Mag-log inทูตสวรรค์ผิดพลาด... จับวิญญาณผิดตัว กำลังจะส่งหลินเยว่มาเกิดใหม่ในบทชีวิตรันทด เพื่อชดใช้เวรกรรมที่เจ้าตัวไม่เคยก่อ พวกเขาปิดปากนางด้วยการมอบมิติลับ พร้อมของสี่อย่างที่ใช้เอาตัวรอด หลินเยว่รู้ดี เธอไม่มีทางเอาชนะเจ้าหน้าที่ของสวรรค์ได้ การร้องเรียนไปอาจยิ่งทำให้แย่กว่าเดิม เอาเถอะ... ข้าไม่มีทางก้มหัวให้โชคชะตา ลำบากอีกกี่ชาติ ก็ไม่หวั่น เพราะข้าจะลิขิตทุกอย่างเอง!
view moreサラは病院から出た。小さなバッグを肩にかけ、手は何も持てないほど震えていた。夕方の空気は熱く重く肌に押しつけられた。
彼女は門のそばで立ち止まり、群衆の中を視線で掃くように見慣れ顔を探した。 しかし見つからなかった。ジェームズも、息子のダニエルさえも。 電話は一度も鳴らず、ダニエルからの「ママ、大丈夫?」という短いメッセージさえ届かなかった。彼女の親指は連絡先のジェームズの名前の上でためらったが、ダイヤルを押す勇気は彼女を見捨てた。 彼女は寄ってきたタクシーを止めた。無理に中に入り、後部座席に沈み込んだ。 「お客様、大丈夫ですか?」運転手が丁寧な好奇心で尋ね、ルームミラーに映る青白い顔を見た。 サラは素早くうなずき、視線を窓に押しつけた。屋台の音やクラクションの音をぼんやりと通り過ぎさせた。 しかし車内では沈黙がさらに重く押しつけ、彼女がどれほど一人であるかを思い出させた。彼女は静かに運転手に住所を告げ、車は走り出した。 涙が目に満ち、電話の画面に落ちてぼやけさせた。彼女は手の甲で素早く拭った。頭上では雲が急速に集まり、空は暗くなり、まるで天そのものが身をかがめて彼女を見つめているかのようだった。 涼しい風が吹き抜け、雨の匂いを運んできた。それからしずくが始まり、最初は優しかったが、次第に激しく打ち、タクシーのフロントガラスをびしょぬれにした。雨は落ち続け、彼女の涙と重なり、まるで天が彼女の痛みに加わったかのようだった。 タクシーが家の前で止まった頃には雨は落ち着き、彼女の胸は恐怖で脈打っていた。かつて喜びを約束した家は今や他人の家のように見えた。 彼女はゆっくりと降りた。足は病気と恐怖で弱っていた。 玄関の扉は静けさに道を譲り、それは平和ではなく不在を告げていた。それから彼女の目はダイニングテーブルに落ちた。 皿が並べられ、グラスが満たされ、三つの椅子が家族の食事を待つかのように寄せられていた。 一瞬、希望がちらついた。もしかしたらジェームズとダニエルが彼女の帰宅のために何か計画していたのかもしれない。もしかしたら、ただ思い違いだったのかもしれない。 しかしそれからメイドのクララが台所から出てきた。彼女の笑顔は薄く神経質だった。エプロンをいじり、サラの目を避けた。 その沈黙がすべてを言っていた。 サラの胸は沈んだ。 足音が階段を轟かせた。小さな声が空気を切り裂いた。 「パパ!」 サラの顔は柔らかくなった。両腕を大きく広げ、涙が再び目に集まってきた。彼女はその声を何よりも恋しく思っていた。息子の抱擁を覚悟した。 しかしダニエルは途中で止まった。彼女の目と合ったとき笑顔が崩れた。小さな顔が硬くなり、子供にあるまじき冷たさだった。 「ダニー坊や」彼女は囁き、笑顔を強いた。「ママのところへおいで。とても寂しかったわ。」 しかし彼は彼女を無視し、鋭くクララに向き直った。「ティアナおばちゃんはいつ戻ってくるの?」 その名前が胸を刃のように打った。クララの顔は青ざめた。彼女はサラをちらりと見てから少年に戻した。「すぐよ、ダニエル。すぐに。」 サラの足はテーブルへ向かうときぐらついた。座る必要があった。しかしダニエルの声が怨みを込めて鋭く遮った。 「それはティアナおばちゃんの椅子だよ。彼女は毎日そこに座るんだ。」 サラは声を安定させ、柔らかく懇願した。「ダニー、ママは病院から帰ってきたばかりなの。ここに座らせて。まだ弱いのよ。」 ダニエルの顔はさらに引き締まった。「もう治ったんでしょ。ママはここに属さないよ。その椅子は彼女のもので、ママのものじゃない。」 言葉はナイフ以上に深く刺さった。彼女は手を伸ばし、彼を抱きしめようと必死になり、自分が誰であるかを思い出させようとした。 しかしダニエルは両掌で彼女の胸を突き放した。 衝撃が彼女を後方に投げた。肩が床に打ちつけられ、手首がねじれて腕に痛みが走った。 涙が自由に溢れ出たが、玄関の扉が開く音が彼女に頭を上げさせた。 ダニエルの怒りは一瞬で溶けた。顔が輝き、彼は前へ走り、喜びが湧き出た。