บทที่8 ภาพวาดยืนยัน

ตอนที่ 8 ภาพวาดยืนยัน

หลงจู่หลิวได้ให้เด็กที่ร้านนำสมบัติสี่อย่างออกมาให้แก่เด็กสาวที่แต่งกายเป็นชายอยู่ด้านหน้า หนิงเหอเองหยิบพู่กันหนึ่งอันขึ้นมาดู ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ เพราะพู่กันชิ้นนี้ทำมาจากหางม้าอย่างดี รวมถึงกระดาษที่อีกฝ่ายนำมาให้ด้วยเช่นกัน หนิงเหอใช้มือลูบไปยังกระดาษเพื่อสัมผัสความละเอียดของกระดาษ

เป็นกระดาษที่เนื้อละเอียดเป็นอย่างมาก มันสามารถทำให้การกระจายของหมึกเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ

“ท่านต้องการให้ข้าวาดสิ่งใด” หนิงเหอเงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่าย

“แล้วแต่เจ้า” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กล่าวบอกกับนาง

เหมือนจะเป็นโจทย์ที่ง่าย แต่โจทย์เปิดกว้างเช่นนี้ทำให้หนิงเหอไม่รู้ว่าจะวาดภาพใดที่จะทำให้อีกฝ่ายพึงพอใจ ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ภาพนกอินทรีที่แขวนอยู่ในร้านเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของนาง

นางรู้แล้วว่าจะวาดภาพใด

คนของทางร้านได้ติดกระดาษไว้ที่ขาตั้งสำหรับวาดภาพให้เรียบร้อยแล้ว หนิงเหอจึงเข้าไปนั่งประจำที่ ก่อนจะมองกระดาษอย่างใช้ความคิด นางกำลังจัดฉากและองค์ประกอบภาพต่างๆ ไว้ในจินตนาการขณะที่มองกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้ด้วย สายตากลมโตสีดำ ราวกับลูกกวางน้อยของนางกวาดมองแผ่นกระดาษและจดจำมันเอาไว้ก่อนจะเริ่มฝนหมึกเพื่อใช้ในการวาดทันที

พู่กันสี่ห้าด้ามที่แขวนไว้ให้นางได้เลือกใช้ตามขนาด

เพียงร่างของนางจับพู่กัน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านก็เริ่มเงียบลงในทันที หนิงเหอค่อยๆ ใช้ปลายพู่กันจุ่มหมึกและเริ่มวาดภาพตามที่นางต้องการทันที

จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเค่อ ชายหนุ่มที่นั่งเก้าอี้ถือพัดในมือเล่นก่อนจะคอยมองมาที่หนิงเหอเป็นระยะ แต่ไม่ได้เร่งรัดอีกฝ่าย เขาปล่อยให้นางแสดงฝีมือได้เต็มที่ และยังไม่ลืมที่จะให้คนนำขนมเข้ามาให้กับคนที่มากับนางด้วย

จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วยามครึ่ง หนิงเหอก็ได้วางพู่กันลง ก่อนจะมองผลงานที่ตนวาดออกมาด้วยความพอใจ

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” หนิงเหอกล่าวตอบอีกฝ่าย ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ลุกขึ้นก้าวเท้าเข้ามายังที่ที่นางนั่งอยู่เพื่อดูผลงาน

หนิงเหอที่เห็นเช่นนั้นก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลบอีกฝ่ายทันที แต่อาจเป็นเพราะนั่งนานจนเกินไปหรือเพราะร่างกายนี้ยังไม่แข็งแรงอยู่ก็ไม่ทราบ ทำให้เมื่อรีบลุกขึ้นยืน ก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเล็กน้อย

“อ๊ะ” หนิงเหอเตรียมใจไว้แล้วว่าหน้าต้องกระแทกพื้นแน่ๆ

แต่กลับมีมือเรียวขาวราวหิมะคู่หนึ่งยื่นออกมาประคองนางเอาไว้ เมื่อรู้สึกยืนได้มั่นคงขึ้น หนิงเหอก็กล่าวขอบคุณอีกฝ่าย ก่อนจะเลี่ยงหลบไปอีกด้านเพื่อให้อีกฝ่ายได้ชมผลงานของนาง

ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาแทนที่ที่หนิงเหออยู่เมื่อครู่ ก่อนจะเงยหน้าชมผลงานที่นางได้วาดขึ้น

ตุ๊บ

พัดในมือที่อีกฝ่ายถือไว้ตกลงกระแทกพื้นทันที เขามองรูปภาพนั้นด้วยสายตาเหม่อลอย

ภาพนกอินทรีกำลังสยายปีกบินอยู่บนนภาดูน่าเกรงขาม สายตาอันแหลมคมของมันกำลังจ้องมองบ้านเรือนที่อยู่เบื้องล่าง ราวกับไม่มีสิ่งใดปิดบังหรือซุกซ่อนมันได้ มุมภาพด้านล่างมีคำกล่าวอยู่หนึ่งคำ

มองเบื้องล่างด้วยตนเอง

นามพู่กัน. โซ่วเจี๋ย

ลายเส้นที่วาดออกมาคล้ายกับลายเส้นรูปแม่ทัพทรงม้า แต่ก็ยังมีบางจุดที่ทำให้ได้เห็นว่า ภาพนี้นั้นละเอียดและดีกว่ารูปนั้นมาก

“แม้ว่าจะเป็นลายที่คล้ายกัน แต่ข้ากลับรู้สึกว่า ลายเส้นที่เจ้าวาดในครั้งนี้นั้นมีความพลิ้วไหวกว่าภาพก่อนหน้านี้ นั่นเป็นเพราะเหตุใด?” ชายหนุ่มหันมาถามหนิงเหอด้วยความสงสัย

“นั่นเป็นเพราะพู่กันเจ้าค่ะ” 

“พู่กัน?”

