LOGIN“คุณแม่! คุณพ่อ!”เสียงเรียกของจ้าวซินเยว่ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด สองสามีภรรยาหันกลับไปมอง ก็เห็นลูก ๆ หลาน ๆ เดินขึ้นมาบนดาดฟ้ากันพร้อมหน้าจ้าวซินเยว่ในชุดสูททำงานดูทะมัดทะแมง เดินมาพร้อมกับจ้าวเฉินอวี่ที่ยังสวมชุดกาวน์ตามมาด้วย ไป๋เจ๋อในชุดสครับสีเขียว“พวกเราตามหาตั้งนาน นึกว่าแอบหนีไปเดทกันสองค
หนึ่งสัปดาห์หลังจากงานวันเกิด... บนดาดฟ้าอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของเครือโรงพยาบาลเวหา... ในขณะที่สายลมเย็นฉ่ำของยามเช้าพัดผ่านยอดตึกสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางมหานครจิงตู เบื้องล่างคือเมืองที่เจริญรุ่งเรืองด้วยเทคโนโลยีและความทันสมัยแต่เบื้องบนนี้... คืออาณาจักรแห่งความหวังที่ไป๋เหวินซี
“เฮ้อ...” จางเหว่ยถอนหายใจยาว “พวกนายดูสิ... ทำไมลี่หลินถึงไม่ยอมไปเป็นหมอเหมือนฉัน หรือเป็นนักข่าวสายลุยเหมือนแม่นะ... ดันอยากเป็นไอดอลซะงั้น แล้วดูกระโปรงนั่นสิ! ฉันบอกแล้วว่าให้เพิ่มความยาวอีก 2 นิ้วก็ไม่ยอม!”“โอ๊ย! คุณหมอจาง!” ซุนเผิงตบไหล่เพื่อนดังป้าบ “อย่าหัวโบราณน่า ลูกนายสวย เก่ง มีความสาม
กลับมายังปัจจุบัน เวลาเย็นย่ำท่ามกลางแสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าและไฟประดับในสวนกำลังสาดส่องกระทบแก้วไวน์คริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับคลอเคล้าไปกับเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงเบา ๆ ผสมผสานไปกับเสียงหัวเราะพูดคุยที่ดังเซ็งแซ่ซึ่งวันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของไป๋เหวินซีที่ไม่ได้จัดขึ้นอย่างหรูหราฟู่ฟ่าเพื่อ
“หนูทำได้ค่ะ!” จ้าวซินเยว่รับคำเสียงหนักผิดกับเด็กสาวทั่วไป “หนูสัญญา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หนูจะปกป้องตระกูลจ้าวและตระกูลไป๋ด้วยชีวิต หนูจะเป็นพี่สาวที่ดูแลน้อง ๆ เองค่ะ!”สุดท้าย... สายตาของหญิงชราก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ จ้าวเฉินอวี่ เหลนคนกลางที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ข้างเตียง เด็กชายผ
ซ่งซูเฟินที่ยืนกลั้นสะอื้นอยู่ด้านหลังสามี รีบขยับเข้ามาใกล้ “ฉันอยู่นี่ค่ะคุณแม่”“มาใกล้ ๆ แม่สิ”ซ่งซูเฟินคุกเข่าลงข้างสามี กุมมืออีกข้างของแม่สามีไว้ “คุณแม่คะ...”“ขอบใจนะซูเฟิน...” หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา “ขอบใจที่เข้ามาเติมเต็มบ้านหลังนี้... ขอบใจที่ช่วยดูแลกั๋วเฉียง และดูแลคนแก่อย
หลังจากที่เธอพูดเช่นนั้นออกไป ไป๋เหวินซีก็ได้กลับมาดูอาการของเด็กชายอีกครั้ง “พ่อคะ ช่วยมาอุ้มน้องเขาไปในบ้านของเราก่อนเถอะค่ะ”ไป๋กั๋วเฉียงไม่รอช้ารีบทำตามที่ลูกสาวต้องการทันที เขาก้มลงช้อนร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายขึ้นมาอุ้มไว้อย่างแผ่วเบา แล้วเดินนำทุกคนกลับไปยังบ้านตระกูลไป๋เมื่อมาถึงบ้าน ไป๋เหวินซี
ส่วนไป๋เหวินหยางเองก็มีไฟลุกโชนขึ้นมาเมื่อเห็นการกระทำของผู้เป็นพี่ในวันนี้ “ผมจะต้องเก่งเหมือนพี่ให้ได้เลยครับ” คำประกาศของเขาได้เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนภายในบ้านออกมาจึงทำให้บ้านหลังน้อยแห่งนี้ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป ก่อนที่เสียงของหลิวซื่อเหม่ยจะดังขึ้นอีกครั้ง ตามที่นางได้ยินมาจากชาวบ้านในระหว่าง
ในขณะที่ทุกคนกำลังโล่งใจอยู่นั้นเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็ได้เกิดขึ้น เมื่อไป๋เหวินซีเห็นเลือดจำนวนมากไหลทะลักออกจากช่องคลอดของเสี่ยวเหมยไม่หยุด! เลือดไหลเป็นสายราวน้ำหลากพร้อมกับผ้าปูเตียงเปียกชุ่มติ๊ง