「ティアナおばちゃん!」 サラの息が詰まった。扉が大きく開いた。 ティアナ・キャドウェルが足を踏み入れた。磨き上げられ優雅で、家が自分のものであるかのような明るい笑顔だった。彼女と腕を組み、女王のように導いているのはジェームズ・ストライカー——サラの夫だった。 ダニエルはティアナの腕に身を投げ、笑い声は大きく甘く、サラが自分に向けて欲しかった種類の笑い声だった。 ジェームズの手はティアナの背中に温かく置かれ、その目はサラが何年も見ていない柔らかさを帯びていた。 床から、サラの胸は鋭い痛みで上下した。 彼女は目の前の光景を見つめた。息子は別の女の腕の中にあり、夫はその女を優しさで見つめ、彼らの体は彼女に居場所のないパズルのピースのように収まっていた。 ダイニングテーブルは輝いていた。三人分が用意され、しかし彼女のためではなかった。 視界がぼやけた。喉は石が詰まったように痛んだ。 初めて、彼女が深く埋めていた問いが内側から押し出し、彼女を内部から切り裂いた。 この家に戻ってくること自体が間違いだったのだろうか?ตอนที่ 67 เริ่มต้นบทใหม่ในสวรรค์ เกิดความปั่นป่วนขึ้นเงียบ ๆทูตนำส่งวิญญาณชุดดำขมวดคิ้ว “นี่...เจ้ารู้หรือไม่ มิติลับของนางสร้างเรื่องใหญ่แล้ว”ทูตวิญญาณชุดขาวส่ายหน้า “จะสร้างเรื่องใดได้เล่า นางก็แค่ใช้มันเอาตัวรอดมิใช่หรือ”“ตามข้ามาดูเองเถิด”เมื่อพวกเขาปรากฏกายเหนืออ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ทูตชุดดำเอ่ยเสียงต่ำ “ดูเถิด...นางเลือก น้ำ และถึงขั้นเลือกในระดับเขื่อนมาวางไว้”ชุดขาวเลิกคิ้ว “ผู้ใดจะคาดคิด...แต่ก็ใช่ว่าจะเสียหายอันใดมิใช่หรือ”ทูตวิญญาณชุดดำเพียงยกมือชี้ไปยังเบื้องล่าง กลุ่มผู้คนมากมายกำลังทำไร่ทำนา ปลูกต้นไม้และเด็ก ๆ หัวเราะเล่นน้ำอย่างแข็งแรง “คนเหล่านั้น...เดิมตามชะตาจะอดอยาก ล้มตายจากความหิวโหยและหนาวเหน็บ เด็กเหล่านี้ก็คงไม่รอดมากนัก แต่เพราะเขื่อนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด”เขากล่าวต่อ “นอกจากน้ำเขือน นางยกถังน้ำนมมาจากแจกจ่ายให้เด็กเหล่านั้นดื่มทุกวัน ดูเอาเถอะไม่มีเค้าโครงความยากเข็ญสักนิด”เสียงเขาเข้มขึ้น “ที่สำคัญ...สถานที่นี้ ไม่ควรมีฝน ทว่าผ่านไปเพียงหนึ่งปี เมฆฝนกลับก่อตัว...และโปรยปรายลงมา”ทูตวิญญาณชุดขาวเบิกตากว้าง “เช่นนั้นย่อมหมายถึงเทพบนสวรรค์ย่อมสังเก
ตอนที่ 66 ความผิดพลาด หลังมื้ออาหาร หลินเยว่นั่งพิงซบไหล่ลู่เผยบนสันเขื่อน ลมกลางคืนพัดอ่อนโยนคล้ายจะโอบล้อมทั้งสองไว้ ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“พวกเขาคงอยู่ที่นี่ไม่นานนัก...อีกไม่นานคงรีบกลับไปบอกเล่าทุกสิ่งที่เมืองหลวง”หลินเยว่ยิ้มอ่อน แววตาเจือความขบขัน “พวกเขาบอกว่าข้าคือคนที่สวรรค์เลือก...แต่ท่านรู้หรือไม่ จริง ๆ แล้ว ข้าคือข้อผิดพลาดของสวรรค์ต่างหาก”ขณะนั้นหลินเยว่ก็ดึงน้ำปั่นสีแดงออกมา“ดื่มนี้สิ...น้ำแตงโมปั่นสดชื่นนัก”ลู่เผยรับจากหลินเยว่มาอีกมือก็กระชับอ้อมกอด ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นคง “เรื่องอื่นอาจผิดพลาดได้...