EPISODE 2 ลงทัณฑ์

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ” รวบรวมความกล้าเอ่ยถามออกไปในที่สุด

“ผมควรจะเป็นฝ่ายที่ต้องถามมากกว่าว่าทำไมคุณถึงกล้าทำแบบนี้”

ใบหน้าหล่อเหลาที่เดิมทีสงบนิ่งราวกับรูปปั้นเริ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เมื่อไล่สายตามองเรือนร่างบอบบางของภรรยาสาวที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปเผยให้เห็นส่วนโค้งส่วนเว้าชัดเจน

“ก็แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้” สวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ถึงแม้พวงแก้มใสบนใบหน้าหวานจะซีดขาวเพราะความกลัวก็ตาม

"เพราะการกระทำของคุณกำลังทำให้ผมคิดไปในทางนั้น..."

“ทางนั้น?”

"คุณคงไม่ได้แอบมีคนอื่นหรอกใช่มั้ย" หรี่สายตามองเธออย่างจับผิด อาจเพราะช่วงหลังมานี้สัมผัสได้ถึงความหมางเมินที่ภรรยามีต่อเขาจนอดไม่ได้ที่จะคิดอะไรแบบนั้น

"คุณให้ลูกน้องจับตาดูฉันราวกับนักโทษในแดนประหารแล้วจะให้เอาเวลาที่ไหนไปมีคนอื่นล่ะคะ" ประชดประชันอย่างเจ็บแสบ

"แล้วทำไมคุณถึงพยายามหนีออกมาอย่างกับนัดใครไว้ จะให้ผมคิดเรื่องนี้ยังไง?"

รอยยิ้มเยาะถูกยกขึ้นตรงมุมปากของร่างสูงที่กำลังเคลื่อนกายเข้าใกล้หญิงสาวจนเธอรีบถอยหนี ไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมา

“ทำไมไม่ตอบ หืม...” ความเงียบไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของเขาสงบลง รังแต่จะเพิ่มความขุ่นเคืองมากขึ้นพลางขยับเข้าไปอีกก้าวและอีกก้าว กระทั่งสองสามีภรรยาประจันหน้ากันในระยะประชิด

“ฉัน ฉันนัดกับเพื่อนไว้ค่ะ” โพล่งตอบทันทีที่แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบไร้หนทางหลบหนี

“นัดกับเพื่อนคนไหนในที่แบบนี้?"

“เพื่อนๆ สมัยมหาลัยค่ะ คือเรามีนัดสังสรรค์กันที่ห้องบอลรูมข้างล่าง” อธิบายจนลิ้นแทบจะพันกันแล้วหลุบสายตามองต่ำเมื่อเห็นนัยน์ตาคมเข้มกำลังจับจ้องเธอแทบไม่กะพริบ

“ถ้าสิ่งที่คุณพูดมาเป็นความจริงแล้วทำไมถึงไม่กล้าสบตาผม”

“คือฉัน...ฉันพูดจริงๆ นะ จะให้ลูกน้องของคุณไปตรวจสอบดูก็ได้"

"แน่นอนว่าต้องเป็นแบบนั้น"

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ฉันได้ไปเจอเพื่อนๆ เถอะนะคะ”

“ผมคงให้ในสิ่งที่คุณต้องการไม่ได้หรอก"

"อะไรของคุณอีกล่ะคะ"

"คุณอย่าลืมสิ ว่าคืนนี้เราเองก็มีภารกิจที่ต้องทำด้วยเหมือนกัน”

“ถ้าคุณอยากนักก็ทำไปคนเดียวแล้วกันเพราะฉันจะไปหาเพื่อน”

“อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลย เรื่องนั้นผมทำเองคนเดียวได้ที่ไหน”

“หรือคุณลองไปหาผู้หญิงสักคนมาทำหน้าที่นั้นแทนฉันดีมั้ย"

“วิเวียน!” คำพูดที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางทำเอาความโกรธของเขาพลุ่งพล่าน

“เราพูดเรื่องนี้กันกี่ครั้งกี่หนแล้วล่ะคะ ฉันบอกแล้วไงว่ายังไม่พร้อม” ระบายลมหายใจเบาๆ แล้วพ่นคำพูดออกมาด้วยความรู้สึกอัดอั้น

"แค่คุณกักขังฉันไว้ในกรงทองที่เรียกว่าบ้านก็เกินจะทนแล้ว อย่ามายัดเยียดให้ฉันต้องเสียสละตัวเองเพื่อมีลูกให้คุณอีกเลย"

ประโยคเหล่านั้นทำเอาคนฟังถึงกับพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอดันแผงอกแกร่งให้ห่างจากตัวแล้วทำท่าจะเดินไปยังประตูห้อง

“ใครอนุญาตให้คุณเดินหนีผม”

“ฉันอนุญาตตัวเองได้”

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะถูกปล่อยไปง่ายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ"

อชิระกระชากข้อมือของเธออย่างลืมตัวจนเรือนร่างบอบบางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอีกครั้งแล้วสอดท่อนแขนรวบรั้งเอวเล็กแนบชิด

"อ้ะ! ปล่อยนะ"

"ให้ตายยังไง ผมก็ไม่มีทางปล่อยคุณไปหรอก วิเวียน"

"..."

“เพราะคืนนี้เราต้องอยู่ทำลูกด้วยกัน..."

