7.ปีศาจวานร

   ทางตอนเหนือของถงโจว มีเทือกเขาทอดเป็นแนวยาวพาดผ่าน แบ่งครึ่งแผ่นดินออกเป็น 2 ดินแดน คือภาคกลางซึ่งมีถงโจวเป็นเมืองหลวง และภาคเหนือมีเมืองเทียนเป่ยเป็นเมืองหลวงใหญ่ เทือกเขาลี้ลับนับพันลี้นี้ได้รับการเรียกขานว่าเทือกเขาพ่าซาน

   ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาพ่าซาน ปรากฏเปลวไฟสีดำสนิท แผ่รังสีความร้อนสุดประมาณ กลุ่มควันมืดมิดเคลื่อนขยายปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า ดุจเทพมรณะเยื้องย่างล่าเยื่อ จุดศูนย์กลางเปลวไฟ มีเงาร่างวานรตัวสูงใหญ่สวมใส่ชุดเกราะโบราณทั่วร่างมีขนยาวสีเผือกผ่อง ที่ศีรษะสวมใส่มงคลรัดเกล้าใต้เท้ายืนอยู่บนก้อนเมฆสีทอง

   ในมือมันถือกระบองวิเศษสามารถยืดหดได้ตามใจปรารถนา แค่เพียงการพลิกมือครั้งเดียว ก็สามารถตัดผ่าต้นไม้อายุหลายพันปี ให้เป็นเศษเล็กเศษน้อยได้อย่างง่ายดาย กระแสลมปราณของมันอัดแน่นไปด้วยพลังวัตรเข้มข้น

   มันยืนอยู่บนก้อนเมฆสีทอง ส่งแรงกดดันบีบคั้นกลุ่มคนจากยอดเขาเลี่ยงหรงที่อยู่ด้านล่างจนมิอาจประคองตนยืนหยัดได้

   มีเพียงบุรุษร่างกำยำผู้หนึ่งที่ฝืนปะทะปะทังร่าง ยืนรับเเรงกดดันได้อย่างยากลำบาก เขาคือปรมาจารย์หลิวซิงจากยอดเขาเลี่ยงหรง

   มือขวาทรงพลังของเขาวาดกระบี่ต้านแรงปะทะจากลูกไฟสีดำ มือซ้ายสร้างม่านคุ้มกันปกป้องผู้ฝึกตนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน

   กระบี่ดาวตกในมือถูกเหวี่ยงฟาดฟันอัคคีสีดำลูกแล้วลูกเล่า ก่อเกิดกระแสลมกรรโชกหมุนคว้างจนก่อเกิดเป็นพายุลูกใหญ่

   ผู้ฝึกตนทั้งหมด แม้นหมอบราบอยู่ในระยะไกลยังโดนพายุพัดกระจายคนละทิศทาง พวกอยู่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ถึงจะพยายามกอดต้นไม้ไว้อย่างแน่นหนาก็ยังถูกพายุยกปลิวไปทั้งยวง

   “สารเลว!! เจ้าจะทำอะไร ข้าขอเตือนเจ้า หากยังไม่หยุด เจ้าจะต้องเสียใจที่กล้าเป็นศัตรูกับยอดเขาเลี่ยงหรง ทั้งแผ่นดินจะตามล่าเด็ดหัวเจ้า” ปรมาจารย์หลิวซิงตะโกนก้อง

   “หลิวซิงเจ้าอย่าให้ราคาตัวเองสูงเกินไปแล้ว ยอดเขาเลี่ยงหรงอันใด ก็แค่ยอดเขากระจอกงอกง่อยเท่านั้น ข้าจะเหยียบให้แบนราบราบเสียเมื่อไหร่ก็ย่อมได้

   ส่งกระถางเฟิ่งหวงม่วงทองมาให้ข้า ข้าจะละเว้นชีวิตพวกเจ้า หากยังขืนต่อต้านข้าอยู่เช่นนี้ อย่าหาว่าข้าไร้เมตตา วันนี้ของปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้า” ปีศาจวานรกล่าววาจาโอหังอวดดี กระแสลมปราณอันแข็งแกร่ง ถูกบีบอัดเกิดเป็นเสียงอันทรงพลังกระแทกเข้าสู่ดวงจิต ของคนทั้งหมด แม้กระทั่งปรมาจารย์หลิวซิงยังไม่สามารถรับแรงกดดันมหาศาลนี้ได้ ถึงกับโลหิตตีย้อนสู่ลำคอ กระอักโลหิตกองใหญ่