แต่สำหรับฮูหยิน ข้าจะไม่มีวันเป็นความผิดพลาดเด็ดขาด หลังเสร็จสิ้นเรื่องนี้...พวกเรามีบุตรด้วยกันสักคนดีหรือไม่”หลินเยว่เงยหน้ามองเขา ดวงแก้มระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว “บุตรหรือ...ข้าไม่เคยคิดถึงเลย”ลู่เผยหัวเราะเบา ๆ ลูบเส้นผมเธออย่างอ่อนโยน “หากเจ้ามิพร้อม เราก็ยังไม่ต้องรีบร้อน...ข้าเข้าใจพวกเราอาจจะยังต้องการท่องเที่ยวอีก”หญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ รอยยิ้มอบอุ่นผุดบนริมฝีปาก “มิใช่ไม่อยาก เพียงแต่...ข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน อีกอย่างตอนนี้...ข้าเพ
ตอนที่ 65 สวรรค์ล้วนเมตตา เสียงขุดดินและเสียงตะโกนประสานงานของชาวบ้านยังคงดังระงมรอบบริเวณ เสนาบดีเสิ่นก้าวลงจากหลังม้า เดินไปยังกลุ่มชาวบ้านที่กำลังขุดคลองด้วยท่าทีสงบมั่นคง ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศอย่างถี่ถ้วนไม่นานนัก ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งรีบวางมือจากงานคุมคนงานก้าวออกมาคารวะ เขาก้มศีรษะต่ำกล่าวด้วยความเกรงใจ“คารวะใต้เท้า...ผู้น้อยสายตาตื้นเขิน ไม่ทราบนามของท่านคือ”ขุนนางผู้ติดตามก้าวออกมากล่าวเสียงดังฟังชัด “ท่านผู้นี้คือเสนาบดีเสิ่น ได้รับราชโองการให้มาตรวจสอบพื้นที่กันดารแห่งนี้ด้วยตนเอง”ชายผู้นั้น รีบก้มตัวโขกศีรษะ “คารวะท่านเสนาบดีเสิ่น! ผู้น้อยไม่ทราบว่าท่านจะมาเยือน จึงไม่ได้จัดการต้อนรับเสียมารยาทแล้ว”เสนาบดีเสิ่นโบกมือเบา ๆ แย้มรอยยิ้มเมตตาน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่อาจตำหนิเจ้าได้ ข้าได้ยินว่า...ที่แห่งนี้มีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ใช่หรือไม่ คลองเหล่านี้...จะรับน้ำจากอ่างนั้นมาหรือ”เขารีบตอบด้วยความนอบน้อม “ขอรับใต้เท้า อ่างเก็บน้ำอยู่ห่างจากที่นี่ราวห้าสิบลี้ หากเดินตามคลองไปก็จะถึง... ทุกวันนี้พวกเราขยันกันนัก วันหนึ่งขุดคลองได้เกือบหนึ่งลี้ ทว่าที่ตรงนี้จึงยังไม
ตอนที่ 64 เห็นด้วยตาตัวเอง หลังจากพูดคุยกันเสร็จ ไป๋จิ้งหานกับซูเหยียนก็ขอตัวออกเดินทางกลับเมืองหลวง ในขณะเดียวกันกลุ่มขุนนางตรวจการนำโดยเสนาบดีเสิ่นก็กำลังเดินทางมา ท้องฟ้าเหนือดินแดนกันดารเป็นสีหม่นมัว เมฆฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วผืนดิน เสียงลมหวีดหวิวเสียดผ่านพงหญ้าแห้งเหมือนเสียงคร่ำครวญที่ไร้จบสิ้นขบวนเสนาบดีเสิ่นกำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ ผ่านเส้นทางกันดาร