Masukสามปีต่อมา...แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมากระทบสนามหญ้าสีเขียวขจีหน้าคฤหาสน์ตระกูลอัศวพัฒนากุล เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเด็กน้อยดังก้องกังวาน ทำลายความเงียบเหงาที่เคยปกคลุมบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มานานหลายปีภาพที่เหล่าคนรับใช้และบอดี้การ์ดเห็นจนชินตาในช่วงหลังมานี้ คือภาพของ ‘นางพญา’ ผู้เคร่งขรึม ที่ยอมสลัดค
“โอ๊ย...”เสียงร้องแผ่วเบาพร้อมกับช้อนที่ร่วงหล่นจากมือ ทำลายความเงียบสงบของมื้ออาหารค่ำในเพนต์เฮาส์หรู คณินที่กำลังตักซุปปลาให้น้ำค้างชะงักมือทันที“เป็นอะไรน้ำค้าง! เจ็บท้องเหรอ? หรือตะคริวกิน?”“ปวด... ปวดท้องค่ะ...” น้ำค้างนิ่วหน้า มือบางกุมหน้าท้องนูนเป่งที่ตอนนี้อายุครรภ์ครบกำหนดเก้าเดือนเต็ม
บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนเต็มไปด้วยความตึงเครียด คณินเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยยับยู่ยี่จากการอุ้มภรรยาลงมาขึ้นรถ“ตาคณิน!”เสียงเรียกทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับร่างของคุณหญิงดารารายที่เดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตามหลังด้วยป้าสายที่ทำหน้าตาตื่นกลัวแล
“นี่มันอะไรกันคะป้าสาย!”เสียงหวานที่มักจะนุ่มนวลเสมอแผดดังลั่นห้องนั่งเล่น เมื่อน้ำค้างเดินเข้ามาเห็นสภาพข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เสื้อผ้าเด็กอ่อนชุดเล็ก ๆ น่ารักที่เธออุตส่าห์แอบสั่งออนไลน์มาด้วยเงินเก็บส่วนตัว ถูกกองรวมกันเตรียมจะใส่ถุงดำทิ้งป้าสายมันชักจะมากเกินไปแล้วนะ“อ๋อ... เศษผ้าพว
“ยินดีด้วยนะครับ... ได้ลูกชายครับ”สิ้นเสียงของคุณหมอ คณินแทบจะกระโดดตัวลอยออกจากเก้าอี้ เขาจ้องมองภาพอัลตราซาวนด์บนจอมอนิเตอร์ด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยับ นิ้วชี้จิ้มไปที่จุดเล็ก ๆ ที่แสดงความเป็นชายชาตรีอย่างตื่นเต้น“เห็นไหมน้ำค้าง! ผมบอกแล้วว่าเชื้อผมแรง! ลูกชาย! เราได้ลูกชาย!”น้ำค้างยิ้มกว้าง ม
เสียงเปียโนบรรเลงเพลง Canon in D และ River Flows in you ดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกถูกประดับประดาอย่างงดงามตระการตา สมฐานะงานวิวาห์แห่งปีของทายาทตระกูลอัศวพัฒนากุลน้ำค้างยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า มือบางกำช่อดอกไม้แน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจเต้นรัวด้วยคว
ขอบคุณไม่น่าถาม ถ้ามันจะสิบแปดบวกไม่ต้องตอบก็ได้ ก็หน้าตามันประหลาดนี่ ถึงไม่ได้ไร้เดียงสาก็ไม่ได้รู้ทุกเรื่องไหมล่ะ“ชิ...ใช้บ่อยสิท่า”“ยังไม่เคยใช้...แต่ถ้าอยากลองได้นะ”“....”!พอเถอะมันจะเข้าเรื่องบนเตียง ระเบียง โซฟา หน้าประตูเกินไปแล้วฉันลุกขึ้นอย่างรังเกียจก่อนจะไปนั่งโซฟาปกติเถอะ ปล่อยให้เ
“พี่หมอกคะ... ฮึก... ช่วยพราวด้วยค่ะ... พราวเจ็บข้อเท้า... สงสัยจะแพลง... เดินไม่ไหวแล้ว” พราวพิลาสส่งสายตาเว้าวอน ยื่นมือเรียวสวยออกมาข้างหน้า หวังให้เขาดึงเธอลุกขึ้น หรือดีกว่านั้นคือ อุ้มเธออัญภัทรกอดอกมองหน้าสามี... ‘เอาสิคะพ่อเลี้ยง... ถ้าคุณวิ่งเข้าไปอุ้มแม่นั่นล่ะก็... คืนนี้นอนนอกห้องนะ’หม
เสียงน้ำไหลจากก๊อกหยุดลงพร้อมกับร่างสูงของคณินที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพอิดโรย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ น้ำค้างรีบเข้าไปประคองเขามานั่งที่โซฟา หยิบกระดาษทิชชูซับหยดน้ำที่มุมปากให้เขาอย่างเบามือ“ไหวไหมคะ...” น้ำเสียงหวานเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนกังวล คณินจับมือบางท
บรรยากาศยามค่ำคืนในเพนต์เฮาส์หรูเงียบสงบ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องให้เห็นร่างสองร่างที่นอนเคียงข้างกันบนเตียงกว้าง หลังจากผ่านพ้นมรสุมอาการแพ้ท้องรอบค่ำไปได้ คณินก็นอนแผ่หลาอย่างหมดสภาพ โดยมีน้ำค้างคอยนวดขมับให้เบา ๆ“ดีขึ้นไหมคะ”“อืม...” คณินครางรับในลำคอ พลิกตัวตะแคงเข้าหาเธอ วาดแขนกอดเอว







