การกลับมาของตุลย์

มือเล็กพยายามประท้วงด้วยการทุบอกเขารั่วๆ หากแต่เธอก็ทำได้เพียงแค่ไม่นาน เพราะมือใหญ่ทั้งสองข้างของคนด้านบนก็ดึงมือของเธอออกแล้วกดไว้กับเบาะโซฟา

ลิ้นร้อนพยายามจะแทรกเข้าไปในโพรงปากสาวของเธอ ร่างบางดิ้นขัดขืนอยู่ได้สักพักรสจูบที่เขามอบให้ก็ทำให้เธออ่อนระทวยจนแทบจะสิ้นแรงขัดขืน

ปากเล็กเผลออ้าปากรับลิ้นของเขาอย่างว่าง่ายพร้อมกับจูบตอบเขาอย่างไม่ยอมแพ้

เมื่อเห็นร่างบางตรงหน้าเริ่มอ่อนลง มือใหญ่ที่เคยกดข้อมือไว้ก็เริ่มทำงานตามหน้าที่ของมัน

เสื้อตัวเล็กรัดรูปของหญิงสาวถูกมือใหญ่แทรกเข้าไปจนสัมผัสได้ถึงหน้าอกขาวที่กำลังเด้งสู้มือ น้ำหนักตัวที่เกร็งไว้ในตอนแรกทิ้งลงบนเรือนร่างบางอย่างรู้สึกผ่อนคลาย

“อือ”

เสียงหวานครางออกมาอย่างพอใจเมื่อปากของเธอถูกปล่อยให้เป็นอิสระก่อนที่เขาจะใช้ปลายจมูกซุกไซ้ไปบนซอกคอขาวแล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบที่เขาพึ่งดึงเสื้อตัวเล็กของเธอออก ลิ้นร้อนค่อยๆ ดูดเม้มยอดอกจนร่างบางสั่นเทาไปทั้งตัวมันทั้งสุขทั้งเสียวอย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่นานกางเกงขายาวก็ถูกถอดออกเหลือเพียงชั้นในขาสั้นแนบเนื้อก่อนที่เขาจะทิ้งน้ำหนักลงบนตัวเธออีกรอบ

เรียวขอเล็กค่อยๆ อ้าออกจากกันเพื่อเตรียมรับสัมผัสที่แน่นแฟ้นจากเขา แท่งเอ็นแข็งที่กำลังเสียดสีอยู่ตรงชั้นในของเธอยิ่งทำให้เธอเสียวจนเผลอซูดปากออกมา

ริมฝีปากร้อนที่ดูดกลืนหน้าอกจนพอใจไม่นานก็เลื่อนกลับมาประกบปากจูบเธออีกรอบ ครั้งนี้เธอไม่ได้ขัดขืนแล้วปล่อยให้เขาทำทุกอย่างตามที่ใจเขาต้องการ กางเกงขาสั้นตัวจิ๋วพร้อมชั้นในที่เปียกชุ่มถูกถอดออกจากเรือนร่างบางจนร่างกายของเธอไม่หลงเหลือเสื้อผ้าไว้ปกปิด

ใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ มองคนที่กำลังมอบความสุขกับร่างกายเธอด้วยแววตาที่หวานฉ่ำหยาดเยิ้ม

เธอต้องการเขาเหลือเกิน

มือเล็กยังคงลูบไล้ใบหน้าและหน้าอกแข็งแกร่งอย่างต้องการจะปลุกเร้าอารมณ์ หากเขาเลือกที่จะลงโทษเธอแบบนี้เธอก็พร้อมที่จะทำผิดเพื่อให้เขาลงโทษอยู่เรื่อยๆ

เอวหนาเริ่มขยับขึ้นลงอย่างหนักแน่นและหนักหน่วงความคับใหญ่ที่เบียดอยู่ตรงกลีบเนื้อราวกับว่าเขากำลังต้องการให้มันเข้ามาในตัวเธอ

ในห้องที่เคยเงียบกลับเต็มไปด้วยเสียงครางต่ำๆ ของคนทั้งสอง ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลยไปกว่านี้ คนที่ได้สติก่อนอย่างเวลาก็ได้หยุดการกระทำไว้เพียงเท่านี้

จิตใต้สำนึกของเขาบอกให้เขาอย่าล่วงเกินเธอไปมากกว่านั้น

ริมฝีปากร้อนปล่อยปากเล็กให้เป็นอิสระก่อนจะเลื่อนสายตามองสบตาคนที่มองเขาด้วยแววตาที่หวานหยาดเยิ้ม

