นาที ที่ไม่ใช่ นาที

ตอนที่ 2

ทันทีที่ประตูรถตู้สีดำเปิดออก ไข่หนึ่งใบก็ถูกโยนเข้ามาภายในรถ พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอนลินแล้วตามมาด้วยของเสียต่างๆ ที่ทยอยถูกโยนเข้ามา

ความเป็นสุภาพบุรุษในตัวเวลาเริ่มทำงาน คนตัวสูงยันตัวขึ้นบังสิ่งสกปรกที่กำลังสาดเข้ามาในรถเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งเหล่านั้นโดนตัวของนลินซึ่งตอนนี้เธอตกใจจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

“นังบ้า แกออกมาเดี๋ยวนี้น่ะ!!!”

“นังแพศยาแกกล้าดียังไงถึงคิดจะมาอ่อยพี่เรย์ เขาเป็นแฟนกับพี่น้ำขิง วังหน้าด้านคิดจะแย้งคนมีเจ้าของ!!”

และอีกหลายต่อหลายคำหยาบคายที่พุ้งเข้ามาในหูของนลิน

เธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เธอกำลังตกเป็นข่าวกับนักแสดงรุ่นพี่อย่างเรย์ที่พยายามตามจีบเธอ แต่เธอก็ไม่ได้เล่นด้วยปฏิเสธมาหลายต่อครั้ง ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนปฏิเสธเองไม่รู้ว่าทำไมข่าวถึงออกมาว่าเธอตามอ่อยเรย์ ไม่รู้ว่านักข่าวไปแอบถ่ายภาพหลุดที่เธอกำลังจับมือเขาราวกับว่าเธอกำลังอ้อนวอนขอความรักจากเขา ทั้งๆ ที่ความจริง เธอกำลังอ้อนวอนขอให้เขาเลิกยุ่งกับเธอ

ตุบ! ตุบ!

เสียงสิ่งของหนักๆ ตกกระทบร่างกายดึงสติของนลินกลับมาอีกครั้ง ดวงตากลมหันมองร่างที่บังอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นรัว

นาที...กำลังใช้ร่างกายเป็นกำแพงเพื่อปกป้องเธอ

ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยคราบของเสียไหลอาบร่างกาย เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวเปียกชุ่มจากน้ำของไข่จนเสื้อแนบกับเนื้อจนเห็นสัดส่วนร่างกายที่แข็งแรง ใบหน้าที่เงียบขรึมไม่ได้แสดงสีหน้าของความเจ็บปวดใด แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่าเขากำลังเจ็บปวดอยู่

“ปะ...ปิดประตูสิ! ปิดประตู!!”

นลินทนไม่ไหวในที่สุด เธอตะโกนลั่นเพื่อบอกให้คนขับรถปิดประตูรถ ไม่นานความวุ่นวายก็ถูกกลืนหายไป เหลือเพียงร่างที่เปียกชุ่มกับรถที่เละไม่เป็นท่า

“นาที แกเป็นอะไรหรือเปล่า”

แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่านาทีต้องเป็นแน่ๆ แต่เธอก็ต้องถามออกไป มือเล็กค่อยๆ แตะลงบนไหล่ของเพื่อนสาวด้วยความหวาดกลัว

นาทีจะต้องวีนใส่เธอแน่ๆ ร่างกายที่เขาอุตส่าห์ทะนุถนอมกลับเละไม่เป็นท่าเพราะเธอยิ่งคิดนลินก็ยิ่งเสียวสันหลัง

ทว่า นอกจากนาทีจะไม่ได้วีนเธออย่างที่เธอคิด เขากลับหันมองสำรวจร่างกายเธออย่างลุกลี้ลุกลน แววตาแฝงไปด้วยความเป็นห่วงมากกว่าความอาฆาต

“ผมไม่เป็นไร ว่าแต่คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”

“เอ่อ...”

