LOGINภารกิจของเธอไม่ใช่การกู้โลก แต่คือการเยียวยาครอบครัวที่กำลังแตกสลายและเปลี่ยนแปลงอนาคตอันมืดมนของตัวเอง ทว่า... เมื่อย่าผู้เป็นที่รักต้องเผชิญหน้ากับความตายเพราะระบบการแพทย์ที่ล้าสมัยและเข้าไม่ถึง ปณิธานที่แท้จริงของเธอก็ได้ถูกจุดขึ้น... เธอจะต้องสร้างระบบการช่วยเหลือที่รวดเร็วและไปถึงทุกคนได้อย่างเท่าเทียม!
View More“คุณแม่! คุณพ่อ!”เสียงเรียกของจ้าวซินเยว่ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด สองสามีภรรยาหันกลับไปมอง ก็เห็นลูก ๆ หลาน ๆ เดินขึ้นมาบนดาดฟ้ากันพร้อมหน้าจ้าวซินเยว่ในชุดสูททำงานดูทะมัดทะแมง เดินมาพร้อมกับจ้าวเฉินอวี่ที่ยังสวมชุดกาวน์ตามมาด้วย ไป๋เจ๋อในชุดสครับสีเขียว“พวกเราตามหาตั้งนาน นึกว่าแอบหนีไปเดทกันสองค
หนึ่งสัปดาห์หลังจากงานวันเกิด... บนดาดฟ้าอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของเครือโรงพยาบาลเวหา... ในขณะที่สายลมเย็นฉ่ำของยามเช้าพัดผ่านยอดตึกสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางมหานครจิงตู เบื้องล่างคือเมืองที่เจริญรุ่งเรืองด้วยเทคโนโลยีและความทันสมัยแต่เบื้องบนนี้... คืออาณาจักรแห่งความหวังที่ไป๋เหวินซี
“เฮ้อ...” จางเหว่ยถอนหายใจยาว “พวกนายดูสิ... ทำไมลี่หลินถึงไม่ยอมไปเป็นหมอเหมือนฉัน หรือเป็นนักข่าวสายลุยเหมือนแม่นะ... ดันอยากเป็นไอดอลซะงั้น แล้วดูกระโปรงนั่นสิ! ฉันบอกแล้วว่าให้เพิ่มความยาวอีก 2 นิ้วก็ไม่ยอม!”“โอ๊ย! คุณหมอจาง!” ซุนเผิงตบไหล่เพื่อนดังป้าบ “อย่าหัวโบราณน่า ลูกนายสวย เก่ง มีความสาม
กลับมายังปัจจุบัน เวลาเย็นย่ำท่ามกลางแสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าและไฟประดับในสวนกำลังสาดส่องกระทบแก้วไวน์คริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับคลอเคล้าไปกับเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงเบา ๆ ผสมผสานไปกับเสียงหัวเราะพูดคุยที่ดังเซ็งแซ่ซึ่งวันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของไป๋เหวินซีที่ไม่ได้จัดขึ้นอย่างหรูหราฟู่ฟ่าเพื่อ
“พวกเรามาแลกเบอร์กันดีไหม” หลิวซือซือพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอที่ดูเหมือนว่าจะเป็นรุ่นใหม่ของปีออกมา“ดีเหมือนกัน” หวังลี่สนับสนุน “ฉันก็เพิ่งได้เครื่องใหม่มาเหมือนกัน! ส่วนจางเหมย... เธอก็มีใช่ไหม”จางเหมยพยักหน้าอย่างเขิน ๆ แล้วจึงหยิบโทรศัพท์รุ่นเดียวกันกับของไป๋เหวินซีออกมาจากกระเป๋า “
เวลาผ่านไปอย่างยาวนาน ซึ่งตลอดเวลาสองพี่น้องตระกูลไป๋สลับกันเฝ้าดูอาการของเด็กชายอย่างไม่คลาดสายตา พวกเขาคอยวัดชีพจร สังเกตการหายใจ และเช็ดตัวให้เมื่อเขามีไข้ขึ้น ทุก ๆ ชั่วโมงที่ผ่านไป อาการของเด็กน้อยก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ออกมากินข้าวกันเถอะลูก” เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นอย่างเป็นห่วง“นายออกไปก
หลังจากที่เธอพูดเช่นนั้นออกไป ไป๋เหวินซีก็ได้กลับมาดูอาการของเด็กชายอีกครั้ง “พ่อคะ ช่วยมาอุ้มน้องเขาไปในบ้านของเราก่อนเถอะค่ะ”ไป๋กั๋วเฉียงไม่รอช้ารีบทำตามที่ลูกสาวต้องการทันที เขาก้มลงช้อนร่างเล็ก ๆ ของเด็กชายขึ้นมาอุ้มไว้อย่างแผ่วเบา แล้วเดินนำทุกคนกลับไปยังบ้านตระกูลไป๋เมื่อมาถึงบ้าน ไป๋เหวินซี
ส่วนไป๋เหวินหยางเองก็มีไฟลุกโชนขึ้นมาเมื่อเห็นการกระทำของผู้เป็นพี่ในวันนี้ “ผมจะต้องเก่งเหมือนพี่ให้ได้เลยครับ” คำประกาศของเขาได้เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนภายในบ้านออกมาจึงทำให้บ้านหลังน้อยแห่งนี้ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป ก่อนที่เสียงของหลิวซื่อเหม่ยจะดังขึ้นอีกครั้ง ตามที่นางได้ยินมาจากชาวบ้านในระหว่าง





