เข้าสู่ระบบขณะนั้นเอื้องฟ้าหลบอยู่ภายในตึกเรียนเพราะเห็นชายหนุ่มแต่แรกแล้ว เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกจึงพยายามตัดใจถึงขั้นสุด แต่เขาก็มาปรากฏตัวให้เห็นอีกจนได้ ดีไม่ดีอาจเจอกันเข้าสักวัน แล้วเธอจะหาวิธีหลบหน้าอย่างไร?ลลินเดินกลับไปถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจนัก“เธอพูดเหมือนเขาไม่รัก แต่ดูท่าทางแล้วเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยนะ เหมือนเขาผิดหวังที่ไม่ได้เจอเธออะ”“ลิน เราตัดสินใจที่จะไม่ยุ่งกับเขาแล้ว อย่าพูดให้เราไขว้เขวเลย รีบกลับเถอะ เดี๋ยวไปทำงานไม่ทัน” เอื้องฟ้าพูดอย่างคนเข้มแข็ง ถึงแม้หัวใจจะแหลกสลายจนไม่มีชิ้นดี แต่เธอก็จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เพื่อนเห็นอีกเด็ดขาด“อืม ไม่พูดแล้วก็ได้” ลลินเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ควงแขนเพื่อนแล้วเดินออกไปข้างนอก สองสาวยังคงยิ้มและหัวเราะให้กันเพราะมีเรื่องตลกๆ คุยต่อลมเหนือเดินบ่อยมากเกินไปเพราะตามหาเอื้องฟ้าทุกวัน อาการเจ็บที่ขาข้างซ้ายจึงปะทุขึ้นมาอีก เขาพักอยู่ในบ้านหลายวันจนหายดี ทว่าพอหายแล้ว กลับไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำงานเสียอย่างนั้นนี่ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่เขาไม่คุยเรื่องแต่งงาน อีกทั้งยังเก็บตัวเงียบไม่ออกไปพบใคร ความรู้สึกหลายอย่างมันหลั่งไหลเข้
“เพราะรัก… เลยเจ็บมากที่รู้ว่าเธอไปนอนกับคนอื่น แล้วผู้ชายคนนั้นก็ยังเป็นแฟนของปลายฝน ผมเลยเหมือนคนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เดิมทีอยากแก้แค้นให้น้อง อยากฆ่าไอ้ภาวินแล้วก็ชู้ของมันให้ตายคามือ แต่พอรู้ว่าชู้คนนั้นคือคนที่ตัวเองแอบรักมาหลายปี ผมก็ทำอะไรไม่ถูก มันมีแต่ความผิดหวังอัดแน่นอยู่ในใจ”เขาเล่าให้พ่อฟังอย่างไม่ปิดบังก่อนที่จะปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา“อย่าบอกนะว่าที่เก็บตัวเงียบ ไม่ยอมคุยกับใครเลย ก็เพราะหนูเอื้องเป็นต้นเหตุ?”ลมเหนือพยักหน้ายืนยันว่าสิ่งที่พ่อกล่าวมาเป็นความจริง แน่นอนว่าเขาเสียใจเรื่องที่น้องเสียชีวิต แต่เพราะถูกผู้ใหญ่สอนมาตลอดว่าเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง ถึงจะพาครอบครัวเดินหน้าต่อไปได้ เขาจึงพยายามทำใจ จนนานวันเข้าก็เริ่มปล่อยวางได้เองทว่าเอื้องฟ้ากลับฉุดรั้งให้เขาตกอยู่ในห้วงอารมณ์นั้นอีก จนยากที่จะปีนขึ้นมา ยิ่งได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง หัวใจของเขาก็ยิ่งเหมือนถูกทุบด้วยของแข็งจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดี และสาเหตุที่เขาต้องทำท่าทีเหมือนเกลียดชังเธอมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ก็เพราะกำลังพยายามสั่งหัวใจตัวเองว่าไม่ให้รักผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป“ตอนนี้ยังรักอยู่หรือเปล่า ตอบ