   “ฝันไปเถอะ เจ้าลิงปีศาจลองลิ้มรสกระบี่ดาวตกข้าก่อน ค่อยมาทำปากดี” ปรมาจารย์ผากระบี่หลิวซิง ฝืนเดินลมปราณยกกระบี่ขึ้นต่อต้านสุดกำลัง แต่ดูเหมือน ความแข็งแกร่งของเขา จะมีความห่างกันชั้นหลายช่วง เพียงปีศาจวานรสะบัดมือเบาๆ เขาก็กระเด็นไปถึง หลายจั้ง

   “เป็นห่วงตัวเองก่อนเถิดหลิวซิง ต่อให้เลี่ยงหรงก๋วนจู่เจ้าสำนักของเจ้ามาด้วยตนเอง ก็ยังไม่แน่ว่าจะประมือกับข้าได้ ไม่ต้องพูดถึงเจ้า ที่มีฝีมือเท่าหางอึ่ง

   ถึงเจ้าไม่รักชีวิตตัวเอง แต่ข้ากลับไม่อยากให้มืออันสูงส่งของข้า เปื้อนแปดเปื้อนโลหิตของพวกเจ้า กระถางเฟิ่งหวงม่วงทองนี้ ข้าขอก็แล้วกัน” ปีศาจวานรมองพวกเขาอย่างดูแคลน ก่อนสร้างกระแสลมพายุโหมกระหน่ำพัดเอาทั้งคนและสิ่งของปลิวว่อนกระจุยกระจาย และม้วนเอากระถางเฟิ่งหวงม่วงทอง มาตกสู่มือมันอย่างง่ายดาย

   “วันนี้ข้าผู้อาวุโสอารมณ์ดีอย่างยิ่ง เอานี่ให้เจ้าสำนัก ถือว่าข้าแลกเปลี่ยนก็แล้วกัน” ก่อนกระแสลมจะสงบลง ก็มีขวดหยกถูกปาออกจากเงาร่างปีศาจ มาตกอยู่ตรงหน้าปรมาจารย์หลิวซิง

   "พวกเจ้าทั้งหลายจงฟัง ข้ามิใช่คนดีมีเมตตา สิ่งใดที่ข้าต้องการ ถึงแม้ต้องขุดมันขึ้นมาจากกองภูเขาซากกระดูกข้าก็ยังเอามันมาอยู่ดี หากพวกเจ้าไม่แข็งแกร่งเท่ายอดเขาเลี่ยงหรง จงเลือกรักษาชีวิตและมอบมันออกมาเสีย

   สมบัติเป็นของสำนัก แต่ชีวิตเป็นของพวกเจ้า เจ้าเลือกเก็บได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น หวังว่าพวกเจ้าคงรู้จักแยกแยะ และไม่ทำให้ข้าลำบากใจ เมื่อไปเยือน!!!” กระแสเสียงกึกก้องกัมปนาทของวานรปีศาจ กระแทกสู่ดวงจิตคนนับแสนทั้งแผ่นดินถงโจว ก่อนเงาร่างจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

   หลังจากนั้นอีกหลายวัน การปล้นชิงสมบัติประมูลก็เกิดขึ้นอีกหลายครั้ง เมื่อได้บทเรียนจากยอดเขาเลี่ยงหรง พวกเขาก็ไม่คิดต่อต้านให้ตนเองบอบช้ำ อย่างไรเสียชีวิตของพวกเขาย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

   นอกจากนี้หลังจากปล้นชิงสิ่งของแล้ว ก่อนจากไปจอมโจรวานรปีศาจยังโยนโอสถล้ำค่ามาแลกเปลี่ยนทุกครั้ง โอสถกึ่งเซียนที่ได้นั้นกลับเป็นสิ่งล้ำค่ากว่าของที่โดยปล้นชิงไปหลายเท่า

เขาว่ากันว่า มีเจ้าสำนักใหญ่ผู้หนึ่งลงโทษศิษย์ให้กินโอสถที่ปีศาจวานรโยนมา เพื่อลงโทษที่คุ้มกันของประมูลไม่ได้

