บทที่ 540

“ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว อะไรจะเกิดก็เกิดไปนานแล้วไหม ขึ้นไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว”

“ชู่ เงียบ นี่เป็นคำพูดที่ควรพูดออกมาหรือ?”

“พวกเธอมีใครโทรหาประธานเฉินแล้วยัง?”

“ฉันโทรแล้วค่ะ และก็บอกเรื่องประธานเซิ่นแล้ว แต่เหมือนเขาจะเมามากจนไม่ได้ยินที่ฉันพูด…”

“งั้นก็แย่แล้ว รีบตามขึ้นไปเร็ว อย่าให้เกิดเรื่องขึ้นมาเชียว ไม่งั้นคงคุมสถานการณ์เอาไว้ไม่อยู่”

เจ้าหน้าที่ในห้องประชุมต่างพากันพาพนักงานเสิร์ฟ และกลุ่มคนจำนวนมากเป็นขบวนใหญ่ มุ่งหน้าขึ้นไปยังบันไดหนีไฟที่อยู่ข้างลิฟต์อย่างรวดเร็ว

ซิงจือเหยียนคว้าแขนผู้นำกลุ่มไว้แน่น

คนที่นำกลุ่มสะดุ้งตกใจ เดิมทีอยากจะด่าสักยก แต่เมื่อเห็นใบหน้าของซิงจือเหยียนแล้วเขาก็รีบหุบปากสนิทในทันที “ประ ประธานซิง ท่านมีธุระอะไรหรือครับ?”

ซิงจือเหยียนพูดเปิดประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม “เซิ่นหรูซวงเป็นอะไรไป?”

หัวหน้ากลุ่มมีชื่อว่าหลิวหยางเป็นผู้รับผิดชอบของฝ่ายจัดงานประชุม หลิวหยางเผยสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

เรื่องลักษณะนี้ถือว่าเป็นเรื่องลับส่วนตัวระหว่างประธานเฉินกับประธานเซิ่น ไม่สามารถเปิดเผยให้ใครรู้ได้ ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ต้องปิดเป็นความลับสุด