“พี่ลมเหนือจะไม่รับผิดชอบดาใช่ไหมคะ”เขาไม่ตอบซ้ำยังเบือนหน้าหนี“ถ้าไม่คิดจะรับผิดชอบ แล้วมีอะไรกับดาทำไม รอยจูบที่คอ พี่ลมเหนือก็เป็นคนทำ หรือว่าเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นอยู่แล้วเลยไม่สนความรู้สึก ไม่เป็นไรค่ะ ดาคงจะว่าอะไรพี่ลมเหนือไม่ได้หรอก ดาใจง่ายเอง”ดวงตาคมของชายหนุ่มจ้องมองซอกคอของคนที่ตัวเล็กกว่า ก็พบว่ามีรอยแดงจริงๆ เขาพูดไม่ออก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองเป็นคนทำเพราะมันเหมือนมีอะไรมาฉุดรั้งใจไว้ เขาจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างฉุนเฉียว“หนูดา” หญิงชราเอ่ยเสียงเบาในขณะที่เดินออกมาข้างนอก นางก็ได้ยินหมดแล้วเหมือนกันว่าสองหนุ่มสาวคุยเรื่องอะไร จึงโกรธหลานชายจนแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนรดายกมือไหว้ผู้ใหญ่แล้วบอกว่า “ดามาขอโทษคุณย่าแทนคุณแม่ค่ะ ท่านอาจจะใช้วาจารุนแรงเกินไปเพราะความโกรธ คุณย่าอย่าถือสาเลยนะคะ ดามาแค่นี้ก็จะกลับแล้วค่ะ”“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่นี่แหละ” พูดจบนางก็เดินเข้าไปหาลมเหนือแล้วตบหน้าเขาเพื่อเรียกสติเพียะ!หญิงสาวตกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าคุณย่าชบาจะตบหน้าหลานชาย ยิ่งเห็นเขายืนเงียบ เธอก็ยิ่งรู้สึกพรั่นใจ กลัวว่าสองย่าหลานจะทะเลาะกัน“ย่
เมื่อวานลมเหนือนั่งดื่มเหล้าอยู่ในบ้าน ก่อนที่ภาพจะตัดไป เขาจำได้ว่ารดามาหา เธอก็ยังมาขอทำงานด้วยเช่นเดิมเพื่อแลกกับหนี้ ซึ่งเขาไม่มีอารมณ์จะฟังจึงไล่กลับแล้วหนีเข้าไปในห้องของตัวเองแต่ใครจะไปคิดว่าพอลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า จะเห็นเธอนอนอยู่ข้างกายในสภาพที่ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า ตัวเขาเองก็เปลือยเปล่าเช่นกัน ทันทีที่เธอรู้สึกตัวก็เล่าทันทีว่าเมื่อคืนเข้ามาหาเขาในห้องเพราะกลัวว่าจะลื่นล้ม แต่เขาเมามากจึงจับเธอไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนเตียง จนกระทั่งมีอะไรกันลมเหนือไม่เชื่อว่าตัวเองเผลอทำอะไรรดา เพราะความรู้สึกมันบอกว่าไม่ใช่ เมื่อเขาไม่ยอมรับว่าเป็นความผิดของตัวเอง สาวเจ้าก็ร้องห่มร้องไห้ก่อนจะสวมใส่เสื้อผ้าแล้วกลับบ้านไปพอถึงตอนเที่ยง คุณย่าก็โทรเรียกเขาไปพบ เขาจึงรู้ว่าเรื่องนี้ถึงหูท่านแล้วชายหนุ่มจำใจต้องไปบ้านอัครินทร์เดชา ซึ่งตอนนี้อาการของคุณย่าดีขึ้น แต่ก็ยังไม่หายเสียทีเดียว คล้ายคนที่กำลังตรอมใจ เขาเปิดแง้มประตูห้องเล็กน้อยแล้วแอบมองท่านจากข้างนอกอยู่นาน พลางคิดว่าสภาพจิตใจนั้นคงไม่ต่างจากตอนที่เขารู้เรื่องของน้องเท่าใดนัก หญิงชราถือรูปถ่ายของหลานสาวไว้แล้วร้องไห้ไม่หยุด ผ่านมา