   ปรากฏว่าศิษย์ผู้นั้น นอกจากจะไม่เสียชีวิตแล้ว ระดับการฝึกตนยังทะลุจนสูงกว่าเจ้าสำนัก และถึงกับได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าสำนักคนใหม่เลยทีเดียว

   จึงเป็นที่ตระหนกตกใจว่า โอสถที่จอมโจรปีศาจวานรใช้แลกเปลี่ยน ล้วนเป็นโอสถล้ำค่าที่ใช้ได้จริง ซึ่งมีปรมาจารย์โอสถที่มีความรู้ตรวจสอบจึงพบว่า โอสถทิพย์เหล่านี้ได้บางชนิดสูญหายจากโลกนี้ไปนานแล้ว และพบเห็นได้เพียงในตำราโบราณเท่านั้น บางสำนักถึงกับสร้างหอบูชาโอสถเพื่อเก็บรักษาเป็นสมบัติล้ำค่าของสำนัก

   ดังนั้น จากจอมโจรวานรปีศาจ จึงได้รับการเรียกขานเป็นมหาเทพโอสถวานรขาว เป็นมหาเทพโอสถในตำนานที่ทุกสำนักรอคอยการถูกปล้นชิงตั้งแต่นั้นมา

   ในถ้ำของป่าลี้ลับไม่ไกลจากเทือกเขาเพ่ยซาน มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา นั่งหลับตาทำสมาธิรักษาอาการบาดเจ็บภายใน ข้างกายเขามีแสงสีทองกะพริบถี่ยิบ ด้วยความกังวลใจ

   เขาคือเจียงหมิงเจ๋อที่คืนร่างจากปีศาจวานรนั่นเอง อาการบาดเจ็บภายในของเขา เกิดจากการดึงรั้งพลังกลับอย่างฉับพลัน ทำให้ภายในบาดเจ็บ

   ภายใต้การทำสมาธิที่สงบนิ่ง ภายในดวงจิตชายหนุ่มกำลังบ่นงึมงำ กับระบบปัญญาประดิษฐ์

   “ตกใจหมด ไม่คิดเลยนอกจากเจ้าหลิวซิงที่ไม่รู้ดีรู้ชั่วแล้ว ยังมีเฉินกงหมิงยู่ ที่ดื้อด้านไม่แพ้กัน ตื๊อจนเกือบโดนไฟคลอกตายกันหมดทั้งสำนักแล้ว ต้องเรียกไฟมาเยอะขนาดนี้ มันควบคุมยากจริงๆ

   4946 ตรวจสอบเร็ว ดูว่ามีใครเป็นอะไรบ้าง” เจียงหมิงเจ๋อ ให้ระบบตรวจสอบสถานการณ์โดยรวม

   [เทือกเขาพ่าซานโดนคุณระเบิดไปเกือบหมดลูก สัตว์อสูรเดือดร้อนไม่น้อย แต่ยังดีที่ก่อนการต่อสู้ใหญ่ทุกครั้งคุณสร้างพายุพัดแยกคนส่วนใหญ่ออกไปก่อน ผู้เสียชีวิตไม่มี แต่ผู้บาดเจ็บก็มีไม่น้อย แต่ขอถามคุณจริงๆ เถอะครับ ทำไมคุณต้องบังคับให้ตัวเองกระอักเลือดด้วย] ระบบใช้เวลาประมวลผลเล็กน้อย ก็ถามกลับด้วยความสงสัย ทั้งที่เขาไม่ได้บาดเจ็บมากมาย กลับบีบเคล้นโลหิตออกมากองใหญ่

   “ถ้าไม่ใช้กลยุทธ์ทรมานสังขาร เจ้าตัวน้อยก็คงไม่ยอมหายโกรธผมเสียทีน่ะสิ แค่หยอกเล่นนิดเดียวก็โกรธเสียแล้ว เป็นหิ่งห้อยที่ไม่มีอารมณ์ขันจริงๆ”

   [คุณใช้ 10 ล้าน ประมูลนางพญาหิ่งห้อย เพื่อหยอกล้อเจ้าตัวเล็ก พอเจ้าตัวโกรธคุณก็ถึงกับ เค้นเลือดออกมาง้อเชียวหรือครับ คุณช่างทุ่มเทไม่น้อยเลย] 4946 รู้สึกทึ่งกับระบบความคิดของโฮสต์มันเหลือเกิน

