7.ไม่ยอมเสียจูบแรกฟรีๆ (2)

“อะไรของคุณ”

“ก็ตอนตกลงไปในน้ำด้วยกันเมื่อกี้ คุณจูบฉัน อย่ามาทำหน้าซื่อเหมือนไม่ได้ทำอะไรแบบนี้สิคุณ”

มัทรีจ้องอีกฝ่ายราวเขาไม่รู้จักคำว่า ‘ความรับผิดชอบ’

“นั่นเรียกจูบที่ไหนกัน มันเป็นอุบัติเหตุ แค่ปากชนกันเท่านั้นเอง”

คนฟังชักสีหน้าไม่พอใจก่อนจะต่อว่าเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุณ...ผู้ชายเอาแต่ได้ ไม่มีความรับผิดชอบ จูบฉันไม่แล้วยังไม่ยอมรับอีก”

ฐิติกรอึ้งไปชั่วอึดใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล่าวหาตนเช่นนี้ ปากอิ่มเชิดใส่เขาอย่างเอาเรื่อง แววตาต่อว่าต่อขานไม่ยอมลดละ ราวกับเขาทำความผิดหนักหนาสาหัส

“เว่อร์เกินไปแล้วคุณ จะหาเรื่องกันก็ให้มันมีเหตุผลหน่อย”

“ใช่ซี้...คุณเป็นผู้ชายไม่เสียหายนี่ จูบสำหรับคุณมันก็เรื่องธรรมดา แต่ฉันเป็นคนไทย สำหรับฉันมันสำคัญ และฉันเสียหาย”

หญิงสาวยังกล่าวหาเขาและย้ำเสียงเข้มในท้ายประโยค

ชายหนุ่มมองคนที่เอาเรื่องเขาด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างฉุนจัด ฐิติกรมองดวงหน้าเล็กขาวใสอย่างหงุดหงิด ตาคู่กลมโตวาววับ ปากอิ่มสวยจิ้มลิ้มโดยเฉพาะริมฝีปากบนที่เชิดขึ้นนั้นดูน่าจูบอย่างบอกไม่ถูก ตาคมวาวขึ้นในทันใด ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว

“นั่นไม่ใช่จูบหรอก ถ้าจูบมันต้องแบบนี้”

ก่อนที่คนตัวเล็กจะทันตั้งตัว แขนกำยำก็รวบร่างหญิงสาวเข้าหาร่างสูงใหญ่ของเขา มือหนาช้อนกางล็อกท้ายทอยเล็กพร้อมใบหน้าหล่อคมโน้มลงมา ปากได้รูปกดบดเบียดปากอิ่มสีสวยอย่างทันท่วงที

มัทรีชะงักค้างไปด้วยความอึ้งระคนตกใจกับการจู่โจมของชายหนุ่มจนต้องหลับตาปี๋ ทว่าเมื่อตั้งสติได้หญิงสาวก็พยายามดิ้นแต่อ้อมกอดแกร่งรัดเอาไว้แน่น ทั้งปากอุ่นยังเบียดชิดแนบแน่นจนเธอรู้สึกเหมือนปากตนเองถูกบดบี้จนบิดเบี้ยวเลยทีเดียว พอสัมผัสได้ถึงความอุ่นชื้นที่แตะไล้มาด้วยร่างบางก็สะดุ้งเบาๆ หากก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้เพราะขยับตัวแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ

“อื้อ”

การส่งเสียงร้องประท้วงในลำคอเป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ใส่ใจ ปากแกร่งเม้มบนริมฝีปากของเธอจนมัทรีต้องเผยอปากแล้วก็ถูกล่วงล้ำด้วยปลายลิ้นอุ่นชื้น ดวงตาคู่โตเบิกกว้างขึ้นทันใด รู้สึกเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในปากตนจนต้องร้องอึกอัก ยิ่งอีกฝ่ายกวาดไล้ไล่ประชิดลิ้นของเธอมัทรียิ่งส่ายหน้าบ่ายเบี่ยงหากก็ไม่สามารถหนีได้ ทั้งร่างกายทั้งคอถูกล็อกแน่นจากแขนกำยำและมือหนา

