บทที่ 8

“แม่ไม่ว่าแม่จะพูดยังไงเขาก็ยังคงเป็นพ่อของไคลีและลูกเขยของแม่ อย่าไปเยาะเย้ยเขาแบบนั้นอีกได้ไหม!”

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว เราควรจะหยุดพูดถึงมัน!”

เซเลน่าเป็นคนใจดีและเข้าใจคนอื่นเหมือนเดิม

“พอกันที! เราไม่มีความจำเป็นต้องนับเขาเป็นลูกเขยของเรา!” ฟีโอน่าตอบโต้กลับ

“ถูกต้อง ถ้าไม่ใช่เพราะแก ขาของฉันก็คงไม่อยู่ในสภาพแบบนี้!” แอนดรูว์กลั้นความเสียใจที่เกิดขึ้นไว้ในแบบเดียวกัน

“แต่เขาทำผิดอะไร? ย้อนกลับไปหนูนอนกับเขาทั้ง ๆ ที่ไม่คิดว่าตัวเองจะมาท้อง!”

เซเลน่ารู้สึกทำอะไรไม่ถูก มันเป็นการกระทำที่หน้าไม่อายของเธอเองที่ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้น แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะไปทำแท้งเด็กได้

สถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญจนถึงจุดนี้ถือเป็นการชดเชยความผิดพลาดที่เธอทำในตอนนั้น

“แกไม่ต้องมาอุ้มเด็ก แก...แกกำลังพยายามทำให้ฉันหัวใจวายจริง ๆ”

ฟีโอน่ากระแทกเท้าด้วยความหงุดหงิด

“ไม่เป็นไร มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้ว ตอนนี้เขากลับมาจากสงครามแล้ว มาดูกันว่าเขาจะหาอะไรทำในอนาคตได้ไหม ไม่แน่ชีวิตเราอาจจะดีขึ้นในที่สุด!”

“แอนดรูว์หยิบบุหรี่ออกมาแล้วจุดไฟ เขาโกรธมากเมื่อเห็นเฟนด์ แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ สุดท้ายไคลีก็ยังคงเป็นหลานสาวของเขาเนื้อและเลือดของลูกสาวของเขาเอง

“มันจะดีขึ้นแค่ไหนกัน? เปรียบเทียบได้กับเหมือนตอนที่เราอยู่ทาวน์เฮาส์หรือไม่”

ฟิโอน่ายังคงโกรธเกรี้ยว

“เซเลน่าแม่ของผมอยู่ที่ไหน ทำไมผมไม่เห็นเธอ”

เฟนด์ขมวดคิ้ว เขากลับมาได้สักพักแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เจอแม่ชาวน่าบอกกับเขาว่า แม่อยู่กับพวกเขา

“แม่ยังทำงานอยู่ เราไม่สามารถช่วยเธอได้มาก แม่ของคุณไม่มีศึกษาแถมอายุก็มากแล้ว เธอทำได้เพียงเป็นพนักงานทำความสะอาดเท่านั้น รายได้ของเธอค่อนข้างน้อยมาก แต่เธอก็มีแบ่งให้เราบ้างบางส่วน ในฐานะครอบครัวเราทำได้แค่นี้!” เซเลน่าพูดอย่างเศร้าใจ

“มา! พาผมไปหาเธอ! คุณคงรู้ว่าเธอเป็นคนดูแลทำความสะอาดถนนเส้นไหนใช่ไหม”

เมื่อได้ยินว่าแม่ของเขาทำงานเป็นคนทำความสะอาดและรายได้ของครอบครัวทั้งหมดขึ้นอยู่กับการเก็บขยะของเธอ เฟนด์รู้สึกอึดอัดมาก

“ไอ้สารเลว ฉันบอกให้แกหย่ากับเซเลน่าซะ ยิ่งไปกว่านี่นฉันจะไม่ปล่อยให้แกไปโดยไม่มีเงินอย่างน้อยสิบล้านดอลล่าร์สำหรับค่าตอบแทนที่ลูกสาวฉันเสียความบริสุทธิ์ไป!”

