chapter 8

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่มิโอเดรกจะจัดการยายตัวยุ่งไม่ให้มากวนเขาเสียที รำคาญจะตายชักอยู่แล้ว อีกทั้งไม่แน่ใจว่าจะคุมอารมณ์ไม่ให้ทำร้ายอีกฝ่ายได้อีกนานแค่ไหน อย่างหนึ่งต้องยอมรับไม่ใช่ความผิดของนิโกลิน่า ที่ถูกยุยงจากคนใกล้ชิดของเขาเอง พ่วงกับเรื่องอื่นอีกที่ทำให้ใจเขาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลน มันหนักหนาสาหัส ปวดหัวจนอยากหาที่ปลีกวิเวกสักระยะ

“อ้าว! เรื่องอะไรของฉันวะ นั่นมันว่าที่ภรรยานายนะโว้ย เสือกโยนภาระมาให้ฉันซะได้” มิโอเดรกสะบัดศีรษะแรงๆ ถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อนใจหน่อยๆ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาชอบมิใช่น้อยที่ได้ต่อปากต่อคำกับนิโกลิน่า ชอบเห็นหน้าใสๆ แดงระเรื่อ นัยน์ตาลุกวามวาวด้วยความเกรี้ยวกราดยามแพ้คารมเขา รอยยิ้มผุดบนมุมปากหนายามความคิดกระหวัดไปถึงหญิงสาวที่ถูกเอ่ยนาม

“ความจริงลีน่าก็ทั้งสวยและน่ารักดีอยู่นะ รู้จักเอาอกเอาใจแกอีก เธอไม่ดีตรงไหนวะ”

“ไม่ชอบเด็กวัยขบเผาะโว้ย ควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ได้ เวลาไม่พอใจก็อาละวาดอย่างกับเด็กไม่มีความคิด”  

“จริง! แล้วเมื่อกี้ ไม่ใช่เด็กหรือไงวะ นั่นก็เด็กชัดๆ นะโว้ย ทั้งอายุและนิสัยคงไม่ต่างจากลีน่าสักเท่าไหร่เลย ฉันว่าแกไม่แค่ปวดหัว แต่จะยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเชือกที่ขมวดพัวพันกันเสียมากกว่า อีกอย่างถ้าลีน่ารู้เข้า เธอคง...”

สะบัดศีรษะแรงๆ อย่างเหนื่อยหน่ายใจ ขนาดเขาตอนแรกก็มั่นใจ อีกฝ่ายไม่น่าจะกลับจากการไปเดินแบบการกุศลในวันนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาคาดผิดถนัด ยายตัวยุ่งจอมตื๊อกลับมาเร็วแถมยังมาป่วนไซม่อนทิ้งปัญหาไว้ให้เขาต้องแก้ไขเสียด้วยสิ

ปลายนิ้วไล้ลูบปลายคาง งานเดินแบบมีเมื่อคืน ที่เขาไปเพราะต้องการบริจาคเงินให้การกุศล ที่ทำให้เจอและปะทะคารมกับนิโกลิน่า

“นึกว่าใคร ที่แท้ก็...”  ตวัดสายตามองคนที่ชนเธอจนกระเด็นไล่จากศีรษะจรดปลายเท้าของพ่อคนหน้าเป็นที่ฉวยโอกาสตอนเธอจะล้มหันกลับมา พร้อมสอดแขนโอบรัดรอบเอวคอดกิ่ว ช่วยไม่ให้ล้มอับอายขายขี้หน้าเหล่าผู้คนที่มาร่วมงาน

“พวกชอบแส่เรื่องของคนอื่นน่ะเอง เขาส่งบัตรเชิญให้มา หรือเสนอหน้ามาตามคำสั่งใครบางคน แต่หน้าอย่านี้คงดีแต่ทำตามคำสั่งของคนอื่นเขานั่นแหละ ไม่มีปัญญามาเองหรอก”

มิโอเดรกคลี่ยิ้มหวาน “เผอิญว่างานนี้มีเด็กไม่รู้จักโต มาโอ้อวดปัญญาอันน้อยนิดต่อหน้าผู้มีเกียรติ” โต้กลับพลางกระชับท่อนแขนบังคับนิโกลิน่า ลีนารา คาเดจีร่ารั้งกายสะโอดสะองพาเดินด้วยท่วงท่าผ่อนคลายและสบายๆ ไปตามเส้นทางทอดยาว สองข้างทางเป็นซุ้มเถาวัลย์และดอกไม้หลากสี

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า จะพาฉันไปไหนนี่ ไอ้คนเฮงซวย ปล่อย!” ขบกัดฟันเอ่ยด้วยความหงุดหงิดกึ่งคุกรุ่นไปด้วยเพลิงโทสะ พลางระดมทุบตีสลับดึงแกะมือใหญ่ออกจากบั้นเอว

“นึกยังไงถึงได้มาเดินแบบวันนี้ ไม่รู้หรือไงว่าจะทำให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจ แล้วต่อไปก็จะมีพวกผู้ชายตามมาแทะโลม รู้บ้างไหม” แค่นี้ก็ทำให้บางคนคอยตามติดก่อกวนไม่ยอมห่างอยู่แล้ว ไม่รู้จะพูดยังไงดีกับยายเด็กชอบทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังคนนี้ดี

“เป็นใครล่ะยะถึงได้มาสอดและสั่งสอนฉันน่ะ ปล่อยฉันดีกว่าไอ้คนฉวยโอกาส!”