“ทำต่อสิ”

เสียงหวานป่นแหบพร่าเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหวาน

“อยากจะทำต่อใจจะขาด แต่ผมทำต่อไม่ได้จริงๆ”

“ทำไมล่ะ แกไม่ต้องการฉันหรอ”

“เราอยู่ด้วยกันแบบไม่ลึกซึ้งเกินเลยกันได้ไหม ให้โอกาสผมได้ปรับตัว”

ไม่ใช่ว่าเขาต้องการการปรับตัวอย่างที่เขาว่า เขาแค่ไม่อยากล่วงเกินนลิน ผู้ที่มีใจรักต่อนาที หากเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่นาที เธออาจจะไม่ให้อภัยเขาอีก และสิ่งที่เขามอบให้อาจจะเป็นตราบาปสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง

นลินไม่ได้ตอบอะไรเธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ

“ฉันจะรอวันที่แกพร้อมน่ะ”

นลินและเวลาตกลงกันว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบที่ไม่มีอะไรเกินเลยกัน มีกอดกันบ้างจูบกันบ้าง สิ่งที่เวลาทำ ทำให้นลินมีความสุขมากกว่าการอยู่กับนาทีเสียอีก ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน แต่พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

จนกระทั่ง....

ติ๊ด~ติด~

[ตุลย์]

หน้าจอมือถือของนลินแสดงชื่อที่เธอไม่เคยอยากให้เขาโทรมา ตั้งแต่ที่นาทีพักร้อนก็นับได้เกือบสามเดือนเขาไม่เคยติดต่อมาเลย แต่วันนี้วันที่เธอกำลังมีความสุขกับนาทีเขากลับ...ติดต่อมา

“ใครโทรมาน่ะ”

คนที่นลินไม่อยากให้รู้เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอมัวแต่จ้องโทรศัพท์ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

คนที่ถูกถามโดยไม่ทันตั้งตัวเผลอมีพิรุธทำมือถือตกลงกับพื้น

เวลาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะก้มตัวหยิบมือถือขึ้นมาดู

[ตุลย์]

ชื่อที่แสนคุ้นเคย ชื่อที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องมาที่นี้ ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตของนาทีหาความสุขให้ตัวเองจนลืมความทุกข์ของนาทีไปเสียสนิท

มือใหญ่กำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วออกไปคุยนอกระเบียง

แผ่นหลังของนาทีที่ลุกลี้ลุกลนเดินจากไปทำให้หัวใจของหญิงสาวแทบสลาย สามเดือนที่ผ่านมาเธอคิดว่านาทีจะเปลี่ยนไปแต่เปล่าเลย เขายังคงเป็นนาทีคนเดิม คนที่คบเธอเพื่อคั่นเวลา คนที่ไม่เคยอยากมีอะไรกับผู้หญิง ถึงแม้ความข้อนี้เธอจะรู้อยู่แก่ใจดี แต่พอเจอเข้าจริงเธอกลับรู้สึกเจ็บจนพูดอะไรไม่ออก

ดวงตากลมมองคนที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่สั่นเทา เขาคุยกันนานมาก นานมากจนเธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองไร้ตัวตน

เวลาคุยกับตุลย์ได้สักพักใหญ่ๆ ก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเดินตรงมาหยิบเสื้อคลุมแขนยาวที่เขาชอบใส่แล้วตั้งท่าจะเดินออกจากห้องไป ดวงตาคมเหลือบมองเวลาก็เห็นว่าเป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว ก่อนไปเขาก็ไม่ลืมหันไปเอ่ยกับนลินที่นั่งน่าเศร้าอยู่

“ถ้ากลับดึกนอนก่อนได้เลยไม่ต้องรอน่ะ”

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วรีบเดินออกจากห้องไป เมื่อกี้ที่ตุลย์โทรมาเขาบอกว่าอยากเจอนาทีอีกครั้ง อยากปรับความเข้าใจกัน เวลาเองก็อยากรู้ต้นเหตุที่ทำให้นาทีฆ่าตัวตาย หากมันเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ เขาก็พร้อมที่จะแก้แค้นให้น้องชายอย่างไม่ลังเล

ทว่าคนที่ไม่รู้เรื่องอย่างนลินได้แต่มองตามแผ่นหลังที่กำลังเดินออกไปนอกประตู ความสุขเพียงเล็กน้อยที่เธอพึ่งสร้างขึ้นเหมือนว่ากำลังจะถูกกระชากออกตามแผ่นหลังนั้นไป

“นาที...”