คำพูดที่คนฟังไม่คิดว่าจะได้ยินทำให้นลินถึงกับพูดไม่ออก แล้วไม่ใช่เพียงแค่คำพูดเท่านั้น แต่ชายหนุ่มกลับใช้คว้ามือเธอไปถืออย่างถือวิสาสะแล้วยกแขนเพื่อสำรวจร่างกายของเธอ

“เป็นหรอ?”

ความห่วงใยที่แฝงอยู่ในแววตาทำให้นลินรับรู้ได้ว่าเขากำลังพูดออกมาจากใจ

“เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม”

ฝ่ามือหนาสัมผัสใบหน้าสวยด้วยความอ่อนโยน เขาลูบไล้ใบหน้าก่อนจะใช้นิ้วเรียวปัดผมที่ปิดใบหน้าอยู่ขึ้นมาทัดหู

สัมผัสที่อ่อนโยนจากคนตรงหน้าทำให้หญิงสาวที่มีอาการหวั่นไหวจากเรื่องเมื่อคืน รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง จิตสำนึกส่วนหนึ่งบอกให้เธอถอยออกแต่หัวใจกลับไม่ยอมทำตาม ดวงตาคู่สวยที่ก้มหน้าลงด้วยความเขินกลับเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา

เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างต้องการคำตอบ

การกระทำเช่นนี้ของเขาคืออะไรกันแน่ เพื่อนสาวที่เธอเคยรู้สึกเมื่อก่อน ในตอนนี้อะไรที่ทำให้เขาดูมีเสน่ห์จนเธอไม่อาจห้ามใจ และแววตาของนลินก็ทำให้เวลาเริ่มได้สติ

มือหนาที่กำลังสัมผัสใบหน้าอยู่ชะงักก่อนที่เขาจะชักมือกลับมาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ภายในใจเอาแต่ก่นด่าตัวเองที่ไม่ระวังตัว หากนลินจับได้ นอกจากจะไม่ให้ความร่วมมือเรื่องนาที บางทีเธออาจจะไล่ตะเพิดเขาออกไปจากชีวิตก็ได้

ฟู่~

ลมหายใจมวลใหญ่ค่อยๆ ถูกปล่อยออกมาอย่างระแวดระวัง เวลาแกล้งหันหน้าไปอีกทางแต่ก็ไม่ลืมที่จะชำเลืองมองท่าทางของคนที่นั่งอยู่ข้าง

“ว่าแต่...นี้มันเรื่องอะไรหรอ คุณไปทำอะไรมาทำไมคนพวกนั้นถึงทำแบบนั้นกับคุณ”

คำถามที่ตั้งใจจะถามออกไปเพื่อทำลายบรรยากาศ แต่กลับรู้สึกเหมือนเพิ่มมวลความเครียดมากกว่าเดิม

นลินที่นั่งนิ่งเหม่อลอยหันกลับมามองเขาด้วยแววตาเคร่งเครียด

“แกอาจจะไม่ทันได้อัปเดต ก็เพราะอีพี่เรย์ตัวดีนี้แหละทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้”

สองมือถูกยกขึ้นมาปิดหน้าก่อนที่นลินจะก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อยแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เวลาฟัง

ชายหนุ่มทำได้แค่รับฟังและพยักหน้า บางครั้งเขาอยากจะยกมือขึ้นไปจับไหล่เธอเพื่อให้กำลังใจ แต่สุดท้ายเขาก็ห้ามใจตัวเองเลิกล้มความคิดนั้นไป

ถึงแม้เขาจะไม่ใช่นาทีตัวจริง แต่พอเห็นนลินโดนแบบนี้เขาก็อดสงสารไม่ได้

“ไม่เป็นไรน่ะ ต่อไปผมจะปกป้องคุณเอง”

อย่างไรเธอก็เป็นเพื่อนน้องชาย ในเมื่อน้องชายไม่อยู่เขาก็อยากจะปกป้องเธอแทนน้องชาย

“ห๊ะ! อย่างแกเนี้ยน่ะ!”