“เป็นคนที่หวังดี อยากเตือนเด็กน้อย ทำอะไรควรใช้สมองคิด ไม่ใช่สักอยากแต่เอาชนะ จนทำให้ตัวเองได้รับความเดือดร้อน รวมถึงคนรอบข้างด้วย”

“ใครเดือดเนื้อร้อนใจเรื่องของฉัน มีแต่นายนั่นแหละ นอกจากไม่สนับสนุนแล้วยังขัดขวางทุกทางด้วย สงสัยชาติก่อนเกิดเป็นท่อนไม้ ถึงได้ทำตัวขวางคลองอยู่เรื่อยเชียว” เมื่อผลักเต็มแรงแต่ก็พากายออกจากท่อนแขนแกร่งไม่ได้ นิโกลิน่าเลยเปลี่ยนเป็นหยิบหนังเนื้อหนาๆ และบิดแรงๆ โดยใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานๆ

“ไม่ได้อยากทำตัวขวางทางใคร แต่เผอิญคนที่เธอเข้าไปพัวพันเขาดันไม่ชอบ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย ฉันเห็นเธอวิ่งไล่ตามจับแล้วก็สงสารและรำคาญ!” เขาเองก็เหนื่อยกับการต้องทำตัวเป็นคนกลางคอยรับหน้าคนโน้นทีคนนี้ที ไม่สนุกหรอกกับการถูกผู้หญิงด่าและลงไม้ลงมือจนน่วมไปทั้งตัว อีกอย่างหัวใจเขาก็ยังมีความรู้สึก ปวดร้าวมิใช่น้อยยามถูกผลักไสขับไล่

“เพราะนายทำตัวเป็นมาร...คอยขัดขวางฉันต่างหากล่ะ คอยดูเถอะกรรมจะต้องตอบสนองเข้าสักวัน ทำตัวเป็นมารขัดขวางความรักของคนอื่น เวลาตัวเองมีรักบ้าง ทีนี้แหละ...” ยิ้มเย้ยหยัน ภาวนาให้มิโอเดรกเจอคนที่ชอบ แล้วถูกขัดขวางจากทุกคนและทุกทาง ทำให้ปวดหัวและปวดร้าว จนต้องย้อนนึกเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอในวันนี้!

“แต่ฉันว่าไม่นะ ถึงฉันจะไม่หล่อและรวยเท่าไซม่อน แต่อย่างน้อยก็มีเสน่ห์น่าสนใจอยู่มิใช่น้อย และฉันก็เชื่อว่าผู้หญิงคงไม่ตาบอดกันหมด ต้องมีบ้างแหละน่าที่มองเห็นความหล่อเหลาและความดีในตัวฉัน”

คนที่เขาต้องการให้เห็นก็เป็นแม่เนื้อนุ่มในอ้อมแขนคนนี้แหละ ไม่รู้เมื่อไหร่เธอจะมองเห็นความรู้สึกดีๆ ที่มอบให้เสียที คนใกล้ตัวมีแต่ความหวังดีให้กลับมองไม่เห็น กลับไปเห็นคนที่เขาไม่แยแสมีค่ามากกว่า แต่จะโทษนิโกลิน่าก็ไม่ได้คงต้องโทษตัวเอง รู้ทั้งรู้เขารังเกียจและรำคาญ แต่ยังเสนอหน้าไปให้ถูกด่าว่าอีก

“ผู้หญิงตาบอดนะสิ ถึงได้มารักผู้ชายหลงตัวเองอย่างนาย” แบะกลีบปากและกวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างหยามหยัน ยอมรับหน้าตาของมิโอเดรกก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่ เข้าขั้นหล่อล่ำเต็มไปด้วยเสน่ห์ของชายชาตรีเต็มเปี่ยม แต่เธอเห็นแล้วรู้สึกไม่พอใจเสียมากกว่า ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่เห็นหน้าชายหนุ่ม เธอก็รู้สึกเหมือนกับถูกหยามเกียรติเหยียบหน้ายังไงก็ไม่รู้

“ให้ตายฉันก็ไม่หลงกลนายหรอกย่ะ คิดแอ้มฉันน่ะต้องดูตัวเองเสียก่อน นายไม่อยู่ในสายตาสักนิด ยังมาพูดมากปากดีอีก” อีกฝ่ายนะเจ้าเสน่ห์และเจ้าเล่ห์จนจับไม่ได้ไล่ไม่ทันอยู่ ดังนั้นเธอจึงต้องคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลา อย่าหลงกลเขา มิฉะนั้นน้ำตาจะต้องตกใน

คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง ถูกหยามหน้าอย่างนี้ เขาคงอยู่เฉยไม่ได้ “ก็ไม่แน่หรอกนะลีน่า เธออาจเป็นคนที่ตกหลุมรักฉันก็ได้นี่นา”