ฐิติกรควานหาความหวานจากโพรงปากเล็กแล้วดูดดื่มลิ้มรสหวานล้ำที่ไม่เคยคิดจะแตะต้องทว่ากลับพึงพอใจ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะให้ความรู้สึกน่าค้นหาและครอบครองเป็นเจ้าของได้เพียงแรกสัมผัส ชวนให้เขาอยากเรียกร้องมากยิ่งขึ้น ขณะเดียวคนในอ้อมกอดก็ยังดิ้นรนและเอียงหน้าหนีต่อต้านมากขึ้น มือบางสองข้างผลักอกเขา ลมหายใจเริ่มหอบแรงจนสุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยปากอิ่มน่าจูบ

มัทรีรีบสูดหายใจเข้าปอดอย่างหนักหน่วง ทว่าร่างบางกลับทรุดลงแทนที่จะรีบขยับหนีชายหนุ่ม สุดท้ายก็ต้องยอมให้ฐิติกรรั้งเอาไว้และอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างนั้น

“ไม่เคยจูบเหรอ”

คนถาม ถามชิดปากอิ่ม ดวงตาคู่คมยังมองปากอิ่มเจ้าของความหวานที่ลอยอยู่ไม่ห่าง รู้สึกถึงความเชิญชวนจนน่าหวั่นใจ เขาไม่เคยพอใจรสจูบของผู้หญิงคนไหนมากถึงเพียงนี้ ทั้งที่แค่เพียงจูบเดียวเท่านั้น

อารมณ์ของหญิงสาวเวลานี้ไม่สนใจจะตอบคำถามอะไรทั้งนั้น ไม่นึกอยากอยู่ตรงนี้อีกแล้วด้วยซ้ำ เธออับอายและขัดเขินเกินกว่าจะสบตากับชายหนุ่มได้ หากมุดหนีไปได้คงทำไปแล้ว

“ปละ...ปล่อย”

เสียงแผ่วเบาหลุดจากปากอิ่ม ดวงหน้าน่ารักก้มงุดไม่ยอมมองเขา แต่เนื้อตัวที่สั่นเบาๆ ทำให้ฐิติกรรู้ว่าเขาคิดไม่ผิด ด้วยอีกฝ่ายตัวแข็งทื่อเกร็งไปทั้งร่าง ไม่ขยับจูบตอบเขาแม้แต่น้อย ราวกับไม่รู้ว่าต้องตอบโต้จูบร้อนแรงของเขาอย่างไร

“จะให้รีบปล่อยไปไหน อยากให้ผมจูบนักไม่ใช่เหรอ มาต่อสิ”

เขาแกล้งเอ่ยเย้า ซึ่งหญิงสาวก็หันมามองทันทีด้วยสีหน้าราวกับอยากร้องไห้

“ใครอยากให้คุณจูบ”

“ก็คุณไง ทั้งที่ยังไม่ได้จูบก็เหมาว่าจูบ ถ้าไม่อยากให้ผมจูบแล้วมันหมายถึงอะไร”

“ฮัดเช้ย!”

อีกฝ่ายจามใส่หน้าเขาทันทีที่พูดจบ ทำเอาฐิติกรนิ่งงันไปเลย ทว่าหญิงสาวยังจามซ้ำอีกครั้งจนชายหนุ่มต้องรีบเอียงหน้าหนี สุดท้ายเข้าก็ต้องปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขน

มัทรีกอดตัวเองทันที เสื้อผ้าที่เธอใส่เป็นเสื้อแขนยาวกับกางเกงยีนก็จริง ทว่าเมื่อเปียกน้ำแล้วความหนาวของอากาศก็แทรกซึมเข้ามาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อสักครู่ที่มีร่างสูงใหญ่กอดประกบอยู่ยังไม่เท่าไร มาตอนนี้พอลมเย็นพัดผ่านทำเอาเธอถึงกับขนลุกเลยทีเดียว

“ฉันกลับห้องก่อนนะ สงสัยจะหวัดกิน”

หญิงสาวรีบตัดบทหาทางหนี

ฐิติกรเช็ดหน้าตัวเองที่อีกฝ่ายจามใส่อย่างหงุดหงิด ก่อนจะเสยผมไล่น้ำที่เปียกออกพร้อมกับพยักหน้ายอมให้หญิงสาวไปโดยไม่รั้งอีก

ร่างบางหมุนตัวเดินซอยเท้าช้าๆ จากขอบสระเพราะกลัวลื่น ทว่าเดินไปเกือบจะถึงประตูก็รู้สึกถึงบางอย่างคลุมมาบนตัว กวาดมองทั้งตัวและไหล่จึงเห็นว่าเป็นเสื้อคลุมสีน้ำตาลหนาพร้อมเสียงทุ้มดังขึ้น

“คลุมไว้จะได้ไม่หนาวมาก”

มัทรีหันหลังแล้วเงยหน้าขึ้นก็พบใบหน้าคมสันหล่อเหลาลงตัวของชายหนุ่มมองอยู่ ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งครู่หนึ่งก่อนหญิงสาวจะเป็นฝ่ายหลบก่อนเพราะหัวใจชักเริ่มกระตุกเต้นรัวขึ้น เธอพึมพำขอบคุณอีกฝ่ายเสียงเบาแล้วก้มหน้าก้มตาเดินเข้าประตูบ้านไป ไม่หันกลับไปมองเจ้าของเรือนกายกำยำที่เพรียวแน่นด้วยกล้ามเนื้อไม่ใช่พวกก้ามปูใหญ่หนาจนน่ากลัวซ้ำ

เมื่อเข้ามาในห้องมัทรีก็ตรงเข้าห้องน้ำทันที ขณะกำลังจะรีบถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“โอ๊ย...มือถือฉัน”

มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตนหยิบโทรศัพท์เครื่องบางออกมาแล้วรีบใช้เสื้อคลุมบนตัวเช็ดให้แห้งโดยเร็ว ทว่ายังไม่กล้าเปิดเครื่องในทันทีเพราะกลัวจะมีปัญหา จำได้ว่าเคยอ่านบทความหนึ่งบอกว่าหากมือถือเปียกน้ำให้ทำให้แห้งสนิทเสียก่อนค่อยเปิดเครื่อง

มัทรีเอามือถือไปเป่าลมเย็นด้วยไดร์หน้ากระจกในห้องน้ำไม่สนใจตัวเองที่เปียกจนชุ่มโชก หากป่วยเธอยังกินยาได้ แต่โทรศัพท์จะมาพังในเวลาที่เธอมีงบน้อยแบบนี้ไม่ได้

หญิงสาวพยายามพลิกไปพลิกมาและเป่าอยู่ครู่ใหญ่จนรู้สึกว่าผมด้านบนของตนเริ่มแห้ง และเดาเอาว่าโทรศัพท์คงแห้งแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เปิด เลือกที่จะเอามันไปวางนอกห้องน้ำเพื่อไม่ให้อยู่ในที่ชื้น

“อย่าเสียเลยนะลูกแม่ ตอนนี้แม่กำลังกรอบ”

หลังพูดกับมือถือของตนแล้วก็กลับเข้าไปอาบน้ำพร้อมความหงุดหงิดใจ

“เพราะนายคุณทิมนั่นคนเดียวเลย ตกจนร้าวยังไม่พอ นี่ยังมาตกน้ำอีก จะเอาให้มือถือฉันพังให้ได้ใช่ไหม”

มัทรีอดเข่นเขี้ยวชายหนุ่มไม่ได้ ทว่าพอนึกถึงฐิติกรสิ่งที่วูบตามเข้ามาในหัวก็เป็นจูบดูดดื่มที่อีกฝ่ายฝากเอาไว้

“โอ๊ย...จะตามมาหลอกหลอนทำไมเนี่ย”

คนที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัวพร้อมสายน้ำพร่างพรูหลับตาปี๋พร้อมเกาหัวที่กำลังสระผมอย่างแรง พยายามจะลืมภาพที่แวบขึ้นมาแต่ก็ไม่อาจทำได้ ทำให้มัทรีไม่พอใจชายหนุ่มมากยิ่งขึ้น

“มือถือก็จะพัง แถมยังโดนขโมยจูบแรกไปอีก แบบนี้มันไม่คุ้มเลยสักนิด ฉันไม่ยอมเสียจูบแรกฟรีๆ หรอก ต้องเอาเงินแสนมาให้ได้มันถึงจะคุ้มค่า”

มัทรีบอกกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น

=====