าแดงก่ำ เขาหันไปทางบ่าวที่รินสุรา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยกับหลี่จือหลิน “พี่จือหลิน ขอให้ท่านมีความสุขมากๆ”

            หลี่จือหลินรับสุรามาจากบ่าวที่คอยรินสุราข้างกายก่อนยกขึ้นคารวะตอบ กล่าว “ขอบพระทัยองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ” แล้วจึงยกขึ้นดื่ม

            เดิมทีเขาก็เมามายอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ ทั้งยังเวียนศีรษะจนแทบจะทรุดลงไปกับพื้น หลี่จือหลินพยายามสลัดศีรษะเพื่อทำให้สติของตนแจ่มใสขึ้น แต่กลับทำให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม

            เขาลุกขึ้น เอ่ยกับแขกเหรื่อด้วยดวงตาปรือและเริ่มจะแดงก่ำ

            “ข้าต้อง...ต้องขอตัวก่อน” หลี่จือหลินยืนโอนเอนเล็กน้อยขณะที่ตง หยางปราดเข้ามาประคอง เขาเอ่ยเสียงดัง “ถึงเวลา...เข้าหอแล้ว!”

            บุรุษในห้องโถงต่างหัวเราะร่วน

สหายแม่ทัพของเขาเอ่ยขึ้น “คืนวสันต์มีค่ายิ่งกว่าพันตำลึงทอง จ๋าง จื่อ ท่านต้องรีบไปได้แล้ว!”

            สหายอีกผู้หนึ่งเห็นต่าง “ได้อย่างไรเล่า นานๆ ครั้งพวกเราจะได้มีโอกาสคารวะสุราจ๋างจื่อ ฟูเหรินของจ๋างจื่อนั้นอย่างไรเสียก็ต้องได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต มีเวลาอีกนาน แต่ว่าพวกเรานานๆ ครั้งจึงได้มีโอกาสสังสรรค์ ดังนั้น วันนี้ไม่เมาไม่เลิกรา!”

            “นั่นสิ ไม่เมาไม่เลิกรา!” ใครอีกคนสำทับ

            “ทุกท่านอย่ากลั่นแกล้งจ๋างจื่ออีกเลย” องค์ชายสามรีบไกล่เกลี่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “อย่างที่ทุกคนว่ากัน คืนวสันต์มีค่ากว่าพันตำลึงทอง พวกท่านเองก็มีภรรยา มิใช่ไม่รู้ว่าการมีภรรยาตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขนรู้สึกดีขนาดไหนไม่ใช่หรือ”

ขุนนางขั้นห้าผู้หนึ่งหัวเราะขึ้นมา ก่อนประคองจอกสุราขึ้น กล่าวว่า

“องค์ชายช่างพระทัยกว้างขวาง เช่นนั้นพวกกระหม่อมไหนเลยจะกล้ารั้งจ๋างจื่อเอาไว้ได้อีก”

            หลี่จือหลินหัวเราะเช่นกัน “เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน ทุกท่านตามสบายเถิด”

[1] 生