   “เลือดแค่กองเดียว จะเป็นอะไรไป ความจริงผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าประมูลจริงๆ จังๆ อยู่แล้ว แค่ 10 ล้านจะไปประมูลของดีอะไรได้ แต่ถ้าไม่ยกไม้ประมูลเลยจะเป็นที่สังเกตของมู่เหม่ยหลาน ผมเลยเลือกประมูลเอาสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกันกับสิ่งที่ต้องการเลย และข้อสำคัญ ถ้าผมไม่ประมูลเอานางพญาหิ่งห้อยมา นางคงถูกหลอมเป็นอัญมณีแล้ว เดี๋ยวพอถึงที่ปลอดภัยผมก็จะปล่อยนางไป” เจียงหมิงเจ๋ออธิบาย

   [แต่คุณนึกอย่างไรที่จำแลงเป็นซุนหงอคง เป็นอีกความฝันวัยเด็กของคุณอีกแล้วหรือครับ] 4946 อดถามไม่ได้

   “ตอนแรกผมจะจำแลงเป็นซานตาคลอสไปดักจี้เหมือนกัน แต่จะใช้ถุงของขวัญไล่ทุบเจ้าหลิวซิงก็รู้สึกไม่ว่าค่อยถนัดมือนะ สู้กระบองกายสิทธิ์ไม่ได้” เจียงหมิงเจ๋อตอบแบบไม่ต้องคิด

   [ผมเห็นด้วย คุณไม่ควรทำลายความฝันของเด็กๆ ครับ

   แต่ว่าคุณโยนอะไรไปให้ปรมาจารย์หลิวซิง หลังจากพวกเขากลับถึงยอดเขาเลี่ยงหรงกันแล้ว ดูจะพึงพอใจจนเกือบจะซาบซึ้งเลยทีเดียว ที่คุณเอาของเขามาเป็นกระถางระดับเซียน มูลค่า 800 ล้านหินลมปราณเชียวนะ]

   “คุณคิดว่าพวกยอดเขาเลี่ยงหรง หอบเอาหินลมปราณร่วม 1,000 ล้าน ข้ามน้ำข้ามทะเลมาประมูลกระถางเฟิ่งหวงม่วงทอง ของปรมาจารย์หัตถ์เทพกระถางทองทำไม

   ผมจะบอกให้ ตอนนี้เลี่ยงหรงก๋วนจู่กำลังปิดด่าน เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสอยู่ เขาทะลวงผ่านระดับต้าเฉิงไม่สำเร็จ เพราะไม่อาจฝ่าด่านเคราะห์ ที่เกิดขึ้นระหว่างเลื่อนระดับได้ ซึ่งพวกเจ้ายอดเขา และคณาจารย์ต่างปกปิดเรื่องนี้

   เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องผลักเรือตามน้ำอย่างพวกศัตรูโจมตีซ้ำ และต้องใช้โลหิตเฟิ่งหวงที่ใช้สร้างกระถางม่วงทองหลอมโอสถรักษาชีวิตไว้” เจียงหมิงเจ๋ออธิบาย

   [ทั้งที่รู้ว่าสำคัญขนาดนั้นคุณยังปล้นชิงมาอีก ใจคุณทำด้วยอะไรกันครับโฮสต์] เจ้า 4946 อดประณามไม่ได้

   “คุณเห็นผมเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นหรือไง อาการบาดเจ็บของเจ้าสำนักเลี่ยงหรงต้องได้รับไอจากเทพอสูรบรรพกาล เขาได้กระถางไปก็ต้องเอาไปสกัดใช้เฉพาะโลหิตเฟิ่งหวงเท่านั้น เสียดายของเปล่าๆ

   ผมจึงได้มอบเกล็ดหวงหลงให้หนึ่งเกล็ด ซึ่งเป็นสิ่งที่หายากกว่าและเหมาะสมกว่ากับพวกเขาแทน ที่สำคัญการหลอมโอสถทิพย์คืนวิญญาณ ของกับเฉินฮ่าวหลานมีความจำเป็นต้องใช้ไอของเฟิ่งหวงบรรพกาลที่มีคุณสมบัติสามารถคืนชีพจากกองเถ้าถ่านได้” เจียงหมิงเจ๋ออธิบายที่มาที่ไปให้มันฟัง

