บทที่ 157

เซียงหรงเม้มปากแน่น แต่นางถอยหลังไม่ได้แล้ว มีแต่ต้องเดินหน้าเท่านั้น

แม้ว่าเทียนจินในยามนี้จะมิได้เคร่งครัดในเรื่องการยกอนุขึ้นเป็นภรรยาเอกเช่นรัชสมัยอื่นๆ แต่ว่านางก็หวังไม่ให้บิดาดำเนินไปในทางผิดมากกว่านี้...

อนุหานไม่ใช่คนที่จะสามารถเป็นหน้าเป็นตาให้กับจวนกั๋วกงได้จริงๆ

เซียงหรงตามองจมูก จมูกมองใจ [1]

นางได้ยินเสียงบิดาพูดอวยพร ทว่ากลับฟังไม่รู้ความแล้วสักคำ

นางไร้มารดา จึงมีเพียงแต่ป้ายวิญญาณเท่านั้นที่นางเคารพกราบไหว้

แม้ว่าอนุหานจะนั่งอยู่ด้านข้างเฉินกั๋วกง สวมชุดสีเดียวกับอาทิตย์อัสดงที่เกือบคล้ายสีแดงสด ทว่าอนุผู้หนึ่งก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับการคารวะจากคุณหนูสายตรงเช่นนาง

กว่าที่เซียงหรงจะรู้ตัวอีกที ก็ถูกพี่ชายใหญ่แบกขึ้นหลัง พาเดินออกจากจวนกั๋วกงทีละก้าวๆ ด้วยฝีเท้ามั่นคง

ชั่วอึดใจนั้น ร่างบอบบางซบลงบนแผ่นหลังกว้างของพี่ชาย นางจับเสื้อเขาเอาไว้แน่น น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมาทีละหยดตกต้องบ่าของคุณชายใหญ่แห่งจวนเฉินกั๋วกง

“จำไว้ หรงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาที่นี่ได้เสมอ” พี่ชายนาง เฉินจิ้งอี้ พูดเสียงทุ้มต่ำ “อย่าได้กลัว อย่าได้กังวล ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จวนเฉินกั๋วกงและพี่ใหญ่จะยืนเคียงข้างเจ้า”

“เจ้าค่ะ” นางซบหน้าลงบนบ่ากว้างนั้นเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ ที่นางอนุญาตให้ตนเองได้กลับไปเป็นเด็กน้อยที่คอยออดอ้อนพี่ชายอีกครั้ง

กระทั่งคุณชายใหญ่ประคองนางให้ขึ้นนั่งบนเกี้ยว นางได้ยินเสียงของพี่ชายเอ่ยกับหลี่จือหลินอย่างชัดเจน

“ข้าหวังให้พวกท่านสองคนครองรักกันอย่างมีความสุขเนิ่นนาน” เฉินจิ้งอี้เอ่ยเสียงเคร่งขรึม “ทว่าจวิ้นหวังจ๋างจื่อ โปรดจำไว้อย่างหนึ่ง หากท่านไม่ต้องการนางแล้ว หรือหากท่านทำให้นางเสียใจ โปรดส่งนางกลับมา ข้าและจวนเฉินกั๋วกงจะอยู่เคียงข้างนางเสมอ”

“ไม่รบกวนให้พี่ใหญ่เป็นห่วงหรอกขอรับ” หลี่จือหลินกล่าวตอบ “ข้าไม่มีวันปล่อยมือจากหรงเอ๋อร์แน่” เจ้าบ่าวในชุดแดงมงคลแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ในดวงตามีร่องรอยแน่วแน่ไม่แปรผัน บ่งบอกถึงความรักความห่วงใยต่อคุณหนูสามแห่งจวนเฉินกั๋วกงอย่างลึกล้ำ

หลี่จือหลินคารวะพี่ภรรยาและทุกคนที่มาร่วมส่งเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวอย่างไม่ถือยศถือศักดิ์ ก่อนจะตวัดร่างขึ้นนั่งบนหลังม้า แล้วเริ่มพาขบวนเจ้าสาวพร้อมกับสินเดิมของนางที่ยืดยาวเช่นเดียวกับขบวนสินสอดเดินทางไปที่ตำหนักจวิ้นหวัง

            คุณชายใหญ่เฉินยืนมองขบวนเจ้าสาวที่ห่างออกไปช้าๆ ก่อนจะยกมือห้ามบ่าวไพร่ที่กำลังถืออ่างน้ำ ทำท่าจะสาดออกไปที่ถนน เป็นนัยยะของการบอกว่าสตรีผู้ออกเรือนนั้นมิได้เกี่ยวข้องอันใดกับสกุลเดิมของนางอีกแล้ว

เฉินจิ้งอี้กล่าวหนักแน่น

“ไม่จำเป็น ไม่ต้องสาด”

เพราะว่า ‘เฉินเซียงหรง’ จะยังเป็นคนของจวนเฉินกั๋วกง เป็นน้องสาวของ ‘เฉินจิ้งอี้’ ตลอดไป ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใด หรือกลายเป็นผู้ใดไปแล้วก็ตาม

เมื่อขบวนเจ้าสาวเข้าสู่ตำหนักจวิ้นหวัง เสียงประทัดและขลุ่ยบรรเลงดังกึกก้อง เซียงหรงในชุดเจ้าสาวสีแดงสดดูงดงามราวเทพธิดา แม้ว่าภายใต้ผ้าคลุมหน้าจะมีร่องรอยความเขินอายและความไม่มั่นคงก็ตาม

หลี่จือหลินกลับยิ้มอย่างมีความสุข ใบหน้าคมสันสว่างไสวด้วยรอยยิ้มแห่งความปลาบปลื้มยินดี จนบ่าวไพร่ในตำหนักต่างก็รู้สึกดีใจไปด้วย ทั้งยังรู้สึกดีต่อจ๋างจื่อฟูเหรินคนใหม่นี้มากนัก

[1] 眼观鼻，鼻观心 ก้มหน้าเพราะอับอาย หรือรู้สึกละอายใจ