4.สร้างความร้าวฉานคืองานของฉัน

ร่างบางทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงเมื่อสาวเหนือชื่อบัวตองขอตัวไปช่วยป้าเอื้องแม่บ้านใหญ่เตรียมอาหาร หญิงสาวพูดคุยกับอีกฝ่ายนิดหน่อยจึงรู้ชื่อและอายุที่น้อยกว่าเธอหลายปี

มัทรีถอนหายใจอย่างหนักใจ เธอคงต้องทำการบ้าน เสิร์ชข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว ลิสต์ออกมาแล้วไล่ดูไล่อ่านคอมเมนต์ว่าคนชอบไปที่ไหน ถูกใจที่ไหนกันบ้าง

หรือไม่มาคิดอีกทีก็ใส่ที่ที่เธออยากไปแล้วหาคอมเมนต์ดีๆ ใส่ขายของไปดีกว่า หญิงสาวคิดกับตัวเอง

เสียงข้อความในแอปฟรีดังขึ้นทำให้มัทรีหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน

‘ว่าไง ชะนีเผือกนั่นเป็นอะไรกับคุณทิม’

เป็นข้อความของพิสินี

‘แกไม่คิดจะถามหน่อยเหรอ ว่าเพื่อนถึงหรือยัง เดินทางเป็นยังไงเหนื่อยไหม ไรงี้’

มัทรีพิมพ์กลับไปยาวเหยียด ไม่ได้โกรธเพื่อนแต่อดกัดไม่ได้ เธอกำลังอยู่ในภาวะจำยอมกับหน้าที่ล่ามบวกไกด์จำเป็น แถมยังมีงานพิเศษที่ถูกฝากฝังมาและยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรทำอย่างไรอีกด้วย

‘แหม แกนั่งเครื่องไป ไม่ลำบากลำบนสักหน่อย’

ข้อความของเพื่อนทำให้มัทรีถึงกับถอนหายใจ

‘ตกลงยังไง บอกมาเร็ว’

พิสินียังถามในสิ่งที่ตนสนใจ

‘เมียมั้ง’

มัทรีพิมพ์ตอบไปอย่างเซ็งๆ ทั้งอยากแกล้งเพื่อนด้วย

‘อ้าย! ชะนีน้อย หยาบคายมาก’

‘ฉันก็เดาเอาจากท่าทางที่ผู้หญิงคนนั้นพยายามจะเกาะติด ยืนใกล้ นั่งข้างๆ คุณทิมของเธอ ถ้าไม่ใช่คู่ควงเขาแล้วจะมาด้วยทำไม’

‘โอ๊ย แกจะพูดให้ฉันคิดมากทำไม’

‘แล้วแกจะถามทำไม ถ้าไม่อยากรู้ความจริง’

‘ไหนบอกว่าแกเดา’

หญิงสาวหยุดพิมพ์ นิ่งไปกับคำถามของเพื่อน เพราะความจริงเธอรู้ว่าผู้หญิงที่มากับฐิติกรเป็นใครจากคำบอกของรติยาผู้จ้างเธอ แม้จุดเริ่มต้นจะไม่ใช่ ทว่าเวลานี้ก็ไม่ได้ต่างจากที่เธอบอกเพื่อนไปสักเท่าไรนัก

‘เออน่า แค่ปัญหาของฉันตอนนี้ก็ปวดหัวจะแย่ละ’

เธอพยายามปัดไป แล้วก็เข้าทางเมื่อพิสินีพิมพ์ถามมา

‘ได้เที่ยวคลายเครียดลั้นลา มีอะไรต้องปวดหัว’

“ก็คุณทิมของเธอเขาไม่ได้มาเที่ยว เขาบอกว่าเขามาพักผ่อน แต่ในเมื่อน้องสาวเขาจ้างฉันมาแล้วก็ให้ฉันหาที่เที่ยวพาเที่ยว เพื่อความคุ้มค่าตัว”

คราวนี้เธออัดเสียงส่งข้อความแทนการพิมพ์เพราะขี้เกียจ

“คุณทิมสุดหล่อของแกหน้าเลือดมาก”