“ไม่! อื้อ~”

อชิระเลือกที่จะมองข้ามความไม่พอใจของภรรยาสาวแล้วฉกฉวยกลีบปากบางโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนจะสอดแทรกปลายลิ้นอุ่นซ่านเข้าไปซอกซอนกระหวัดเกี่ยวควานหาความหอมหวานในโพรงปากนุ่ม

ชายหนุ่มดื่มด่ำจุมพิตเร่าร้อนอย่างหลงใหล ไม่สนใจหญิงสาวที่พยายามดิ้นรนเป็นพัลวันหวังหลุดพ้นจากพันธนาการของเขา แถมยังรัดรึงเธอไว้แน่นกว่าเดิมจนก่อเกิดกระแสแห่งความปรารถนาวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย

อีกทั้งฝ่ามือใหญ่ยังคอยตรึงท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้มั่นขณะบดเคล้าริมฝีปากชุ่มฉ่ำมอบรสสัมผัสสุดแสนจะวาบหวามให้เธออย่างเอาแต่ใจ

แรงต่อต้านที่เหลือเพียงน้อยนิดของหญิงสาวใกล้จะหมดลงไปทุกที กระทั่งอ่อนระทวยอยู่ในวงแขนแกร่งที่ค่อยๆ ถอนรสจูบหวานล้ำออกมาอย่างอ้อยอิ่งพลางกระซิบแผ่ว

"คุณไม่เข้าใจหรอก ว่าผมต้องใช้ความอดทนกับมันมากแค่ไหนที่ได้นอนกับเมียแค่เดือนละครั้ง"

"..."

"เพราะฉะนั้น ได้โปรด…อย่าปฏิเสธผมเลย" ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มกระจ่างใสที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

คำอ้อนวอนของสามีทำให้เธอเผลอไล่สายตามองใบหน้าหล่อเหลาราวต้องมนตร์สะกด ไม่ว่าจะเป็นเรียวคิ้วเข้มเหนือดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยว สันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักลึกบนโครงหน้าสมบูรณ์แบบชวนหลงใหล

บ่อยครั้งเลยทีเดียวที่เธอไม่กล้าสบสายตาลึกล้ำคู่นั้นเพราะบางครั้งมันช่างว่างเปล่าเย็นชาชวนให้รู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าก็มีอีกหลายครั้งที่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูเมื่อยามมองเธอ

“ผมอยากมีลูก ลูกของเรา…” ถ้อยคำหนักแน่นถูกกระซิบชิดริมฝีปากสีหวานพร้อมลมหายใจหอบกระชั้น

ไออุ่นจากเรือนร่างของกันและกันยิ่งเป็นแรงขับเคลื่อนให้เชื้อเพลิงแห่งความปรารถนาลุกโชนได้เป็นอย่างดีก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อยๆ เลื่อนปลายนิ้วลูบไล้แผ่วเบายังกลีบปากนุ่มนิ่มจนเผยอแย้มออกเล็กน้อย

เสี้ยววินาทีต่อมา ลมหายใจที่เดิมทีเป็นของเธอกลับถูกเขายึดครองอย่างถือสิทธิ์ จากนั้นริมฝีปากของสองสามีภรรยาก็บดเคล้าเข้าหากันอย่างลึกล้ำ ดื่มด่ำรสสัมผัสหอมหวานปานหยาดน้ำผึ้ง

อชิระเริ่มคลายวงแขนแกร่งแล้วเปลี่ยนมาสวมกอดคนตัวเล็กไว้เพียงหลวมๆ พร้อมกับปรนเปรอจุมพิตให้เธออย่างหนักหน่วง กระทั่งต่างฝ่ายต่างปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองโดยที่ริมฝีปากยังคงเชื่อมต่อกัน

หลังจากนั้นเพียงไม่นานร่างกายของคู่สามีภรรยาก็เปลือยเปล่าอยู่บนโซฟาเบดสีกรมท่าตัวใหญ่

นัยน์ตาลึกล้ำของเขากวาดมองเนื้อผิวนวลเนียนไร้มลทินของคนใต้ร่างพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขณะเดียวกันปลายนิ้วเรียวของเธอก็ลูบไล้สัมผัสไปตามแผงอกวกวนอยู่กับลอนกล้ามแน่นตึงอย่างเผลอไผล

ผู้เป็นสามีไม่ปล่อยให้เสียเวลาก้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอขาวดอมดมกลิ่นกายสาวหอมรัญจวนของภรรยาอย่างอดใจไม่ไหวก่อนจะใช้ปลายลิ้นอุ่นร้อนลากเลียไปตามลำคอขาวผ่องจนเธอบิดเร่าด้วยความวาบหวิว

"อ้าส์"

ไม่พอแค่นั้นชายหนุ่มยังใช้นิ้วร้ายสะกิดปลายถันสีหวานจนชูชันท้าทายสายตาและทันทีที่สัมผัสได้ว่ามันแข็งเป็นไตก็ยิ่งบีบบี้สลับเคล้นคลึงอย่างสนุกมือทำเอาหญิงสาวเผลอจิกเรียวเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อื้อ"

ฝ่ามือใหญ่เปลี่ยนเป็นกอบกุมความอวบอิ่มทั้งสองข้างสลับกับใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวดูดกลืนยอดอกแล้วกัดย้ำๆ ก่อนจะตามด้วยปลายลิ้นสากลากเลียตั้งแต่ฐานจรดปลายยอดสีชมพูจนเปียกชุ่ม

เขาปรารถนาที่จะฟอนเฟ้นและดูดกลืนความเต่งตึงนี้ให้สาแก่ใจให้สมกับที่ต้องอดทนรอคอยเวลานี้ในแต่ละเดือนด้วยความทรมาน

"คุณสวยเหลือเกิน" ส่งเสียงคล้ายคนละเมอ ขณะจมจ่อมอยู่กับเต้าอวบอัดของภรรยาสาวอย่างลุ่มหลง