ทำไมต้องเป็นเรา

ทำไมต้องเป็นเรา

         “มานั่งตกปลาสบายใจจริงนะ”

ดูเหมือนคนที่นั่งเพิ่งเห็นตน เธอลุกขึ้นและถอยห่าง ร่างใหญ่เดินเข้าไปใกล้และมองใบหน้าเกลี้ยงเกลา ซีดเซียวไม่วางตา

“กลัวหรือ แต่คงไม่ ถ้าอย่างนั้นเลิกเล่นละครเถอะ ถามไรหน่อยสิ เธออยากอยู่ที่นี่เพราะอยากจับฉันต่อจากพ่อใช่ไหม ”

ไล่ก็ไม่ยอมไปก็ถามแบบนี้แหละ ดูสิจะตอบว่าอย่างไร

“พูด พูดไม่อายปาก ใครจะคิดอย่างนั้นคะ”

“การกระทำเธอไง  ไม่อายเหรอที่จะทำ ไม่อายเหรอหากคนจะมองว่าอยากได้ทั้งพ่อทั้งลูก”

เธอมองหน้าเขา ปากอิ่มสั่นระริก

“ฉันเป็นเพียงเมียพ่อคุณคนเดียว คุณแหละคิดทุเรศอยู่ได้ หลีกไปฉันจะกลับบ้าน”

“ฮ่า ฮ้า บ้าน พูดได้เต็มปาก เธอแค่คนอาศัยที่พ่อบอกให้อยู่ที่นี่ได้ และไม่น่าเชื่อจะหน้าด้านอยู่จริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงกลับบ้านตนเองไปแล้ว”

“ไม่ดีหรือไงฉันจะได้ช่วยทำงานที่นี่ เมื่อก่อนฉันก็ช่วยทำคุณเดชคุณมาตลอดนะ”

“แต่ฉันไม่ต้องการ ออกไปจากที่นี่ให้พ้นหน้าฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าไม่เตือน”

เทียมฟ้ายืนนิ่ง จนคางมนโดนจับและบีบ เธอดิ้นหนี ทุบตีอกกว้าง แต่เขาก็ไม่ปล่อย

“ป่อย”

“มองตาฉัน มองปากที่พูดนะ”

“ออกไป”

“ทำไมต้องเกลียดฉัน คุณเองก็ไม่ต้องแต่งงานแล้ว หนำซ้ำที่ผ่านมาทำให้ฉันโดนนินทา โดนหัวเราะ ทำไมใจร้ายนัก ฉันทำผิดอะไร”

เธอสุดจะทนเป็นคนเข้มแข็ง ถามออกไปด้วยเสียงสั่น ดวงตาคมแข็งกร้าวจ้อง เธอมองอย่างหวาดหวั่น คำตอบของเขาทำให้เธอน้ำตารื้น

“ผิดที่ทำให้ฉันต้องห่างพ่อไป อยากได้ฉันจนตัวสั่นและเข้าไปอยู่ในห้องคืนนั้น ลืมแล้วเรอะ แบบนี้จะให้ฉันฉีกยิ้มให้เธอเหรอ ผู้หญิงไร้ยางอาย!”

พูดไปใครจะเชื่อว่าเธอไม่รู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น เทียมฟ้าถอยห่างร่างใหญ่ด้วยใจที่ทุกข์ตรม เกลียดตนเองที่ยังหวั่นไหวให้รักแรกทั้งๆ ที่เขาเกลียดเธอราวเชื้อโรคก็ไม่ปาน และขณะที่คิดโน่นนี่ อยากไปจากคนใจร้ายทำให้เท้าเธอลื่น เกิดพลาดตกในสระใกล้ๆ อย่างไม่ทันตั้วตัว

ตู้ม!

ว้าย!

อึก! ช่วยด้วย ช่วย!

เสียงที่ร้องให้ช่วยไม่ได้ทำให้คมเดชสนใจ เขาเดินห่างจากสระ ฮิโรชิซึ่งเดินมาเห็นตกใจกระโดดลงไปช่วยคนตกน้ำ ไม่นานพาร่างหญิงสาวขึ้นมา

“ภาษาไทยว่าเสือก”

คมเดชว่าฮิโรชิแค่นั้นเดินออกไป หญิงสาวสำลักน้ำออกมา เนื้อตัวสั่นเทา น้ำตาไหล รีบวิ่งเข้าบ้าน ฮิโรชิมองตามคนทั้งสอง ก่อนจะเดินกลับห้อง และได้พบเจ้านายนั่งดื่มอยู่

“ทำไมเกลียดเธอล่ะครับ”

คมเดชมองลูกน้อง

“นายชอบจุ้นเรื่องคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”

ฮิโรชิมองเจ้านายและเอียงคอ “แค่คิดว่าพ่อกับลูกเป็นคนล่ะคนครับ”

“นายคิดก็คิดไปแต่อย่ามาให้ฉันคิดเหมือนนายเลย ไปนอนก่อนเถอะ นายมีงานต้องทำ เพราะพรุ่งนี้คนของแม่นามิจะมาที่นี่”

ฮิโรชิคำนับให้เจ้านาย เดินขึ้นห้อง แต่อดหันไปมองห้องของแม่เลี้ยงนายไม่ได้ อยากรู้ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นอย่างไร

ว่ายน้ำไม่เป็น ไปนั่งทำไมใกล้แหล่งน้ำ หรือจะฆ่าตัวตาย แต่คงไม่ใช่ ไม่อย่างนั้นตอนตกน้ำคงไม่ร้องให้ช่วย ว่าแต่เจ้านายเขาทำไมเกลียดเธอนัก

ปกติชอบคนสวยนี่น่า ฮิโรชิเดินเข้าห้องหลังจากยืนอยู่หน้าห้องเทียมฟ้า หลังจากคนสนิทเดินเข้าห้องปรากฏร่างของคมเดชขึ้น

ฮิโรชิ อย่าบอกว่าแกชอบผู้หญิงแบบนี้ ปกติไม่เห็นมองใคร