เงียบไปครู่หนึ่งพิสินีถึงส่งข้อความเสียงตอบมา

“เหรอ งั้นก็สู้ๆ นะเพื่อน เดี๋ยวฉันช่วยหาที่เที่ยวน่าสนใจส่งไปให้ด้วย”

“อืม ขอบใจ”

อย่างน้อยเพื่อนก็ยังใจดีให้ความช่วยเหลือเธอ ไม่ได้สนใจแต่ผู้ชายอย่างเดียว ทำให้มัทรียิ้มออกมาบางๆ

ถึงอย่างนั้น เมื่อนึกถึงดวงตาคู่คมสีน้ำตาลอ่อนที่มองเธอราวกับจับผิดแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่าฐิติกรไม่ไว้ใจเธอ

ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงจังหวัดที่มีธรรมชาติสวยงามสดชื่นจังหวัดหนึ่งในประเทศไทย จะมัวอุดอู้อยู่แต่ในห้องก็น่าเสียดาย มัทรีจึงออกมาเดินสำรวจด้านนอกห้อง มีระเบียงชมวิวมองออกไปเห็นทิวเขา พร้อมทั้งด้านล่างไกลๆ ก็เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีมีหลังคาบ้านและรีสอร์ตแทรกตัวอยู่บ้างประปราย

มัทรีสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วอดถ่ายรูปด้วยมือถือของตนเอาไว้ไม่ได้ ความรู้สึกตอนนี้ผ่อนคลายก็จริงหากก็ไม่ลืมว่าตนต้องคิดเรื่องพาเที่ยว ร่างเล็กสมส่วนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวที่สามารถนอนได้ แล้วทิ้งตัวลงนอนพร้อมยกมือถือขึ้นมานอนเสิร์ชหาสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเชียงราย

มีที่เที่ยวน่าสนใจหลายที่เลยทีเดียว มัทรีแอบคิดเล่นๆ ว่าถ้าฐิติกรไม่เรื่องมากเธออาจได้เที่ยวทั่วทั้งเชียงราย เชียงใหม่รวมทั้งจังหวัดอื่นในภาคเหนือด้วย ก็มีเวลาตั้งสามเดือนนี่นา ได้เที่ยวให้คุ้มคงดีไม่น้อย

ระหว่างกำลังแคปข้อมูลและไล่อ่านความคิดเห็นน่าสนใจของแต่ละที่อยู่นั้น ก็มีเสียงพูดคุยกันด้วยภาษาอังกฤษแว่วมาจากส่วนใดส่วนหนึ่งของบ้าน หญิงสาวจึงลุกขึ้นนั่งนิ่งฟัง

“ตั้งแต่มาถึงไทย คุณก็ไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้เลย”

“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณก็เห็นว่าผมอยู่กับน้องตลอด”

“แล้วมาที่นี่ทำไมคุณต้องให้ฉันไปอยู่อีกห้องด้วย”

คนที่แอบได้ยินตาโต ก่อนจะยืนขึ้นแล้วค่อยๆ เงี่ยหูฟังว่าเสียงมาจากมุมไหนกระทั่งไปถึงมุมระเบียงหญิงสาวจึงลองมองลงไปด้านล่าง แล้วก็เห็นร่างสูงใหญ่กับสาวสวยบนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำซึ่งอยู่ด้านข้างตัวบ้าน มัทรีรีบถอยตัวกลับมาในทันที หากก็ยังได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนคุยกัน

“แบบนี้ก็สะดวกดี”

“คุณบ่ายเบี่ยง หมายความว่าต้องมีอะไรแน่ๆ หรือเพราะมีผู้หญิงคนนั้นมาด้วย พวกคุณคุยอะไรกัน”

“เขาเป็นแค่ล่าม ผมให้เขาหาที่เที่ยวให้เรา แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะมาซักไซ้ผมนะซินดี้ เรานอนด้วยกันไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นเจ้าชีวิตผม”

มัทรีตาโตขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูดแล้วพึมพำไม่มีเสียงอยู่คนเดียว

“ร้ายมาก”