ขณะที่พวกเขากำลังจะจากไป เขาได้ยินเสียงระเบิดที่รุนแรงของฟิโอน่าจากด้านหลัง

…

ดวงอาทิตย์ที่กำลังแผดจ้าอยู่บนท้องฟ้า ในวันฤดูร้อนที่ร้อนแรงทำให้อุณหภูมิบนพื้นดินสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ที่ข้างถนนหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือหมวกขณะทำความสะอาดถนน

พึมพำ!

ขวดน้ำแร่ที่หมดแล้วถูกโยนลงตรงหน้าหญิงวัยกลาง

หญิงวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นและเห็นเด็กสองคน มาพร้อมกับเด็กผู้หญิงในชุดเดรสสั้นสุดเซ็กซี่ เธอส่ายหัวอย่าเบื่อหน่าย “เฮ้อเด็ก ๆ สมัยนี้...พวกเขาไม่รู้ว่าควรทิ้งขยะลงในถังขยะได้ยังไงด้วยซ้ำ”

อีกฝ่ายได้ยินเสียงบ่นพึมพำของคนทำความสะอาดโดยไม่คาดคิด

“บ้ารึไง แกมันก็แค่คนทำความสะอาด ทำไมถึงต้องมาพูดเพ้อเจ้อไร้สาระมากมาย”

“ฉันขว้างมันทิ้งต่อหน้าแก แล้วยังไงล่ะ? ถ้าฉันไม่ทิ้งขยะที่นี่คนทำความสะอาดแกจะได้รับค่าจ้างโดยที่ไม่ต้องทำไรอะไรใช่หรือไม่” เจ้าหนูที่ขว้างขวดเมื่อสักครู่ ก็เริ่มปาข้าวของ ๆ เขาทันที

เขาถมน้ำลายลงบนพื้นตามไปด้วย “พวกชนชั้นต่ำอย่างแกก็สามารถทำได้เพียงแค่เท่านี้!”

“ใข่ ถ้าเราไม่สร้างขยะคนอย่างพวกเขาจะตกงานไม่มีงานทำ!”

เด็กสาวผมลอนคนหนึ่งสวมกระโปรงสีดำและถุงน่อง เธอเริ่มเคี้ยวเมล็ดทานตะวันและโยนเปลือกของมันไปทั่ว “กวาดเร็วเข้า หากแกทำมันไม่สะอาด แกจะต้องถูกตัดเงิน!”

เด็กทั้งสองเข้ามาคว้าเมล็ดทานตะวันหนึ่งกำมือและเคี้ยวไป “ถูกต้อง ทำความสะอาดให้เรียบร้อย ฮ่า ๆ !”

“พวกเธอยังเด็ก แต่กลับไม่มีมารยาทเลย ถังขยะก็ตั้งอยู่ตรงนั้นแต่กับไม่ทิ้งมันลงในถังขยะ นี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างมาก”

พนักงานทำความสะอาดเริ่มโมโห ภายใต้แสงแดดร้อนแรงในฤดูร้อน เธอใกล้จะทำงานเสร็จแล้ว แต่ถนนที่เธอใช้ความพยายามอย่างมากในการทำความสะอาดกลับเป็น …

“ฮ่า ๆ นี่แกกำลังสอนฉันเกี่ยวกับวัฒนธรรมเหรอ? เป็นแค่คนสะอาด แต่กำลังพูดถึงวัฒนธรรม ช่างเป็นเรื่องน่าตลก!”

เด็กคนแรกระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง

เมื่อเห็นฉากนั้นเฟนด์ และเซเลน่า ก็เกือบจะเลือดขึ้นหน้า เด็กเหล่านี้ไร้มารยาทเกินไป

“อะไรคือจุดประสงค์ที่พวกคุณรังแกผู้สูงอายุที่นี่”

ก่อนที่เฟนด์ จะก้าวไปข้างหน้าเซเลน่าก็วิ่งเข้ามาหาพวกเขาแล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า “คนทำความสะอาดถนนแล้วเป็นอย่างไร พวกเขาทำงานหนักเพื่อทำความสะอาดถนน แล้วพวกคุณทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อที่รักษาสิ่งแวดล้อมที่ดีไม่ได้เหรอ”

“ว้าว คนสวย คุณกำลังพยายามสู้เพื่อเธอหรือเปล่า? คุณดูสวยและมีรูปร่างที่ดี ถึงแม้จะดูยากจนเกินไปหน่อย ดูเสื้อผ้าที่ขาด ๆ แหว่ง ๆ ของคุณสิ!”