ลมเหนือนอนหลับไปแล้ว เอื้องฟ้าจัดการห่มผ้าให้เขาก่อนจะหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เธออาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอยู่ไม่นานนักก็ใช้ผ้าพันรอบอกไว้ก่อนเพราะยังไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ ด้วยความที่มันเปียกทั้งเสื้อและกางเกงจึงต้องเอาไปผึ่งลมสักพักเธอไม่ลืมหยิบกระเป๋าสะพายออกมาด้วยแล้วเดินขึ้นห้องที่ตัวเองเคยอยู่ เพราะอย่างน้อยในห้องนั้นก็ยังเหลือชุดที่ไม่ได้เอาไปด้วย เพียงแต่ไม่มีชุดชั้นในแล้วจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝนตกดังมาจากข้างนอก จึงนั่งลงบนเตียงแล้วแช็ตถามเพื่อนว่าฝนตกไหม คำตอบคือตกเหมือนกัน ตอนนี้ลลินก็ยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ และยังต้องเฝ้าน้องอยู่เอื้องฟ้าไม่ว่าอะไร แต่กลัวเพื่อนเป็นห่วงจึงบอกไปว่าไม่ต้องมารับ เพราะคนในบ้านจะขับรถไปส่งเอง จากนั้นก็กดปิดหน้าจอแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง คิดอะไรเรื่อยเปื่อย‘พี่รักเธอ…’คำพูดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอด เธอยิ้มโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้นมา ลมเหนือทำให้ใจของเธอสับสนอีกแล้ว และสับสนมากกว่าตอนที่มีอะไรกันครั้งแรก เขาคิดว่านั่นคือความฝัน แสดงว่าเขาฝันที่จะทำแบบนี้กับเธออย่างนั้นหรือ?เอื้องฟ้าคิดไปมาก็เริ่มง่วงจนเผลอหลับไปโดย
หญิงสาวไม่รอให้เขาร้องขอให้เสียเวลา เธอลุกออกจากตักเขาแล้วขยับไปทางด้านหลังทันที ก่อนจะใช้มือชักรูดท่อนเนื้อใหญ่โตที่เริ่มแข็งเต็มที่แล้วให้เขา จากนั้นก็อ้าอมตรงส่วนปลายอย่างไม่มั่นใจเท่าใดนัก เพราะยังไม่ช่ำชองเท่าที่ควร แต่ครั้งนี้เธอตั้งใจไว้ว่าจะทำให้ดียิ่งกว่าเดิมปลายลิ้นเล็กไล่วนตรงส่วนหัวที่มีน้ำใสๆ ไหลปริ่มออกมา แล้วดูดชิมอย่างไม่นึกรังเกียจ มือก็รูดรั้งท่อนเอ็นให้เขาไปด้วย ทำได้สักพักก็เปลี่ยนมาใช้ลิ้นลากเลียตั้งแต่โคนขึ้นไปจนถึงส่วนปลาย ก่อนจะครอบครองตัวตนเขาไว้ในปากแล้วขยับศีรษะขึ้นลง ทำเหมือนที่เคยทำทุกอย่าง“อ่า… เก่งมาก” เขาเอ่ยเสียงต่ำในลำคอคำชมจากปากชายหนุ่มทำให้สองแก้มของคนที่กำลังอมท่อนเนื้อแดงเป็นลูกตำลึง เขาเอื้อมมือมาจับศีรษะเล็กเพื่อควบคุมจังหวะ เอื้องฟ้ารู้สึกเหมือนถูกแกล้งอย่างไรไม่รู้เพราะน้ำตาเริ่มซึมออกมา ความทรมานกำลังมาเยือนเธอเมื่อได้ทีถอนปากออกได้ก็ไออยู่สองสามครั้ง ก่อนจะกลับมาดูดเลียส่วนหัวให้เขาอีก และเน้นแค่ตรงนี้ คนที่ทรมานจึงเปลี่ยนไปเป็นเขาแทน“พอแล้วเอื้อง พี่จะแตก” ลมเหนือดันศีรษะหญิงสาวออกเบาๆ ทว่าเธอกลับออกแรงดูดมากขึ้น จนเขาต้องเกร็งหน้าท้อ