“ทิม ซินดี้ขอโทษ ซินดี้ก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ห้องเดียวกันกับคุณไม่ได้ ที่เยอรมันคุณยังยอมให้ฉันไปอยู่กับคุณ”

“เพราะคุณเป็นพยาบาลส่วนตัว ก็เหมือนตอนนี้ อยู่บ้านเดียวกัน นอนคนละห้อง”

“แต่ซินดี้อยากดูแลคุณแบบใกล้ชิด”

“อยู่ที่ไหนคุณก็ทำได้ซินดี้ คุณแค่อยากทำให้ผู้หญิงอีกคนเห็นว่าคุณเป็นอะไรกับผม แต่ขอบอกว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี”

“งั้นที่นี่ตรงนี้ล่ะ ได้ใช่ไหม”

เสียงหญิงสาวพร่าขึ้น จากนั้นทุกอย่างก็เงียบไป คนที่แอบฟังอยู่อดสงสัยและชะโงกไปมองไม่ได้ แล้วก็ถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นร่างสวยราวนางแบบในชุดแสกขึ้นไปคร่อมอยู่เหนือร่างใหญ่ ก้มลงจูบดูดดื่มกับชายหนุ่ม

มัทรีมองภาพนั้นตาค้าง คนจูบกันในสถานที่โล่งแจ้งเมืองไทยพอมีให้เห็นบ้าง หากก็ไม่ถึงกับดูดดื่มแบบนี้ ที่สำคัญมือไม้ทั้งคู่ยั้วะเยี้ยะไปหมด

‘อะไรมันจะร้อนแรงปานนั้น หวังว่าคงไม่มาทำอะไรๆ กันตรงนี้หรอกนะ’

ยังดีที่หลังจบความคิดของเธอชายหนุ่มก็ผละออก

“ผมจ้างคุณตามมาที่นี่ด้วยเพราะถูกใจ คุณได้ค่าจ้างสมราคา มากกว่าการเป็นพยาบาลส่วนตัว เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ผมรู้สึกว่าคุณล้ำเส้นจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นผมจะ...”

อยู่ๆ ชายหนุ่มก็หยุดพูดแล้วเหลือบมองมาทางเธอ ราวกับเขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างจากปลายหางตา

มัทรีสบตากับดวงตาคู่คมอย่างกะทันหันแล้วก็ทำตัวไม่ถูก ร่างแข็งทื่อในทันที เหนืออื่นใดเธอตกใจจนเผลอปล่อยมือถือในมือร่วงหล่นลงไปชั้นล่าง พอรู้ตัวก็คว้าไม่ทันแล้ว

“โอ๊ะ ลูกแม่ร่วง”

เพล้ง!

เสียงกระทบพื้นดังขึ้นพร้อมเสียงอุทานเบาๆ ของเธอ มัทรีมองภาพโทรศัพท์เครื่องแพงที่ตนเองกัดฟันผ่อนมาหนึ่งปีกว่าจะหมดแล้วอยากร้องไห้ออกมา

“นี่เธอ มาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร”

เสียงเข้มทุ้มถามขึ้นเป็นภาษาไทย

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบดูนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองสองหนุ่มสาวที่กำลังมองมาทางเธอ แล้วรีบขอโทษก่อนจะเร่งรีบลงไปด้านล่าง เพื่อเก็บมือถือของตน ได้แต่หวังว่ามันจะยังสามารถใช้งานได้ตามระบบปฏิบัติการที่ดีที่สุดของมัน

เมื่อลงมาด้านล่างแล้วออกประตูมาหญิงสาวก็ตรงไปหามือถือของตนทันที ทว่ามันกำลังถูกเก็บขึ้นด้วยมือสาวต่างชาติ มัทรีเดินเข้าไปขณะที่อีกฝ่ายกำลังพลิกไปพลิกมาราวกับดูว่ามันเสียหายมากแค่ไหน

“กระจกแตก แต่เหมือนจะยังใช้ได้อยู่นะ”

สาวหุ่นนางแบบบอกด้วยภาษาอังกฤษแล้วยื่นมาทางเธอ มัทรีจึงยื่นมือไปจะรับจากอีกฝ่ายพร้อมกล่าว

“ขอบคุ...”