พวกเขามองไปที่เซเลน่า และประหลาดใจกับสิ่งที่เขาเห็นผู้หญิงคนนี้สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ และเรียบง่าย แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความงามของเธอได้

“นี่ไม่ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

ทั้งสองสาวกลับทำให้เซเลน่ารู้สึกรังเกียจแทน

“เซเลน่าทำไมคุณถึงมาที่นี่”

โจแอน ซาเวียร์ แม่ของเฟนด์รีบดึงเซเลน่ากลับมา “ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวพวกเขาก็ไป เดี๋ยวแม่ค่อยทำความสะอาดหลังจากนั้น!”

“แม่นี่มันมากเกินไป พวกเขาล้ำเส้น!”

เซเลน่ารู้สึกอึดอัด เธอกำหมัดแน่น แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้

“เฮ้ คุณดูน่ารักมากเวลาที่คุณโกรธ!”

พวกเขาดูตื่นเต้นมากขึ้น เขาอดแซวไม่ได้ว่า “มานี่ ถ้าคุณจูบฉันเราจะหยุดทิ้งขยะ ตกลง?"

“แกกล้ายุ่งกับผู้หญิงของฉัน!?”

เฟนด์ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาก้าวไปข้างหน้าและจ้องตาพวกเขา

“คุณคือ…”

โจแอนจำได้ เธอจำเฟนด์ได้อย่างรวดเร็วและเริ่มน้ำตาไหล “เฟนด์กลับมาแล้วเหรอ”

เฟนด์หันกลับมา ดวงตาของเขาฉีกสลาย เขากุมมือของโจแอนแน่น “แม่ ผมขอโทษ ลูกชายของแม่ทำให้แม่ต้องทนทุกข์ทรมาน ผมไม่สามารถอยู่เคียงข้างแม่ได้ตลอดห้าปีที่ผ่านมา!”

“ไม่ ๆ แม่สบายดี แม่ทำมันได้ดีมาก!”

“สิ่งสำคัญคือลูกจะได้กลับมาอยู่บ้านอย่างปลอดภัย พวกเขาทั้งหมดบอกว่าลูกเสียชีวิตในสนามรบ แม่รู้ว่าลูกต้องกลับมาอย่างแน่นอน!”

น้ำตาที่ปลื้มปิติของโจแอนไหลออกมาเมื่อเสียงของเธอสั่น มือที่ดูอิดโรย แก่ตามอายุคู่นั้นของเธอจับมือของเฟนด์ไว้แน่นเพราะกลัวว่ามันจะเป็นความฝันถ้าเธอปล่อยมันไป

“ผมกลับมาแล้ว กลับมาแล้วจริง ๆ เราจะไม่แยกจากกันอีกแล้วและจะอยู่อย่างสุขสบายในอนาคต!” เฟนด์พยักหน้าซ้ำ ๆ “ผมมันเห็นแก่ตัวมากที่ทำให้แม่เป็นห่วง!”

“ไม่ ๆ ลูกเป็นเด็กดี แม่รู้ว่าที่ลูกยอมแต่งงานและมีครอบครัวเพียงเพื่อหาเงินมารักษาแม่ ลูกทำสงครามก็เพื่อประเทศของเรา!”

น้ำตาของโจแอนทำให้ดวงตาของเธอพร่ามัว “แม่พอใจมากที่มีลูกชายคนนี้!”

“บ้าเอ้ย! พวกแกมาจากคณะละครเหรอ? บทนิยายน้ำเน่าอย่างนั้นเหรอ? ห่วยแตก!”

เด็กพวกนั้นกำลังหงุดหงิด แต่คำพูดของพวกเขาทำให้ดวงตาของเฟนด์สั่นไหวด้วยรู้สึกอยากฆ่าพวกเขาทิ้งซะ