ค้างคา

“วันนี้อากาศดีจังเลยน่ะ”

มือเล็กดึงแว่นกันแดดออกก่อนจะเดินตรงเข้าไปในกองถ่าย

ชายหนุ่มที่ถูกถามได้แต่ทำหน้างุนงงแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าตามที่เธอบอก

“ก็เหมือนเดิม เหมือนทุกวัน”

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่นลินกลับยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

“จะเหมือนเดิมได้ไงในเมื่อวันนี้เป็นวันที่ฉันได้กลับมาทำงานที่ตัวเองรัก”

นลินพูดจบก็เดินโบกไม้โบกมือทักทายทีมงานในกองราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงดิสนีย์ที่กำลังพูดคุยอยู่กับมวลดอกไม้

ทว่าหากชีวิตคนเรามีแต่ความสุขก็คงจะดูเหมือนพระเจ้าลำเอียงเสียหน่อย ชีวิตของนลินก็เหมือนกัน มีช่วงเวลาที่มีความสุขก็ต้องมีช่วงเวลาที่มีความทุกข์เหมือนกัน

“นลิน ยินดีที่ได้พบกันครับ”

เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคยที่นลินไม่อยากได้ยินที่สุดก็เอ่ยขึ้นมาทันที ที่เขาเห็นร่างของเธอเรย์ปิดหนังสือบทลงก่อนจะเดินตรงเข้ามาหานลิน แต่ก็ไม่ลืมที่จะเหลือบมองเวลาที่เดินอยู่ด้านหลัง

“ถึงว่าตัวติดกันจัง ที่แท้ก็แบบนี้เองสิน่ะ”

“พะ...”

“มีธุระอะไรกับนลินคุยกับผมได้นะครับ”

โดยไม่ต้องรอให้เรียกหา เวลาเดินตรงเข้ามาหาแล้วดึงมือนลินให้ไปหลบอยู่หลังตน

“เปล่า ก็แค่ทักทายนะครับ”

เรย์ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะตัดใจเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ก่อนจะจากไปเขาก็ไม่วายหันมามองหน้าเวลาด้วยสายตาที่ขุ่นมัว

เขารู้ดีว่าหากเขาทำอะไรที่รุนแรงคนจะต้องรู้ว่าคนที่ตามจีบนลินคือเขาไม่ใช่นลินเป็นมือที่สามอย่างที่เป็นข่าว หากปล่อยให้เป็นแบบนั้นสภาพของเขาคงไม่ต่างจากนลินที่โดนแฟนคลับรุมจิกรุมทึ้ง

“โหววว เก่งนะเนี้ย ขอบคุณครับคุณแฟน”

นลินเอ่ยแซวขำๆ ก่อนจะใช้ไหล่ตัวเองกระแทกไหล่ของชายหนุ่มอยากหยอกล้อ คนที่ถูกแซวได้แต่ยิ้มเขินๆ ไม่กล้าพูดอะไร

ความเปลี่ยนแปลงในตัวเวลาบางครั้งก็ทำให้นลินรู้สึกสงสัย เขาต่างออกไปราวกับเป็นคนละคน หากแต่จะว่าเป็นคนละคงก็เป็นไปไม่ได้เพราะคนตรงหน้าเขาก็ยังเป็นนาทีทั้งรูปร่างและหน้าตา หญิงสาวได้แต่ภาวนาในใจว่าบางทีเขาอาจจะรู้ใจตัวเองว่าชอบผู้หญิงก็เป็นได้

แอ๊คชั่น

ละครเริ่มถ่ายทำต่อ เป็นฉากที่นางเอกของเรื่องจะต้องถูกพระเอกข่มขืน ซึ่งก็แน่นอนนางเอกคงหนีไม่พ้นนลินส่วนพระเอกก็คงหนีไม่พ้นเรย์