   [แต่คุณไม่เล่นใหญ่ไปหรือ เรียกพลังมาสะท้านฟ้าสะเทือนดิน ทั้งยังวาจาโอหังโหดร้ายเหล่านั้นอีก แล้วไหนจะท่าทางชั่วร้าย น่ารังเกียจพวกนั้นด้วย ทำไมไม่ให้เขาดีๆ ล่ะครับ เขาอาจซาบซึ้งในความห่วงใยของโฮสต์ก็เป็นได้] 4946 ถามด้วยความสงสัย

   “ใครใช้ให้ระบบคุณมันขี้ตืดขนาดนี้ล่ะ คุณรู้ไหม ผมขาดส่วนประกอบอีกกี่อย่าง ทั้งหมดสี่สิบแปดอย่าง!! ถึงต้องตัดไม้ข่มนาม จนฟ้าถล่มแผ่นดินสะเทือน เพื่อให้พวกที่ประมูลสิ่งของอื่น เกิดหวาดกลัวจนหัวหด ให้รีบๆ มอบของออกมาเร็วๆ

   ผมต้องไปหยิบยืมของอีกสี่สิบกว่าอย่างเชียวนะ จะต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ แล้วต้องมีคนบาดเจ็บอีกเท่าไหร่”

   เจียงหมิงเจ๋อถึงกับปวดหัว แม้นออกปล้นชิงหลายวัน แต่ของก็ยังขาดอีกหลายอย่าง

   [คุณแน่ใจว่าเป็นการหยิบยืม แต่การไม่ทำร้ายพวกเขา เป็นสิ่งถูกต้องแล้ว ผมจะไม่ประณามคุณเรื่องนี้ เพราะหากหนักมือจนทำให้เขาเสียชีวิต จะผิดเงื่อนไขการรับพลังวัตรของระบบทันที]

   “ถึงไม่มีเงื่อนไขพวกนั้น ผมก็ฆ่าพวกเขาไม่ลงหรอก พวกเขาทุกคนที่ถือกำเนิดมาเพราะเขามีบทบาทหน้าที่ของตัวเอง

   ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ตัวร้ายจอมละโมบโลภมาก ตัวประกอบที่เกิดมาเพื่อเป็นตัวรับกระสุนอย่างเจ้าหนุ่มคนนี้ ที่ผมใช้ร่างกายเขา หรือชาวบ้านที่ขายผักในตลาด ชาวนาเล็กๆ ที่ทำหน้าที่ปลูกข้าว

   ถึงแม้ในเนื้อเรื่อง เขาจะเล็กจิ๋วกระจิ๋วหลิวเป็นแค่เมล็ดถั่วงา จนแสงไฟสาดส่องไปไม่ถึง

แต่พวกเขาทำให้โลกนี้มันมีชีวิต แต่ละคนต่างมีครอบครัวของตัวเอง และล้วนเป็นแสงไฟดวงใหญ่ของครอบครัว ผู้คนที่แวดล้อมเขา

  ตอนผมเขียนพวกเขาขึ้นมาเป็นตัวหนังสือ ผมไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งเหล่านี้เลย แต่เมื่อผมเห็นพวกเขามีชีวิต มีลมหายใจยืนอยู่ตรงหน้าผม ผมเสียใจมากที่ทำร้ายพวกเขา

   โดยเฉพาะกับเฉินฮ่าวหลาน ผมทำร้ายเขาอย่าเลือดเย็นที่สุด” มันเป็นเรื่องติดอยู่ในใจของเจียงหมิงเจ๋อ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในโลกนี้ บทที่เขาเขียนขึ้นมาส่งเดช มันได้ทำร้ายผู้คนที่นี่จริงๆ

   [โฮสต์ครับ คุณไม่ควรโทษตัวเองนะครับ หากเป็นไปตามเนื้อหาเดิม ในช่วงอายุเขาตอนนี้ คุณได้สร้างเขาให้เป็นยอดอัจฉริยะแห่งโลกบำเพ็ญเพียร เป็นผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดเหนือผู้คน และเติบโตเป็นชายหนุ่มผู้ทระนงองอาจ เขาเป็นความใฝ่ฝันของสตรีทั่วใต้หล้า

