ตอนที่ 6 ขับรถครั้งแรก

มาลีสอดมือหมุนเข้าไปในบล็อกเครื่องยนต์ มือซ้ายกดวาล์ว มือขวาหมุนตามเข็มนาฬิกา เธอหมุนเพียงสี่ห้ารอบเมื่อได้จังหวะจึงถอดมือหมุนและปล่อยวาล์ว

            ตั๊ก ตั๊ก ตั๊ก

            ทุกคนต่างยืนตะลึงเมื่อมาลีสามารถสตาร์ทรถไถเดินตามเพียงครั้งเดียวก็ติด ลูกทั้งสองต่างยิ้มและปรบมือให้

            “แม่เก่งจังเลยครับ” เอื้อกับอุ่นไม่เคยเห็นแม่มายุ่งกับรถไถนาสักครั้ง แต่ทำไมแม่ถึงสตาร์ทรถได้

            มาลียิ้มให้ทุกคนแล้วเอ่ยกับสามี “เดี๋ยววันนี้พี่เคนสอนฉันขับรถอีแต๊กนะคะ”

            เคนทำหน้าตาเหมือนหวาดกลัวนิด ๆ แล้วคิดในใจ จะรอดเหรอวะ!

            “เชื่อใจฉันเถอะน่า เอ้า ฉันซื้อนมมาให้พี่ด้วย” มาลีหยิบนมถั่วเหลืองที่ยังเย็นเฉียบให้สามีหนึ่งกล่อง

            เคนมองอย่างลังเล ตั้งแต่แต่งงานกันมา มาลีไม่เคยซื้อนมให้เขาดื่มเลย อย่าว่าแต่ซื้อให้เขา ซื้อให้ลูกกับตัวเองเธอก็ไม่เคย เหตุเพราะเธอขี้เหนียวกับการซื้อของกิน แต่ถ้าเป็นเหล้ากับบุหรี่เธอจะจ่ายไม่อั้น

            เห็นสามีชักช้ามาลีจึงดึงหลอดพลาสติกออกมาเจาะกล่องนมให้แล้วส่งให้เขาอีกครั้ง เขาจึงยอมรับไปดูดแบบงง ๆ

            “เด็ก ๆ มาขึ้นรถเร็ว” ลูกทั้งสองเดินมาใกล้เธอ มาลีจึงอุ้มลูกขึ้นรถทีละคน “ไปแล้วนะคะแม่” มาลีหันไปบอกแม่สามีอย่างอารมณ์ดี ซึ่งต่างจากมาลีคนก่อนโดยสิ้นเชิง ขานั้นเอาแต่ทำหน้าบึ้งและบังคับให้ผัวทำงานทั้งวัน

            “เออ ๆ” ฟั่นมองตามอย่างงง ๆ เหมือนกัน เหมือนลูกสะใภ้เธอจะเปลี่ยนไปนิด ๆ มาลีไม่โกรธเลยหรือไงทั้งที่เธอเพิ่งไล่ออกจากบ้าน

            เคนเคลื่อนรถอีแต๊กออกไปอย่างช้า ๆ โดยมีมาลียืนสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง ส่วนลูกทั้งสองนั่งกินขนมอยู่ในกระบะรถที่มีเสื่อปูรองอย่างสนุกสนาน เป็นครั้งแรกที่ทั้งสี่คนได้ไปนาพร้อมกัน

            มาลีพอเข้าใจการขับรถอีแต๊กแล้วจึงพูดขึ้น “ฉันขอลองขับบ้าง”

            เคนลุกออกจากเบาะนั่งแล้วให้ภรรยาไปนั่งแทน เขาก้าวขาเข้ามายืนด้านในกระบะ มือข้างหนึ่งยังช่วยภรรยาจับหางรถไถไว้มั่น

            “ถ้าจะเลี้ยวก็กำเบรกแล้วก็เลี้ยวแบบนี้นะ” เคนสาธิตการเลี้ยวตรงทางโค้งให้ภรรยาดู

            มาลีพยักหน้าหงึกหงัก แต่การที่มีคนตัวสูงมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังในระยะประชิดเช่นนี้มันทำให้เธอใจสั่น มือสั่นเล็กน้อย

            ไหนบอกว่าให้รักษาระยะห่างไง ทำไมถึงเข้ามายืนใกล้แบบนี้ล่ะ

            เคนถอยห่างออกไปแล้ว เมื่อเห็นเมียขับรถอีแต๊กได้คล่อง

            มาลีแอบยิ้มคนเดียว ตื่นเต้นที่ตัวเองขับรถอีแต๊กได้เร็ว มันขับง่ายกว่ารถยนต์เสียอีก บางครั้งการได้กลับมาใช้ชีวิตแบบบ้าน ๆ แบบนี้อีกครั้งมันก็ดีเหมือนกัน แต่ถ้ามาแบบโสด ๆ ก็คงไม่ต้องกังวลว่าต้องอยู่อย่างไร แต่นี่พ่วงสามีขี้โรคกับลูกน้อยทั้งสองมาด้วย ในชีวิตต่อจากนี้ก็ต้องมีพวกเขาอยู่ด้วยตลอด อย่างน้อยเธอก็ผ่านชีวิตช่วงวัยรุ่นมาแล้ว และทำงานมาอย่างหนัก ประสบการณ์ก็มากพอสมควร เธอคิดว่าเธอจะผ่านมันไปได้ไม่ยากนัก