รถม้าและม้าศึกหลายสิบตัวเคลื่อนตามเป็นแถว ขุนนางผู้ติดตามแต่ละคนต่างใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก กันไม่ให้ฝุ่นทรายเข้าไปอุดอู้พวกเขาต่างกระซิบคุยกัน “ดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องลวงกระมัง”ทว่าในเส้นการเดินทางหาได้มีแค่กลุ่มของขุนนางนี้เสนาบดีเสิ่นเลิกผ้าม่านมองไปข้างหน้า เห็นกลุ่มคาราวานพ่อค้ากำลังมุ่งหน้าไปในทิศเดียวกัน หีบห่อและเกวียนสินค้าถูกบรรทุกเต็มจนแทบเอียง เสียงโห่ร้องของคนงานดังเซ็งแซ่“พ่อค้าอีกแล้วหรือ...” ขุนนางใหญ่เอ่ยถาม สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ“เหตุใดดินแดนกันดารเช่นนี้ถึงได้มีพ่อค้ามากมายแห่มา” พวกเขาต่างมีคำถามในใจเสียงเกวียนไม้ครืดคราดผสมเสียงฝีเท้าม้าโหม่งพื้นดินแห้งกรัง กลายเป็นท่วงทำนองอึดอัดท
ตอนที่ 63 คุกเข่า รุ่งอรุณแรกของวันใหม่ แสงอาทิตย์สาดผ่านม่านหมอกบาง ๆ เหนืออ่างเก็บน้ำ เสียงนกป่าดังแว่วคลอไปกับเสียงผู้คนที่เริ่มทยอยออกมาจากกระโจม เตรียมแรงกายสำหรับการขุดคลองต่อในวันนี้ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังคึกคัก เสียงเกือกม้าดัง ตึกตัก ตึกตัก ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ขบวนม้าหลายสิบ
ตอนที่ 60 จับจองพื้นที่ถนนสายที่มุ่งสู่ตะวันออกเฉียงเหนือแน่นขนัดด้วยผู้คนมากมาย ทั้งเกวียนไม้เก่า ม้าเพรียวกาย รวมถึงผู้คนที่เดินเท้าแบกหาบหนักล้วนหลั่งไหลไปในทิศทางเดียวกันครอบครัวสกุลถัว นั่งพักล้อมวงเล็ก ๆ ข้างทาง ท่ามกลางเสียงผู้คน ฮูหยินยกน้ำส่งให้สามีพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “โชคดีที่ท่านพี
ตอนที่ 58 ดินแดนใหม่ หลินเยว่ยืนมองผืนดินแห้งแตกระแหงสุดสายตา ลมร้อนพัดผ่านจนปลายผ้าอาภรณ์ปลิวสะบัด ดวงตาของนางหรี่ลงราวกับกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งใดเขื่อน...ภาพเขื่อนใหญ่ผุดขึ้นมาในห้วงสมองทันที กำแพงหินมหึมาขวางทางน้ำไว้ แต่เพียงเสี้ยวอึดใจนางก็ส่ายหน้าเบา ๆ ในใจ ใหญ่เกินไป...จากนั้นความ
ตอนที่ 57 ออกสำรวจไป๋เจี้ยนได้มอบที่ดินผืนนั้นให้ไป๋จิ้งหานดูแลแต่เมื่อเขาได้รับมา กลับมิได้ถือครองเอง หากสั่งให้โอนเป็นชื่อของหลินเยว่ทั้งหมด เดิมทีเพียงให้ผู้ใดนำหลักฐานไปส่งก็นับว่าเพียงพอ ทว่าชายหนุ่มกลับตัดสินใจจะนำเอกสารไปส่งด้วยตนเอง“เจ้าจะไปด้วยตนเอง...ทำเช่นนั้นด้วยเหตุใดกัน” ซูเหยียนเอ









![สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


Rebyu