   หากเขาไม่โดนพวกทะลุมิติมาทำร้ายเขา เฉินฮ่าวหลานจะยังคงเป็นบุตรรักแห่งสวรรค์ เป็นบุตรหลานแห่งความภาคภูมิใจของวงศ์ตระกูลอยู่ นับถึงตอนนี้คุณยังไม่เคยทำร้ายเขาสักครั้งเลยนะครับ] 4946 ปลอบใจเขา

   “จริงสินะ ก่อนที่เราจะโทษตัวเอง เราสามารถโทษคนอื่นก่อนได้นี่นา ทำไมคุณไม่ดึงผมเข้ามาให้เร็วกว่านี้ล่ะ” เจียงหมิงเจ๋อพบช่องทาง ในการโอนถ่ายความผิดในใจทันที

   [คุณนี่สุดยอดจริงๆ ถ้าเลิกเขียนนิยาย ไปเป็นนักการเมืองก็ได้นะครับ] 4946 อดประชดไม่ได้

   กงล้อแห่งอาณาจักรนิยายยังคงหมุนวนอย่างต่อเนื่อง เจียงหมิงเจ๋อทอดตา มองพวกมันอย่างเหม่อลอย

   “ตอนนี้ผมไม่อยากเห็นเฉินฮ่าวหลานต้องพบกับความสูญเสียจนต้องเดินเข้าสู่ความมืดอีกแล้ว คุณพอมีทางให้ผมเปลี่ยนเส้นเรื่องโดยไม่ผิดกฎบ้างไหม” เจียงหมิงเจ๋อถามระบบ ตอนนี้เขาอยากเปลี่ยนโศกนาฏกรรมในชีวิตของเฉินฮ่าวหลานอย่างที่สุด

   [ผมลองนำเรื่องไปปรึกษาเบื้องบนให้ โฮสต์รอสักครู่ครับ]

   หลังจาก 4946 ตัดการสื่อสารกับเขาครู่ใหญ่ก็กลับมาเชื่อมต่อสัญญาณกับเขา

   [ผมได้ยื่นคำร้องให้คุณแล้วขอรับ ทางหน่วยเหนือแจ้งมาว่า เนื่องจากคุณเป็นผู้แต่งเรื่องนี้ขึ้น คุณสามารถปรับปรุงเรื่องได้โดยไม่จำเป็นต้องร้องขอ นั่นหมายความว่าภารกิจหลักคุณมีเพียง 2 อย่าง คือช่วยเขาฟื้นคืนชีพ และทำให้เขาครอบครองทั้ง 3 โลก

   ผมขออนุญาตบอกความลับคุณสักข้อนะครับ ระดับความนิยมมีประโยชน์ต่อระบบพวกเราอย่างมาก

   ดังนั้นถ้าการปรับปรุงเรื่องใหม่ของคุณยังได้รับความนิยมก็ไม่เป็นปัญหาอะไร แต่ถ้าความนิยมตกต่ำจนกู่ไม่กลับ ระบบจะทำลายการเชื่อมต่อกับนิยายเรื่องนี้ และปล่อยให้ระบบซอมบี้ยึดครองตามยถากรรม

   แต่ผมเชื่อว่าคุณต้องเขียนมันขึ้นมาใหม่ได้ดีไม่แพ้เรื่องเก่าแน่นอนขอรับ] 4946 ให้กำลังใจ

   “ขอบใจมาก ตอนนี้ผมกดดันน้อยลงไปมากทีเดียว” เจียงหมิงเจ๋อ โล่งใจขึ้นมาก อย่างน้อยเขาอยากรักษาครอบครัวไว้ให้เฉินฮ่าวหลาน ครั้งนี้เขาจะไม่ส่งเฉินฮ่าวหลานขึ้นครอง 3 ภพ ด้วยหัวใจที่มืดบอดอีก

   [… แต่โฮสต์ครับ ทำไมตรงนั้นมีคุณอีกคนได้ล่ะ] 4946 สลับภาพหน้าจอให้เจียงหมิงเจ๋อดู

   เขาเห็นวานรเผือก ถือกระบองด้ามยาว เหยียบก้อนเมฆลอยอยู่กลางอากาศ ประจันหน้ากับกลุ่มของมู่โหย่วอวี้อยู่ เจียงหมิงเจ๋อเห็นภาพก็กระตุกยิ้มมุมปาก

   “ช่างขวัญกล้าเสียจริงถึงกับมีคนปลอมตัวเป็นผม ต้องไปดูชมความครึกครื้นสักหน่อยแล้ว”