ทีมงานตากล้อง ช่างไฟและผู้กำกับต่างก็เพ่งมองดูการแสดงที่กำลังจะเกิดขึ้น

และแม้นลินจะเกลียดเรย์มากเท่าไหร่ ทว่าเมื่ออยู่หน้ากล้องเธอก็ต้องสวมบทบาทในตัวละครที่ได้รับ

ตุบ~

ร่างบางถูกจับกดลงกับเตียงนอนโดยที่ด้านบนมีเรย์นั่งคร่อมอยู่ในตำแหน่งที่พอดิบพอดีกับน้องสาวของเธอ

แม้ว่าความจริงจุดที่เขาจะต้องนั่งคร่อมคือท้องน้อยแต่คนที่จ้องจะเอาเปรียบอย่างเรย์ก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสให้หลุดมือ

ในฉากเขาเปลือยท่อนบนและสวมเพียงผ้าขนหนูพันเอว ซึ่งเขาควรจะใส่ชั้นในแบบป้องกันแต่เขากลับไม่ใส่อะไรเลย

ท่อนเอ็นอุ่นที่ปราศจากการปกปิดถูกนั่งทับลงบนกางเกงขาสั้นตัวบางของนลิน

ความอุ่นร้อนทำให้นลินรู้ตัวแทบจะทันที ริมฝีปากเล็กกำลังจะอ้าปากบอกผู้กำกับ กลับถูกคนตรงหน้าประกบปากจูบอย่างดูดดื่ม

ทีมงานที่ไม่รู้ถึงเหตุการณ์ได้แต่ชมว่านลินแสดงดี ทั้งๆ ที่สิ่งที่เธอกำลังประสบมันคือเรื่องจริง

ลิ้นร้อนพยายามแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานที่กำลังปิดสนิท ท่อนล่างที่เปลือยเปล่าเบียดเสียดสีกับชั้นในของหญิงสาวอย่างหนักหน่วงและหนักแน่น

“อื้อ!”

ร่างบางทำได้เพียงดิ้นรนเพื่อหวังให้มีคนเห็น ดวงตากลมหันไปมองเวลาเพื่อขอความช่วยเหลือ

น้ำตาหยอดใสไหลออกมาจากดวงตา เวลารับรู้ถึงสถานการณ์เลวร้ายได้ในทันที

ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกไหม เขาตรงเข้าไปในฉากและกระชากร่างของเรย์ให้พ้นจากตัวนลิน

ผ้าขนหนูผืนจิ๋วที่พันเอวใหญ่อยู่ตรง

จุดกลางความเป็นชายตั้งโด่งจนคนในกองรู้ว่าเขาไม่ได้ใส่อุปกรณ์ป้องกัน

ทุกคนต่างมองหน้ากันแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

“มึงมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

เวลารับรู้ได้ในทันทีถึงสิ่งที่นลินต้องเจอ เขาตรงเข้าไปหาเรย์ก่อนจะยกหมัดขึ้นเตรียมจะชก หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร นลินก็วิ่งเข้ามากอดเขาไว้เสียก่อน

“อย่านะนาที อย่าทำเขา”

เธอไม่ได้เป็นห่วงเรย์แต่อย่างใด คนที่เธอเป็นห่วงมีเพียงเวลา เธอรู้ดีว่าดาราระดับท็อปทำอะไรได้บ้าง หากมีเรื่องกับเขาเวลาเองก็อาจจะแย่

ทว่าการกระทำของเธอกลับทำให้เวลาเข้าใจเธอผิด เขามองเธออย่างไม่เชื่อสายตาก่อนจะสะบัดตัวออกแล้วกระชากแขนเธอให้กลับมาขึ้นรถ

“เลิกกอง ไม่ให้ถ่ายต่อแล้ว”

น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลังของเวลาทำให้ทีมงานในกองต่างรีบเก็บข้าวของกันแทบจะทันที

อย่างที่นลินว่า ใครก็ไม่อยากมีปัญหากับเรย์ สิ่งที่เห็นรู้ว่าผิด แต่ก็พูดออกมาไม่ได้

ตุบ!

ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้าไปในรถก่อนที่เวลาจะตามขึ้นมาแล้วออกคำสั่งให้คนขับขับรถกลับบ้านให้เร็วที่สุด

ความโกรธของเวลาทำให้นลินแทบจะไม่กล้าพูดอะไร เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงโกรธขนาดนั้นทั้งๆ ที่เธอก็ปกป้องเขา เรื่องห้ามมีเรื่องกับเรย์ก็เป็นเขาที่คอยเตือนเธอแต่ทำไมครั้งนี้คนที่รั้นดูเหมือนจะเป็นเขา

บรรยากาศภายในรถเงียบขรึมจนลามขึ้นมาบนห้องบรรยากาศก็ยังคงเงียบไม่ต่างจากตอนที่อยู่บนรถ

เวลาไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่นั่งนิ่งๆ

“แกจะโกรธอะไรฉันหนักหนาล่ะ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว”

นลินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

เวลาไม่พูดอะไรเขาเพียงแต่เดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบเบียร์กระป๋องใหญ่ขึ้นมากระดกรวดเดียวหมดกระป๋อง

“ขอโทษก็แล้วกันที่ขัดขวางความสุขของเธอ”

“ความสุข? เงียบมาตั้งนานประโยคแรกที่พูดควรเป็นประโยคนี้จริงหรอนาที”

“ก็จะให้พูดว่ายังไงล่ะ ในเมื่อเธอเองก็ดูไม่พอใจกับการกระทำของฉัน เออ! ฉันมันผิดเองที่เข้าไปยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

เขาคิดว่าเธอเสียเปรียบ คิดว่าเธอต้องการความช่วยเหลือ แต่พอเขาช่วยเธอกลับทำเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำมันเป็นเรื่องผิด เข้าข้างคนที่เอาเปรียบเธอทำเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำมันผิด

“ฉันแค่ไม่อยากให้นายทำแบบนั้น”

“ทำแบบไหนล่ะ!”

ดวงตาที่แดงก่ำมองสบตานลินด้วยแววตาจริงจังก่อนที่เขาจะก้าวเดินตรงเข้ามาหานลินที่กำลังยืนอยู่

“แบบไหนที่เธอไม่อยากให้ทำ ไม่อยากให้ฉันต่อยมัน หรือไม่อยากให้ฉันขัดขวางความสุขของเธอที่มันกำลังยัดเยียดให้”

“นาที..ฉันว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้วน่ะ เราเลิกคุยเรื่องนี้กันเถอะ”

นลินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายก่อนจะหันหลังตั้งท่าจะเดินกลับห้อง ทว่าเวลาที่กำลังโมโหก็ไม่อาจปล่อยให้เธอเดินจากไปง่ายๆ มือหนาจับแขนของเธอไว้ก่อนจะออกแรงกระชากให้เธอหันมาคุยกับเขา

“ถ้ามันค้างคามากก็บอกเดียวทำให้เอง”

ไม่พูดพร่ำทำเพลงร่างหนาใช้ร่างกายของตัวเองดันหลังนลินลงกับโซฟา เสื้อยืดที่เขาสวมใส่อยู่ถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็ว

“นาที แกเป็นบ้าไปแล้วหรอ”

“เออ!”

พูดจบชายหนุ่มก็ไม่รอช้าประกบริมฝีปากลงอย่างหนักหน่วงแล้วบดขยี้ริมฝีปากเล็กจนนลินต้องครางออกมาด้วยความเจ็บ

“อื้อ!”

จริงอยู่ที่เธอโหยหาเขา หากแต่จะให้เขาทำกับเธอเพราะอารมณ์เช่นนี้เธอก็คงจะปล่อยให้เขาทำต่อไปไม่ได้