“เจ้าค่ะ ภาพก่อนนั้น ข้าใช้พู่กันขนกระต่ายหนึ่งด้ามในการวาดเท่านั้น ทำให้ลายเส้นที่วาดออกมาได้ไม่ค่อยจะดีนัก” หนิงเหอกล่าว ไม่ใช่เพียงเพราะใช้พู่กันด้ามเดียวเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะเนื้อกระดาษอีกด้วย

เมื่อได้ยินข้อไขแจ้งของอีกฝ่าย ชายหนุ่มก็เข้าใจในทันที ก่อนจะถามอีกคำถามที่ค้างคาใจของเขาออกไป

“ถ้าเช่นนั้น เหตุใดกระดาษแผ่นนั้นถึงยับย่นเช่นนั้น”

“นั้นเป็นเพราะข้าใช้กระดาษที่คุณชายเซียวไม่ใช้แล้วมาวาด จึงทำให้กระดาษเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” พูดแล้วหนิงเหอก็รู้สึกไม่สบายใจ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะกล่าวหาว่านางนำรูปที่ใช้กระดาษยับยู่ยี่ราวกับขยะเช่นนั้น มาลงทะเบียนได้

ชายหนุ่มมองพิจารณาอีกฝ่ายอีกครั้ง นางคงเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านที่ยากจน จนไม่สามารถหาซื้อสี่สมบัติล้ำค่ามาได้ จึงทำได้เพียงใช้ของผู้อื่นเช่นนี้

“เอาเถอะ ถือว่าพวกเราได้รับการยืนยันแล้วว่าเจ้าเป็นผู้วาดภาพนั้นจริง” ชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปนั่งอีกครั้งพร้อมกล่าวกับอีกฝ่าย

เมื่อเห็นว่าการตรวจสอบได้สิ้นสุด หลงจู่หลิวจึงได้พาทั้งสามคนกลับลงไปชั้นล่างอีกครั้ง จึงทำให้ในตอนนี้เหลือเพียงชายหนุ่มและผู้ดูแลสาขานั่งอยู่ภายในห้องสองคน

“ส่งคนไปสืบประวัตินางดู” ชายหนุ่มสั่งการกับอีกฝ่าย

“ขอรับนายท่าน” ผู้ดูแลสาขารับคำสั่งทันที

ชายหนุ่มมองไปที่ผลงานวาดภาพที่เด็กสาวนางนั้นวาดอยู่เมื่อครู่ ก่อนจะกล่าวขึ้น “ให้คนจัดหาสี่สมบัติให้แก่นางกลับไปด้วย” 

เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงยังไม่มีเงินที่จะนำมาซื้อของเหล่านี้เป็นแน่ เขาจึงอยากมอบให้อีกฝ่าย ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับภาพวาดนกอินทรีตัวนี้

เขาไม่คิดว่า การมาเยี่ยมชมร้านในสาขาที่ห่างไกลจากเมืองหลวงเช่นนี้ จะทำให้เขาได้พบกับอัญมณีที่ถูกความยากจนกลบฝังเอาไว้ หากผู้ที่ได้ชื่อว่าพู่กันเทพคนนั้นเห็นภาพวาดนกอินทรีตัวนี้ละก็ อีกฝ่ายจะต้องหาเรื่องมาที่นี่อย่างแน่นอน

ชายหนุ่มยืนอยู่ที่หน้าต่างที่ชั้นสองอย่างใช้ความคิด เพียงผ่านไปสักพักเขาก็ได้เห็นกลุ่มของเด็กทั้งสามคนเดินออกจากร้านด้วยความดีใจ โดยเฉพาะเด็กสาวที่กำลังหอบหิ้วของที่ทางร้านมอบให้กลับบ้านไปด้วยรอยยิ้ม

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เด็กสาวที่เดินออกไปได้ชั่วครู่หันกลับมาทางร้านอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้ามองมาที่ชั้นสองที่เขายืนอยู่ นางส่งยิ้มอย่างใสซื่อมาให้แก่เขาพร้อมกับโค้งตัวลงเพื่อเป็นการขอบคุณเขาสำหรับของขวัญในครั้งนี้

“คุณชายขอรับ”

ผู้ติดตามของเขา มาจากทางด้านหลังกล่าวเรียก

“อืม” ชายหนุ่มกล่าวตอบโดยที่ไม่ได้หันไปมอง เพราะตอนนี้เขากำลังมองเด็กกลุ่มนั้นเดินตามถนนออกไปอยู่ไกลๆ

“รถม้าสำหรับเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมแล้วขอรับ”

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขากำลังชั่งใจความคิดของตนเองเล็กน้อยก่อนจะกล่าว

“ยกเลิกการเดินทาง เจ้าให้คนของเราไปเช่าจวนดีๆ สักจวนเอาไว้ ข้าจะอยู่ที่นี่สักระยะ”

คำสั่งของผู้เป็นนายทำเอาผู้ติดตามที่ติดตามเขามาหลายปีถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย ไม่มีเลยสักครั้งที่จะมีคนสามารถเปลี่ยนใจคุณชายของเขาได้ แต่เพราะเหตุใดคุณชายที่เตรียมการจะเดินทางแล้วกลับเปลี่ยนใจพักอยู่ที่นี่สักระยะ

“ขอรับ” แม้จะประหลาดใจมากเพียงใด แต่เขาก็รับคำสั่งอีกฝ่ายทันที และรีบเร่งหาจวนสักจวนเพื่อให้เจ้านายได้ใช้พักผ่อน

…………………………………..