“อุ๊ย...ขอโทษ”

มือเธอยังไม่ทันถึง โทรศัพท์เครื่องบางก็ถูกปล่อยหล่นลงกระทบพื้นอีกครั้ง มัทรีมองตามตาค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นมามองอีกฝ่ายซึ่งเห็นชัดว่าตาสีอ่อนวาววับพร้อมยิ้มมุมปากนิดๆ สาวร่างเล็กก้มลงหยิบมือถือของตนด้วยความไม่พอใจแล้วยืดตัวขึ้นกำลังจะเอ่ยต่อว่า

“คุณ...”

“เธอไม่ได้ถ่ายอะไรไปใช่ไหม”

เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นเป็นภาษาไทยพร้อมกับร่างสูงใหญ่ปรากฏด้านหลังสาวหุ่นสวยเป๊ะที่ลุกขึ้นยืนกอดอกมองเธอ

“ทำไมฉันต้องถ่ายอะไรด้วย”

“ก็เธอถือมือถือมายืนอยู่ตรงนั้น มันน่าสงสัย”

ฐิติกรมองเธออย่างจับผิดก่อนจะพูดต่อ

“เอามาให้ดูหน่อย”

มือหนายื่นมา แต่มัทรีกำโทรศัพท์ของตนซ่อนไปด้านหลัง

“ฉันไม่ได้ถ่าย”

หญิงสาวบอกพร้อมกับจ้องตาคู่คมอย่างไม่หลบพร้อมกับเม้มปากอย่างไม่ยินยอม

อีกฝ่ายมองเธอนิ่ง ทว่าแววตาสีน้ำตาลอ่อนดูดุไม่พอใจ

“ฉันจะถ่ายคนกอดจูบกันเอาไว้ทำไม ดูไปก็เป็นตากุ้งยิงกันพอดี”

เธอพูดออกไปอย่างเซ็งๆ และเห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มตาวาววับ หากเขาก็ไม่บังคับเอามือถือจากเธอ

“อย่าพลาดให้จับได้ก็แล้วกัน”

เขาบอกก่อนจะเดินไปจากตรงนี้ ส่วนผู้หญิงของเขามองหน้าเธอนิ่งด้วยสายตาขัดอกขัดใจอย่างชัดเจน มัทรีเองก็มองกลับอย่างไม่พอใจเพราะเห็นชัดว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายจงใจทิ้งโทรศัพท์ของเธอลง ทว่าพอเธอขยับปากจะเอาเรื่อง สาวสวยหุ่นนางแบบก็ก้าวเข้ามาใกล้เบียดชนไหล่เธออย่างแรง

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอตั้งใจจะทำอะไร ถ้ามีฉันอยู่คุณทิมไม่มีทางชายตามองเธอหรอก จืดๆ อย่างเธอน่ะไม่ร้อนแรงพอจะสนองความต้องการของเขาได้แน่”

หลังกระซิบอย่างมั่นใจอีกฝ่ายก็เดินหนีตามผู้ชายร่างสูงใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนถูกดูถูกได้แต่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่คนเดียว

ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเมื่อปรับสติอารมณ์ของตัวเองได้

“ได้ จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม ตอนแรกฉันไม่คิดจะยุ่งแล้วนะ แต่เธอมาจุดชนวนเอง แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ทั้งคุณทิม ทั้งเธอด้วยยายชะนีเผือก”

มัทรีเรียกอีกฝ่ายตามพิสินีด้วยความขัดเคือง นอกจากผู้หญิงของฐิติกรจะนิสัยแย่แล้ว ตัวเขาเองก็เหมือนจะไม่ได้มองเธอในแง่ดีนัก ฉะนั้นก็ทำตามที่รติยาฝากให้ช่วยไปเลยดีกว่า

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มาลองดูสักตั้งก็แล้วกัน ตั้งแต่นี้ไป นอกจากล่ามกับไกด์แล้ว สร้างความร้าวฉานก็คืองานของฉันด้วย”

=====