บทที่8

“แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่ครับ” พูดจบก็สะบัดมือออกจากมือของแสน แล้วรีบเดินออกมาจากในห้องน้ำทันที แต่แสนก็ยังไม่ละความพยายามที่จะตามตื๊อ เดินเข้ามากอดเอวของอิศราจากทางด้านหลังทันที

“พี่แสนปล่อยผม พี่เมาแล้วเนี่ย!” อิศราพยายามแกะมือที่กอดรอบตัวออกจากแสน แต่ยิ่งแกะก็เหมือนแสนจะยิ่งรัดมือแน่นขึ้นกว่าเดิม

“อิงค์เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ”

“ไม่ ปล่อยผมสิ! ถ้าพี่ไม่ปล่อยผมจะตะโกนให้คนช่วยนะ” อิศราขู่ แต่แสนกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว อาจจะเป็นเพราะเริ่มจะเมาแล้วด้วย จึงทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา

“มีอะไรกัน?” เสียงของคนมาใหม่เอ่ยขึ้น ทำให้อิศราที่กำลังพยายามแกะมือของแสนออกจากเอวของตัวเองรีบเงยหน้าขึ้นมามอง

“ผู้จัดการ!” แสนเองก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นรชานนท์มายืนอยู่ตรงหน้า และเพราะความกลัวว่าจะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต จึงยอมปล่อยอิศราให้เป็นอิสระแต่โดยดี

“คุณสองคนอีกแล้วเหรอ?” รชานนท์มองคนทั้งคู่ที่เพิ่งจะก่อเรื่องเอาไว้ที่โรงงานอย่างไม่พอใจ ถึงตรงนี้มันจะไม่ใช่ที่โรงงาน แต่มันก็อาจจะทำให้เรื่องมันไม่จบตามที่เคยให้คำสัญญาเอาไว้กับเขาเมื่อหลายวันก่อนก็ได้

“ตกลงพวกคุณคบกันใช่มั้ย?”

“ไม่ใช่ครับ ผมกับเขาไม่ได้คบกัน” อิศรารีบปฏิเสธทันที เพราะไม่อยากให้รชานนท์เข้าใจผิดไปมากกว่านี้ เพราะที่ผ่านมาเขาก็ดูแย่ในสายตาผู้จัดการใหญ่คนนี้มากพอแล้ว

“ผมแค่มาเข้าห้องน้ำครับผู้จัดการ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับ” แสนบอก ก่อนที่จะรีบพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ เพราะไม่อยากมีปัญหาเพิ่ม ถ้าเรื่องวันนี้รู้ถึงหัวหน้าระดับสูงของแสน แสนก็อาจจะอยู่ที่โรงงานลำบาก

แสนไปแล้ว ตรงนี้จึงเหลือแค่เพียงอิศรากับรชานนท์ ผู้จัดการหน้าดุมองพนักงานในโรงงานอย่างจับผิดกับพฤติกรรม ทั้งที่บอกว่าไม่ได้มีอะไรกับแสน แต่เขากลับเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันในสภาพที่กอดกันกลมหน้าห้องน้ำ มันเลยดูค่อนข้างที่จะย้อนแย้งไปสักหน่อย

อิศราพอเห็นสายตาที่จับผิดของคนตรงหน้า จึงแสร้งทำเป็นเมากลบเกลื่อนเหมือนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จากที่เคยยืนเองได้อย่างมั่นคง กลับกลายเป็นแข้งขาอ่อนแรงขึ้นมาทันที

“คุณไหวมั้ย?” รชานนท์เอ่ยถามคนที่เหมือนจะเมา ที่เวลานี้เซไปพิงเข้ากับกำแพงหน้าห้องน้ำ จนเขาต้องรีบเข้าไปประคองเอาไว้ เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อน

“ผมรู้สึกมึน ๆ น่ะครับผู้จัดการ” คนแสร้งเมาบอก ทั้งยังรอดูท่าทีของผู้จัดการสุดหล่อตรงหน้าว่าจะทำยังไงต่อ

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมพากลับไปส่งที่ห้องก็แล้วกัน คุณต้องเข้าไปบอกเพื่อนคุณข้างในหรือเปล่า”

“ไม่ครับ! ไม่ต้องบอก ผมอยากกลับห้องแล้วเหมือนกัน”