ทว่าคำพูดที่เวลาคิดว่าเป็นคำพูดปลอบใจที่ดีที่สุดของเขาเท่าที่จะพูดได้กลับทำให้นลินเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตางุนงงปนหงุดหงิด

“แกไม่ด่าฉันที่ให้แกเป็นโล่มนุษย์ให้ก็บุญหัวแล้ว อย่างแกจะเอาอะไรมาปกป้องฉัน”

“ห๊ะ...ผมเนี้ยน่ะ”

“เออจ๊ะ ก็แกนั่นแหละจ๊ะ เนาะ! ตั้งแต่กลับมาก็พูดจาแปลกๆ ทำตัวแปลกๆ ไม่ใช่ว่าอกหักจนเพี้ยนไปแล้วหรอ”

จริงอยู่ที่สิ่งที่นาทีทำช่วงหลังๆ จะทำให้นลินรู้สึกหวั่นไหว เพ้อไปถึงตอนมองเขาเป็นรักแรก แต่พอคิดทบทวนดูอีกที การที่นาทีเป็นแบบนี้ก็เพราะมีปัญหากับแฟนจนทำให้เขาต้องลางานไปพักใจ แล้วท่าทางแปลกๆ ของเขาอาจจะเป็นเพราะเขากินยารักษาความเครียดก็เป็นได้

และเธอจะไม่ยอมโดนนาทีหัวเราะเยาะเป็นรอบที่สองอย่างแน่นอน

“เอ่อ...”

เวลาที่ได้ยินสิ่งที่นลินพูดถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว เขาลืมไปเสียสนิทว่าคนที่เขามาแทนที่คือนาทีหนุ่ม LGBTQ+ ไม่ใช่ผู้ชายแมนๆ ที่จะพูดประโยคแบบนี้ออกมา และเพื่อไม่ให้เธอจับได้เขาเลยต้องแกล้งตามน้ำไปก่อน

“เออๆ ฉันก็เพี้ยนๆ ไปบ้างแหละช่วงนี้”

ขาใหญ่ค่อยๆ ยกขึ้นมาไขว่ห้างอย่างที่นาทีชอบทำ

เมื่อครู่เขาได้ยินนลินพูดถึงเรื่องอกหัก มันคงจะง่ายถ้าเริ่มถามจากตรงนี้

“เออแก ว่าแต่ช่วงนี้แฟนฉันเป็นยังไงบ้าง เขาได้โทรหาแกบ้างปะ”

การแสดงเป็นนาทีที่แนบเนียนที่สุดเท่าที่ทำได้ถูกเลียนแบบมาเป๊ะๆ จนนลินต้องเหล่ตามอง

“หึ กลับเข้าร่างได้แล้วสิน่ะ”

น้ำเสียงกึ่งประชดบวกกับแววตาดุดันของนลินทำให้เวลารู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

“พอสติกลับมาก็เริ่มถามหาผู้ชายเลยน่ะ”

นลินพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่พอใจด้วย

“อือ”

มิหนำซ้ำคนที่ถูกถามกลับตอบออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบโดยมองผ่านความไม่พอใจของเธอไปอย่างไม่ไยดี ความโกรธยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเมื่อเห็นท่าทางไม่สนใจของเขา

“ไม่รู้! อยากรู้ก็ไปถามเอง”

นลินกระแทกเสียงครั้งสุดท้ายก่อนจะหันใบหน้าและลำตัวไปทางหน้าต่าง จากภาษากายของเธอทำให้เวลารู้ได้ในทันทีว่าไม่ควรถามต่อ

อารมณ์ของผู้หญิงยากแท้หยั่งถึง

ชายหนุ่มทำได้เพียงถอนหายใจแล้วเอนตัวพิงเบาะอย่างเลี่ยงไม่ได้