            มาลีขับรถอีแต๊กไปตามทางเรื่อย ๆ หัวแต่ละคนสั่นด๊อกแด๊ก ๆ ไปมาตลอดทางคล้ายกับตุ๊กตาหัวสั่นที่ติดไว้หน้ารถยนต์ บางจังหวะทางขรุขระมากดูเหมือนว่าไส้ข้างในท้องจะเคลื่อนที่ไปด้วย

            เฮ้อ! หมดกันชีวิตนางพยาบาลสุดสวย ตอนนี้กลายเป็นนางม่วยขี้เมาขับรถอีแต๊กไปแล้ว จะแก้ตัวก็คงแก้ไม่หวาดไม่ไหว ต้องปล่อยไปตามน้ำอย่างเดียว

           

            ทั้งสี่มาถึงนาเกือบสิบโมง ทุกคนที่นั่งเลี้ยงควายอยู่ต่างมองมาด้วยความสงสัย เหตุใดมาลีถึงเป็นคนขับรถอีแต๊ก และทำไมเธอถึงออกมานาได้ทั้งที่เมื่อคืนเธอเมาหนักและหัวแตกด้วย ปกติถ้าเมาแล้วผู้หญิงคนนี้จะนอนตื่นตอนบ่ายหรือไม่ก็เย็น

            มาลีถือตะกร้ากับข้าวขึ้นไปไว้บนเถียงนาเมื่อจอดรถเสร็จ

            “พี่เคนก็มาด้วยเหรอครับ” สำเริงน้องชายที่อายุห่างกันสามปีเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงเถียงนา ทุกคนในบ้านย่อมรู้ดีว่าเขาไปไหนมาไหนได้ไม่ค่อยไกลนัก

            “อือ อยากมาดูหน่อไม้ไปขายด้วย” นานกว่าสัปดาห์แล้วที่ฝนตกหนักก่อนที่จะมีงานบุญที่บ้าน เขาคิดว่าหน่อไม้คงโผล่พ้นดินขึ้นมามากแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาจะได้ตัดไปขาย เพราะเขาคิดว่าเงินที่เหลืออยู่กับภรรยาคงมีไม่มากแล้ว เขาต้องเร่งหาเงินโดยเร็วที่สุด

            “ฉันขอไปด้วยนะคะ”

            “หนูไปด้วยนะคะพ่อ”

            “ผมไปด้วยครับ”

            เคนมองภรรยากับลูกด้วยความงุนงงสุด ๆ เหตุการณ์ที่เขากับภรรยาพร้อมกับลูกอีกสองคนจะไปหาอยู่หากินด้วยกันมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

            “เดี๋ยวฉันไปช่วยถือค่ะ เผื่อพี่หิ้วกลับมาไม่ไหว” คิดแล้วก็อยากกินแกงหน่อไม้น้ำข้น ๆ ใส่ชะอมกลิ่นหอม ๆ ถ้าได้จริง ๆ เธอจะทำกินคืนนี้แหละ

            “ไปก็ไป” ในเมื่อทุกคนอยากไปเขาก็จะไม่ห้าม แต่เข้าไปในป่าไผ่มีทั้งยุงทั้งริ้นเต็มไปหมด เคนหันมาพูดกับสำเริง “ฉันไปดูหน่อไม้ก่อนนะ”

            “ครับ”

            ป่าไผ่ขนาดใหญ่กว่าสิบไร่เป็นป่าไผ่ธรรมชาติที่อยู่ติดกับนาพ่อ ใครจะไปหากินหาขายก็ได้ทั้งนั้น ซึ่งแต่ละปีจะมีหน่อไม้ขึ้นตั้งแต่ฝนแรก ยาวไปจนเกือบถึงต้นฤดูหนาวถ้าฝนไม่ขาดช่วง คนที่ขยันก็สามารถทำเงินได้จากไผ่ป่านี้ได้มากเช่นกัน

            เคนเดินไปถือกระติกน้ำและถุงย่ามห่อข้าวที่เตรียมมาด้วยพร้อมเสียมหนึ่งเล่ม “เอื้อถือตะกร้าใบนี้ให้พ่อหน่อย” เคนยื่นตะกร้าไม้ไผ่ใบเปล่าให้ลูก ในนั้นมีย่ามที่ทำจากกระสอบปุ๋ยอีกหนึ่งใบ “ไม้คานด้วย”

            “ครับ”

            “ฉันถือกระติกน้ำกับห่อข้าวให้ดีกว่าค่ะ” แค่เดินอย่างเดียวเขาก็จะไม่รอดแล้ว

            ถึงแม้จะแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงของภรรยาแต่เขาก็ไม่พูดอะไร เธออาจจะขอโอกาสกับเขาจริง ๆ ก็ได้ “งั้นก็ตามใจ” ภรรยาสะพายถุงห่อข้าวและหิ้วกระติกน้ำเดินตาม ส่วนเขาถือตะกร้า มีด และเสียม เดินนำหน้า เอื้อแบกไม้คานวิ่งตามหลังพ่อไปติด ๆ

            พี่ชายพาลูกกับเมียเดินไปหาหน่อไม้แล้ว สำเริงจึงเดินหิ้วกระติกน้ำและห่อข้าวไปหาภรรยาและน้องสาวที่กำลังนอนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่