เสียงเรียกที่แผ่วเบาเอ่ยขึ้นอย่างคนที่หมดแรง มันทั้งแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เสียงเรียกที่มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน

The caf’ e

ร่างสูงโปร่งของเวลาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามของดาราหนุ่ม คนที่อาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้นาทีต้องคิดสั้น

“มาแล้วหรอ”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบพรางหยิบกาแฟร้อนแก้วใหญ่ขึ้นมาจิบ ใบหน้าที่หล่อคมคายจากคนตรงหน้าทำให้เวลาเดาได้ไม่อยากเลยว่าสิ่งที่ทำให้นาทีตกหลุมรักเขาคนนี้คงนี้ไม่พ้นค่ะวามหล่อเหลา ใบหน้าหล่อเข้มฉบับไทยแท้แบบที่เก้งกวางชอบกัน

“มีอะไรก็ว่ามา”

แม้คนตรงหน้าจะหล่อเพียงไหน ทว่าคนที่เป็นชายแท้อย่างเวลาก็ไม่มีทางหลงกล เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและห่างเหิน มันห่างเหินจนคนตรงหน้าต้องชะงักเงยหน้าขึ้นมามองสบตาเขา

“ผมขอโทษ ตอนนี้ผมพร้อมแล้วที่จะเปิดเผยเรื่องของเรา”

‘เรื่องของเรา’ คงหนีไม่พ้นความสัมพันธ์ที่ถูกปิดไว้ที่นลินเคยพูด

“มันจะไม่สายไปหน่อยหรอ”

เวลาเค้นหัวเราะเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดยาม

แม้เขาจะไม่รู้ว่าตุลย์คือต้นเหตุการณ์ตายของนาทีไหม แต่เขาก็เชื่อว่ายังไงหมอนี้ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย

“ผมรู้ว่าผมผิด”

ฝ่ามืออุ่นตั้งใจจะยื่นมากุมมือเวลา แต่ชายแท้อย่างเขาคงไม่ชินกับการที่ถูกผู้ชายด้วยกันสัมผัส เพราะเขาดึงมือออกแทบจะทันที การกระทำที่ดูห่างเหินกลับทำให้ตุลย์คิดไปเองว่าคนรักกำลังงอน

“งั้นไปที่ห้องของผมไหม เดียวผมจะทำให้คุณหายงอนเอง :) ”

ตุลย์ยิ้มหวานในแบบที่ทำให้นาทีอ่อนระทวย ทว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากลับคือเวลา เขารู้ได้ในทันทีว่าการง้อของตุลย์คงจะจบที่บนเตียงนอน

แต่ถ้าหากเขาแสดงท่าทางอะไรออกมา อาจจะทำให้ตุลย์จับได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือแกล้งงอนต่อไปเพื่อให้ตุลย์รู้ว่าเขาคือนาทีตัวปลอม

“แล้วไม่กลัวนักข่าวเห็นหรอ ไม่กลัวคนจะรู้หรอ”

เวลาแสร้งจีบปากจีบคอเป็นนาทีด้วยท่าทางไม่พอใจก่อนจะยันตัวลุกขึ้น

“ถ้าคิดว่าทำแค่นี้ผมจะหายโกรธคุณคิดผิดแล้วล่ะ เราคบกันมาตั้งหลายปีแต่คุณกลับบังคับให้ผมต้องฝืนใจตัวเอง การเลิกกันมันดีกับเราทั้งคู่”

เวลาพูดมั่วๆ ออกไปก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ที่เขาพูดออกไปคือการโยนหินถามทาง ถ้าตุลย์บังคับให้นาทีทำอะไรที่เขาไม่อยากทำจริงๆ อย่างน้อยเขาก็ต้องแสดงท่าทางออกมา

แล้วก็ดูเหมือนสมุดติฐานของเวลาจะเป็นจริงเพราะตุลย์วิ่งตามมาแล้วจับมือเขาไว้หลวมๆ พร้อมกับใบหน้าที่เศร้าหมองราวกับว่าเขาบังคับให้นาทีทำสิ่งหนึ่งจริงๆ

“ผมขอโทษ แต่ตอนนี้คุณไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นแล้ว ผมจะไม่ให้พวกเขามายุ่งกับคุณอีก อย่างที่ผมบอก ผมขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”