ตอนที่ 9

วันต่อมาคุณย่าชบาปรึกษากับลูกชายเรื่องที่ลมเหนือไม่ยอมรับคนที่จะเข้ามาอยู่ด้วย ซึ่งเอื้องฟ้าบังเอิญได้ยินจึงเกิดความไม่สบายใจอยู่มาก ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นเพราะไม่เคยเห็นหน้ากัน แต่การที่เขาไม่ยินยอมก็บ่งบอกได้ว่าในอนาคตอาจเกิดปัญหาตามมา

“คุณลุง คุณย่าคะ” เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องรับแขกและนั่งบนโซฟาอย่างสงบเสงี่ยม

“มีอะไรหรือลูก” หญิงชราเลิกคิ้วถาม

“ขอโทษที่เสียมารยาทแอบฟังนะคะ แต่เอื้องได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบายใจ ถ้ามีคนในครอบครัวไม่ยอมรับเอื้อง งั้นเอื้องขอเป็นฝ่ายไปดีกว่าค่ะ”

“แต่ลุงรับปากทัตไว้แล้วนะว่าจะดูแลหนู”

“แต่ลูกแท้ๆ ย่อมสำคัญกว่าไม่ใช่หรือคะ เอื้องไม่อยากเข้ามาสร้างความวุ่นวาย เห็นใจเอื้องด้วยเถอะค่ะ”

ปรานต์กับคุณย่าชบามองหน้ากัน ต่างคนต่างพูดไม่ออก และนิ่งไปพักหนึ่งก่อนที่คนเป็นแม่จะเอ่ยขึ้นว่า

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ต่อให้เขาไม่ยอมรับก็คงทำอะไรไม่เหมือนเดิม เพราะพ่อปรานต์ให้สัญญากับพ่อของหนูไว้แล้ว ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น จะกลับคำไม่ได้เด็ดขาด”

“จะไม่มีปัญหาตามมาจริงๆ หรือคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล

“เชื่อคุณย่าเถอะ ลูกชายอีกคนของลุงเขาก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ปรับตัวเข้าหากันได้” ปรานต์บอก

“ค่ะ” เอื้องฟ้ายอมเชื่อ แต่ในใจนั้นคิดหนักอยู่พอสมควร

 

หลังจากวันนั้นเองที่ทำให้คุณย่าชบารู้สึกรักและเอ็นดูลูกสาวคนเล็กของทัตเทพ เพราะเธอดูแลคนแก่ได้เป็นอย่างดี ยิ่งรู้ว่าเคยดูแลคุณยายของตัวเองมาก่อน นางก็ไม่สงสัยเลยว่าทำไมถึงทำหลายอย่างเป็น โดยเฉพาะตอนที่บีบนวดฝ่าเท้าให้อย่างไม่นึกรังเกียจ มองไปก็อดเอ่ยชมในใจไม่ได้ว่าน่ารักจริงๆ

นางมองหญิงสาวที่นั่งอยู่กับพื้น ในขณะที่ตนนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอน ก่อนจะเอ่ยถามว่า “ปีนี้หนูเอื้องอายุเท่าไหร่แล้วนะ”

“ยี่สิบค่ะคุณย่า”

“เห็นบอกว่าใกล้จะเปิดเทอมแล้ว แต่มหาวิทยาลัยมันอยู่ไกลจากที่นี่ใช่ไหม แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้”

“เอื้องว่าจะไปอยู่หอกับเพื่อนค่ะ บ้านเช่าหลังเก่าก็อยู่ใกล้ที่เรียน จะไปเช่าต่อก็ยังได้ แต่ไปอยู่กับเพื่อนจะประหยัดได้มากกว่า”

“อืม… พ่อปรานต์บอกว่าหนูเอื้องเรียนคหกรรม ย่าว่าดีนะ ย่าชอบแบบนี้”

“เอื้องทำกับข้าวอร่อยด้วยนะคะคุณย่า มีคนชมหลายคนแล้ว ถ้าเข้าครัวเมื่อไหร่ คุณย่าลองชิมฝีมือได้เลย” เธอพูดยิ้มๆ

“จริงเหรอ ชักอยากชิมซะแล้วสิ”

“เดี๋ยวเย็นนี้จัดให้หนึ่งเมนูค่ะ”

“ได้ยินว่าหนูเอื้องเกือบจะไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย เพราะตอนอยู่ ม.6 เป็นช่วงที่ครอบครัวมีปัญหาเรื่องเงินพอดี จนทำให้พ่อกับแม่เลี้ยงต้องแยกทางกัน เรื่องจริงใช่ไหมจ๊ะ?”

“ใช่ค่ะ เอื้องคิดว่าจะไม่เรียนแล้วเพราะไม่อยากเป็นภาระของคุณพ่อ แต่ท่านก็หาเงินมาให้เอื้องเรียนต่อจนได้” หญิงสาวเล่าให้คนตรงหน้าฟังอย่างไม่ปิดบัง

“แล้วเคยมีแฟนหรือยัง เห็นหน้าตาน่ารักแบบนี้ ย่าเดาว่าคงจะมีหนุ่มๆ รุมจีบเยอะแน่เลยใช่ไหม” นางถามยิ้มๆ

“ไม่มีเลยค่ะคุณย่า ตอนเข้ามหาวิทยาลัย คุณพ่อก็สั่งห้ามไม่ให้มีแฟนเพราะท่านกลัวว่าจะคนมาพรากเอื้องไปจากท่าน เอื้องสงสารคุณพ่อด้วยก็เลยเลือกที่จะเชื่อฟังท่านดีกว่า”

“ทัตเขาโชคดีนะที่ได้หนูเป็นลูก ย่าก็เคยโชคดี ได้หลานสาวที่เอาอกเอาใจเก่ง แต่น่าเสียดายที่จากไปแล้ว ดูนี่สิ” นางเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายที่อยู่ในลิ้นชักออกมาให้ดู เป็นรูปที่ถ่ายกับหลานสาวเมื่อประมาณสองปีที่แล้ว ซึ่งนางไม่กล้าตั้งไว้ข้างเตียง เพราะมองทีไรก็มักจะร้องไห้ทุกครั้ง จึงเก็บไว้ในลิ้นชักแทน

เอื้องฟ้ารับไปดู ทันทีที่เห็นหน้าปลายฝนก็รู้สึกใจหวิวและอยากร้องไห้ขึ้นมาเพราะจำอีกฝ่ายได้