บทที่9

รชานนท์พาคนเมากลับมาที่อพาร์ตเมนต์ในเวลาไม่กี่นาที แต่พอรถขับมาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์อิศราก็หลับคอพับไปแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัว จนเดือดร้อนให้เขาต้องแบกอิศราขึ้นหลังแล้วพามาที่ห้องของตัวเองแทน เพราะรชานนท์ก็ไม่รู้ว่าห้องของอิศราอยู่ชั้นไหน เอาไว้รอให้เจ้าตัวสร่างเมาแล้วค่อยให้กลับไปที่ห้องของตัวเองก็แล้วกัน

รชานนท์พาอิศราเข้ามานอนที่โซฟารับแขก หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ หวังว่าคนเมาจะได้สติตื่นขึ้นมา แต่คนที่แกล้งเมากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ปล่อยให้ผู้จัดการหนุ่มเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อย่างสบายใจเฉิบเสียอย่างนั้น

“นอนไปก่อนก็แล้วกัน ตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ค่อยกลับห้อง” รชานนท์พูดกับร่างที่หลับไม่รู้เรื่อง ก่อนที่ตัวเขาเองจะหันไปหยิบผ้าขนหนูแล้วก็ชุดนอนของตัวเองหายเข้าไปในห้องน้ำ

คนที่แกล้งหลับพอเห็นว่าเจ้าของห้องเข้าห้องน้ำไปแล้ว เลยถือโอกาสลุกขึ้นมาสำรวจห้องของเขาสักหน่อย วีรภัทรบอกว่ารชานนท์มีครอบครัวแล้ว แต่พอมองไปรอบ ๆ ห้องกลับไม่เห็นรูปถ่ายของรชานนท์กับผู้หญิงที่ไหนเลยสักรูปเดียว มีแค่รูปเดี่ยวของเขาที่ใส่กรอบตั้งเอาไว้ที่โต๊ะหัวเตียงเท่านั้น แถมมองไปรอบ ๆ ก็แทบจะไม่เห็นมีอะไรที่บ่งบอกว่าเขาอยู่กับคนอื่นด้วย

อีกอย่างถ้าเขามีภรรยาแล้วตามที่วีรภัทรบอก แล้วตอนนี้ภรรยาของเขาอยู่ที่ไหนล่ะ? อิศรายังคงเดินดูตั้งแต่หน้ากระจกที่มีแค่เครื่องสำอางสำหรับผู้ชายไม่กี่อย่างกับขวดน้ำหอม ไปจนถึงตู้เสื้อผ้าที่มีแต่เสื้อผ้าผู้ชายแทบทั้งนั้น ไม่มีเสื้อผ้าของผู้หญิงแม้แต่ชิ้นเดียว

ซึ่งมันอาจจะดูเป็นการเสียมารยาทที่เข้ามาเปิดดูนั่นนี่ของคนอื่นแบบนี้ แต่เพราะความอยากรู้ก็ต้องยอมแล้วตอนนี้

หรือบางทีภรรยาของเขาอาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันที่นี่? แต่อย่างน้อยก็ต้องมีเสื้อผ้าหรือไม่ก็ของใช้สำหรับผู้หญิงหลงเหลืออยู่ในห้องนี้บ้างสิ เพราะถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ก็น่าจะมาหากันบ้าง

ความสงสัยของอิงค์ตีกันมั่วไปหมดในสมอง แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบให้หายแคลใจ ก็ดูเหมือนว่าเจ้าของห้องจะทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว คนที่แกล้งเมาตั้งแต่แรกเลยต้องรีบกลับไปนอนที่โซฟาตามเดิมเพื่อไม่ให้มีพิรุธ

อิศราทำเป็นขยับตัวไปมาอยู่บนโซฟา เหมือนคนที่เริ่มจะสร่างเมา รชานนท์เห็นเข้าจึงเดินมาถามเพราะความเป็นห่วง

“เป็นยังไงบ้าง คุณพอจะกลับห้องตัวเองไหวมั้ย?” เพราะถ้าอิศรายังไม่สร่างเขาก็ยินดีที่จะให้นอนที่ห้องเขาต่อ เช้าค่อยกลับห้องก็ได้ แต่คนแกล้งเมากลับลุกขึ้นมานั่งสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความมึนที่มันไม่มีอยู่จริง ก่อนจะตอบคนตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ

“ดีขึ้นแล้วครับ น่าจะเริ่มสร่างแล้วผมขอกลับห้องเลยดีกว่าครับ รบกวนผู้จัดการนานแล้วด้วย”

“คุณแน่ใจนะ? ให้ผมพากลับห้องมั้ย” รชานนท์ยังคงถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้” อิศราลุกออกมาจากโซฟา แล้วหันไปขอบคุณรชานนท์อีกครั้งที่พาตัวเองกลับมาด้วยก่อนจะเดินออกจากห้องไป