ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม

ก็ไม่เหมือนเดิม

         เทียมฟ้าเดินห้องหลังจากกินยาแก้ปวดหัวไปหนึ่งเม็ดนางส้มอีกครั้งพักอีกครั้งทำอาหารเพราะนางจัดการเองอีกครั้งนั้นคัมเดชเดินกลับมาจากหาลูกน้องใหม่นี้สามารถมาทำงานที่ไร่เขาเดินได้ตามปกติสั่งอาหารเพราะอยากสำรวจแกล้งคนที่อยากเป็นแม่เลี้ยงนางรีบส้มจดรายการ

“นานนะเคยพาไปที่นั่นอย่างเห็นได้ชัดนั่นเรื่องอาหารไม่ใช่หรือ”

นางส้มมองหน้าและอาจเป็นไปได้เพราะรู้ดีว่านายน้อยคิดสืบสวนสอบสวน

อาหารตั้งมากมายจะกินหมดเลย

“ไม่เป็นไรป้าคนมีเงินเขาเดินไปก็ทำเงินของเรา”

เทียมฟ้าพูดอย่างรู้ทันความคิดป้าส้มและเจ้าของบ้านด้วยความหมั่นไส้คัมเดชหันมามอง

“แน่นอนว่าคนไม่มีเงินอยากให้อยู่สุขสบายก็ทำตามที่คนมีเงินสั่งแล้วกันและก็ไม่ได้ไปซะ”

นางส้มรับคำและจูงมือเทียมฟ้าบอกว่าจะไปซื้อของที่ขาด คมเดชยื่นเงินให้นางส้ม วัตตาเย็นชาสบกับวัตตาตัดพ้ออย่างเดินจากไป

พ้อเขาหรือต้องการอะไรเป็นพิเศษกับเธอกัน!

ฟ้าเทียมไปตลาดกับนางส้มในพื้นที่จ่ายตลาดเจอพ่อและแม่ของเธอรีบหาพ่ออ้อนวอนเรื่องที่คิด

“พ่อฟ้าขอกลับบ้านนะคะ ฟ้าไม่อยากแล้วจริงๆ คุณคมเขาไม่มีใครไว้ใจ”

“ทำไมเขาอยากได้แกเป็นเมียที่นี่”

พ่อพูดแม่ฟังด้วยความตกใจและไม่กล้าพูดเทียมฟ้าเขย่าแขนพ่อ “พ่อรู้พ่ออาจจะไม่คิดว่าจะพูดนะคะถึงเขาคิดแต่เขาคิดเพียงจะทำร้ายฟ้าให้เจ็บ”

“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรที่ต้องการขอแค่มีเงินใช้รับๆไปเถอะ แกไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ”

“แต่คงจะเป็นเรื่องนะพ่อและเขาไม่มีวันที่เขาจะพูดถึงฟ้าพ่อได้ยินว่าฟ้าไม่มีอะไรเลย”

“ไม่มีปัญญาทำให้ผู้ชายรักก็ไม่ต้องมาบอกฉันดูน้องแกสิต่อตรินสบายไปแล้ว”

“ทำไมพ่อทำเหมือนไม่รักฟ้าเลย”

คำสั่งตัดพ้อคนเป็นพ่อเดินผ่านที่รถนางพริมาปลอบลูก

“แม่หวังให้ลูกมีความสุขจะเป็นไรไปลูกชอบเขานิไม่จำเป็นต้องพ่อเห็นสิว่าลูกก็ทำอย่างน้องได้”

จะเห็นว่าเธอมองแม่เดินจากไปรถพ่อเคลื่อนออกจากหน้าตลาดนางส้มเข้ามาไม่ว่าจะเป็นอะไรเทียมฟ้าฝืนยิ้ม...

“ไม่เป็นไรป้าไปซื้อของกันต่อเถอะ”

ทำอาหารเป็นเวลานานมากโดนเรียกไปเสิร์ฟอาหารให้พนักงานใหม่เทียมฟ้าเดินลงไปแม้ป้าส้มบอกไม่ต้อง

เธอแต่งกายด้วยชุดสวยที่เดชคุณซื้อให้ลองคิดเป็นหลักเพื่อเดชคุณเท่านั้น คมเดชมองคนที่แต่งหน้าสวยพนักงานใหม่ก็เช่นกันกับพนักงานชายมองตาค้างคำถามฮิโรชิว่าคือใครไม่ทันได้ตอบคมเดชเธอคือคนงานคนหนึ่งและดูแลเรื่องอาหารมื้อนี้ในปริมาณมากมาขอติดตามเนื้อฝากตัวทำงานก่อนหน้านี้ คมเดชมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มด้วยความลืมตัว

“อาหารพอทานได้นะคะคุณคมเดช”

“จำได้ว่าพนักงานใหม่สิ” คมเดชจิบน้ำเลิกมองอย่างนั้น

แต่งตัวสวยให้กะมายั่วพวกผู้ชายล่ะสิ

“อร่อยมากครับ”

หนุ่มๆ ค้นหาพร้อมเพรียงกัน พนักงานสาว ๆ อาจจะเทียมฟ้าขอบคุณและบอกว่าถ้าชอบกินอีก

“แม่ครัวเรามีอะไรบ้างในเวลานี้วันหลังจะต้องกินที่ครัวคนงานนะทุกคน”

คมเดชว่าพนักงานเข้าใจในลักษณะที่แตกต่างกันนั่งถามงานในไร่ คมเดชที่เทียมฟ้ารู้ว่ามีพนักงานที่นี่กี่คนที่นี่ขาดคนบ้างเขาขอตัวออกไปข้างนอก