ตอนที่ 8

ภายในบ้านอัครินทร์เดชาที่หลังใหญ่โอ่อ่าไม่ต่างจากคฤหาสน์ เอื้องฟ้ากำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยโทนสีทอง โดยมีคุณลุงปรานต์ รวมถึงมารดาของท่านนั่งอยู่บนโซฟาด้วย

“หนูเอื้องฟ้าเป็นลูกคนละแม่กับหนูดาครับ ทัตเขาขอร้องให้เรารับอุปการะเด็กคนนี้ต่อไป” ปรานต์เอ่ยบอกหญิงชราผู้เป็นแม่

คุณย่าชบาพยักหน้าเข้าใจ นางพูดกับหญิงสาวว่า “หนูชื่อเอื้องฟ้าใช่ไหมจ๊ะ ในเมื่อมาแล้วก็มาเป็นหลานย่าเลยแล้วกัน ย่าคิดถึงหลานสาวที่จากไปใจแทบขาด อย่างน้อยมีหนูมาอยู่เป็นเพื่อนก็ยังดี”

เอื้องฟ้ายกมือไหว้ขอบคุณหญิงชราอย่างนอบน้อม “ขอบคุณนะคะ เอื้องจะดูแลคุณย่าให้ดีที่สุดเลยค่ะ”

นางพยักหน้าพลางส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

ไม่นานนักคุณลุงปรานต์ก็ขอตัวไปทำธุระข้างนอก ซึ่งเป็นช่วงที่ นที ลูกชายคนโตของท่านวัยสามสิบเอ็ดปีเดินลงมาจากชั้นบนพอดี เอื้องฟ้ามีโอกาสไหว้ทักทายเขาเพราะเคยคุยกันตอนอยู่ในงานศพ ก่อนที่จะตามแม่บ้านไปยังห้องพักที่คุณย่าสั่งให้จัดเตรียมไว้

“น้องว่ายังไง” หญิงชราเอ่ยถามหลานชายที่เพิ่งขึ้นไปคุยกับน้องชายของเขา

“มันไม่คุยกับผมครับ ผมแค่บอกว่าจะมีคนมาอยู่ด้วย มันก็ไล่ผมออกจากห้องแล้ว”

“นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนั้น” คุณย่าถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่นางก็เข้าใจความรู้สึกของหลานคนรองดี

“หลานรักของคุณย่ามันเหมือนใครซะไหนล่ะครับ ผมว่าลองหาเมียให้มันสักคนดีกว่า มันจะได้เอาเวลาไปคิดถึงแต่เมียมากขึ้น” นทีพูดเย้าแหย่ให้เป็นเรื่องตลก

หญิงชราฟาดไปที่แขนหลานชายคนโตเบาๆ “คิดแต่จะหาเมียให้น้อง เราน่ะรีบๆ แต่งงานเถอะ เห็นคบกันมาเป็นชาติแล้วไม่เห็นแต่งสักที”

“โธ่… คุณย่าครับ ก็แฟนผมบ้างานนี่นา ผมเคยบอกว่าถ้าแต่งงานกันแล้วจะให้อยู่บ้านเฉยๆ เธอบอกว่าขออยู่เป็นโสดยังจะดีกว่าอีก สงสัยคงต้องให้ผู้ใหญ่จับคลุมถุงชนจริงๆ แล้วแหละครับ”

คนฟังอดขำไม่ได้ ซึ่งนางก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่แค่บ่นตามประสาคนแก่เท่านั้น ธัญชนกแฟนของหลานโต ซึ่งผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างหวังให้ลงเอยกัน เธอเป็นถึงลูกสาวเจ้าของบริษัทนำเข้าเครื่องสำอาง ฐานะก็ไม่ธรรมดา คาดว่าคงจะไม่มาตามตื๊อหลานชายของนางหรอก มีแต่เขาที่ต้องเป็นฝ่ายตามตื๊อแทน

“เจ้าลมเหนือนี่ก็เหลือเกิน แค่พี่เปิดประตูห้องเข้าไปหา มันก็เอ่ยปากไล่แล้ว” นทีอดบ่นให้น้องไม่ได้

“ย่าบอกแล้วไงว่าอย่าถือสาน้อง เราก็รู้ดีนี่ว่าตั้งแต่ปลายฝนจากไป เขาก็เก็บตัวเงียบมาตลอด ไม่มีใครรู้หรอกว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่”

ถึงนทีจะบ่นอย่างไร แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของน้องชายเสมอมา เขาเองก็ใช่ว่าจะทำใจได้ แต่ต้องปล่อยวางเพราะยังมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำอีกมาก ยิ่งเป็นพี่ชายคนโตด้วยแล้ว จะแสดงความอ่อนแอให้น้องเห็นไม่ได้เลย

เมื่อนึกถึงตอนที่น้องชายดันทุรังออกจากโรงพยาบาล เพื่อไปส่งน้องคนสุดท้องในวันสุดท้าย เขาก็ยิ่งเข้าใจความรู้สึกนั้น…

สภาพของลมเหนือดูแทบไม่ได้เพราะมีแต่แผลถลอกเต็มไปหมด ขาข้างหนึ่งก็มีแผลเย็บ ทำให้ไม่สามารถเดินขึ้นไปดูหน้าคนที่จากไปได้ แต่ก็ยังมีความพยายามที่จะลุกออกจากวีลแชร์ จนพ่อต้องเรียกคนมาช่วยจับแล้วปลอบกันอยู่นาน มีหลายคนที่เห็นภาพนั้นแล้วน้ำตาไหล ทั้งที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของตัวเอง