บทที่ 8 ตัดขาดกับสกุลเจียง

คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้ทั้งเจียงโซ่วและลู่เหมยนิ่งงันไป พวกเขาทั้งคู่รักและลำเอียงต่อเจียงฉิงหร่วนจริงๆ อย่างที่เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมา แต่หากถามถึงว่าผู้ใดทำให้เขาและภรรยาได้หน้าได้ตามากที่สุดก็ยังเป็นเจียงฉิงฟางอยู่ดี ยามนี้ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเจียงฉิงเหยาตั้งใจจะหาเรื่องเจียงฉิงฟางอย่างไม่ลืมหูลืมตา พวกเขาที่เป็นทั้งบิดาและมารดาจะต้องตัดสินใจแล้วว่าจะหลับหูหลับตาช่วยเจียงฉิงเหยารังแกเจียงฉิงฟาง หรือว่าจะขัดแย้งกับบ้านใหญ่ของสกุลเจียงด้วยการออกหน้าช่วยเจียงฉิงฟาง

“ฉิงฟาง หากเจ้าไม่ได้มีใจคิดจะยั่วยวนเขยใหญ่ แล้วทำไมเขาจึงได้มายืนอยู่ที่รั้วบ้านของเจ้าเล่า” คำถามประโยคนี้ของเจียงโซ่วชี้ชัดให้เจียงฉิงฟางได้รับรู้แล้วว่าเขายังยินดีที่จะอยู่ภายใต้เงาของพี่ชาย ด้วยการหลับหูหลับตาช่วยเจียงฉิงเหยารังแกนาง

“ท่านพ่อ เขาเองก็บอกออกมาแล้วว่าเขาเป็นผู้มาเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางทอดถอนใจออกมา

“เพราะก่อนหน้านี้ เจ้ายั่วยวนเขาไว้ นางตัวดีวันนี้ข้าจะต้องสั่งสอนให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่าสามีของผู้อื่น เจ้าไม่อาจจะเล่นหูเล่นตาได้” เจียงฉิงเหยาเอ่ยพลางหันไปส่งสัญญาณให้คนงานของบิดาของนางบุกเข้าไปจับกุมเจียงฉิงฟาง แต่เจียงฉิงฟางกลับประกาศกร้าวออกมา

“หากผู้ใดกล้าบุกรุกเข้ามาในรั้วบ้านของข้าก็ลองดู ข้าจะได้ประกาศให้คนทั่วไปได้รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านต้าหนิวแห่งนี้ไร้คุณธรรม ตนเองไม่อาจจะควบคุมบุตรชายบุตรสะใภ้ของตนเองได้ก็โยนความผิดทั้งหมดมาให้ข้า รังแกสตรีไร้ทางสู้ผู้หนึ่งที่ต้องเลี้ยงดูบุตรชายและบุตรสาวตามลำพังเช่นข้า” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้หัวหน้าหมู่บ้านอย่างเฉินเซียวรีบส่งเสียงโต้แย้งออกมาในทันที

“สะใภ้บ้านจ้าว ข้าคนนี้หาได้เป็นอย่างที่เจ้าพูด เพียงแต่วันนี้เจ้าลงมือหนักหน่วงจนเกินไป จนถึงขั้นทำให้ลูกสะใภ้บ้านข้าหมดสติ” คำพูดของเฉินเซียวทำให้เจียงฉิงฟางร้องเฮอะ! ออกมา

“ในฐานะที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของหมู่บ้าน ไม่สอบสวนก่อนเลยหรือว่าเป็นผู้ใดที่เป็นคนหาเรื่องก่อน” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยจบเจียงฉิงเหยาก็ไม่รอช้าหันไปสั่งคนของบิดาของนางในทันที

“ท่านพ่อสามีเป็นหัวหน้าหมู่บ้านก็จริง แต่นี่เป็นเรื่องความขัดแย้งของบุตรสาวบ้านสกุลเจียง ท่านพ่อสามีนับเป็นคนนอกย่อมไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว พวกเจ้ามัวรออะไร เข้าไปจับตัวคุณหนูรองให้ข้า แล้วตบปากนางให้ข้าคนละสิบที ผู้ใดตบปากนางได้ครบสิบครั้งข้าจะให้รางวัลคนละหนึ่งตำลึง” คำสั่งของเจียงฉิงเหยาทำให้คนงานที่ติดตามมาด้วยของเจียงฝูถีบประตูรั้วจนพังแล้วพุ่งเข้าหาเจียงฉิงฟางในทันที

“ฉิงฟาง!” ลู่เหมยเอ่ยเรียกบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงถึงอย่างไรเจียงฉิงฟางก็เป็นบุตรสาวของนาง หากถูกคนงานของเจียงฝูบุกเข้าไปทำร้ายเช่นนี้นอกจากจะเสื่อมเกียรติเป็นอย่างมากแล้วยังทำให้ชื่อเสียงต้องมัวหมองไปด้วย ส่วนเฉินอี้ก็พุ่งเข้าไปในรั้วบ้านด้วยตั้งใจว่าจะช่วยเหลือเจียงฉิงฟางไม่ให้คนงานเหล่านั้นรังแกนาง

“ผู้ใดกล้าลงมือกับข้าก็เข้ามา” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางดึงมีดสั้นออกมาแทงคนงานคนแรกที่เข้าไปถึงตัวของนาง คนงานของเจียงฝูล้วนเป็นคนงานใช้แรงงานทั่วไป พวกเขามีหน้าที่แค่เพียงทำงานในไร่ไม่เคยฝึกฝีมือการต่อสู้ย่อมยากจะต่อสู้กับเจียงฉิงฟางที่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้มาจากโลกของตน ก่อนที่นางจะทะลุมิติเข้ามาในนิยาย นางเคยเป็นตัวประกอบที่รับงานทั่วไปรวมถึงการเป็นนักแสดงแทนนักแสดงหลักในฉากต่อสู้อีกด้วย นางย่อมต้องเรียนรู้ศิลปะการป้องกันตัวมาไม่น้อย อีกทั้งเพื่อให้รูปร่างของตนเองดีอยู่เสมอนางชอบเข้าโรงยิมเพื่อฝึกชกมวยเป็นประจำ ดังนั้นเมื่อต้องต่อสู้กับคนงานที่ไม่มีอาวุธในมือนางจึงจัดการกับคนเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

“ฉิงฟาง” เฉินอี้ที่เดิมทีจะเข้ามาช่วยนางอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อคมมีดของเจียงฉิงฟางเกือบจะแทงเข้ามาที่ต้นแขนของเขา

“พวกเจ้าออกไปเสียให้หมด” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยดวงตาอันแดงก่ำ เจียงฉิงเหยาที่คาดไม่ถึงว่าเจียงฉิงฟางจะมีความสามารถในการต่อสู้ถึงขั้นนี้อดอุทานออกมาไม่ได้

“นางเป็นบ้าไปแล้ว”

“ใช่! ข้าเป็นบ้าไปแล้วดังนั้นจงจำเอาไว้ให้ดีว่าข้าเจียงฉิงฟางคนนี้เป็นคนบ้าที่ไม่ยอมให้ผู้ใดรังแก” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาพลางหันไปมองบิดาและมารดา รวมไปถึงท่านลุงใหญ่และท่านป้าสะใภ้ใหญ่ของตนเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“พวกท่านกลับไปเสีย พาคนสกุลเจียงเหล่านี้กลับไปด้วย วันหน้าก็จงจำเอาไว้ด้วยว่าเจียงฉิงฟางผู้นี้จะขอตัดขาดกับสกุลเจียงของพวกท่านด้วยตนเอง ในเมื่อวันนี้พวกท่านเลือกที่จะทอดทิ้งข้า ตัวข้าเองก็ไม่ยินดีที่จะปล่อยให้ตนเองมีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลที่เต็มไปด้วยคนใจดำอย่างสกุลเจียงอีกต่อไปแล้ว” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เจียงฉิงฟางนี่เจ้ากล้าเอ่ยปากตัดขาดกับสกุลเดิมของตนเองเชียวหรือ” คำถามของเจียงฝูทำให้เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันในทันที

“สกุลเดิมที่ไม่เคยปกป้อง ไม่เคยเป็นที่พึ่งพิงให้ได้ แถมยังคิดแต่จะรังแกกันเช่นนี้ข้าจะไม่ขอเข้าไปข้องเกี่ยวอีกต่อไปแล้ว”

“ดี! เจ้าจงจำเอาไว้ให้ดี ข้าเองก็จะรอดูว่าหญิงหม้ายไร้สามีคอยดูแลเช่นเจ้าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร” เมื่อเจียงฝูเอ่ยจบก็ส่งเสียงเรียกลูกน้องของตนเองที่ได้รับบาดเจ็บกันอย่างถ้วนหน้าด้วยน้ำเสียงดุดัน

“เจ้าพวกคนไม่ได้เรื่อง ยังไม่รีบลุกอีก” เมื่อเจียงฝูเอ่ยเช่นนี้ลูกจ้างของเขาก็พยายามประคับประคองกันและกันออกจากบ้านของสกุลจ้าวอย่างทุลักทุเล

“ฉิงฟาง” เฉินอี้เอ่ยพึมพำออกมาเสียงเบา ท่าทีที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวของเจียงฉิงฟางในยามนี้แตกต่างจากเจียงฉิงฟางที่เขารู้จักเป็นอย่างมาก

“ท่านกลับไปได้แล้ว วันนี้ท่านประสบความสำเร็จในการทำให้ข้ากลายเป็นขี้ปากของชาวบ้านอีกครั้งแล้ว” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้เฉินอี้ก็กวาดตามองไปยังเพื่อนบ้านหลายคนของเจียงฉิงฟาง ที่ในยามนี้กำลังยื่นหน้ามาจับตามองความเคลื่อนไหวในลานบ้านของสกุลจ้าว

“เฉินอี้ กลับบ้านได้แล้ว รวมไปถึงเจ้าด้วยฉิงเหยา” เฉินเซียวออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เจียงฉิงฟางเป็นที่พูดถึงของชาวบ้านแทบจะทุกวันอยู่แล้ว แต่เขาที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านกลับไม่เคยถูกนำมาพูดถึงในทางเสียหาย แต่วันนี้ชื่อเสียงของเขาคงจะต้องมัวหมองไปเพียงเพราะบุตรชายและบุตรสะใภ้ของเขาแล้ว

“ท่านพ่อสามี แต่ข้า...” เจียงฉิงเหยายังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค เฉินเซียวก็เอ่ยวาจาข่มขู่นางในทันที

“หากเจ้ายังขืนพูดมากอีก เมื่อกลับไปถึงบ้านข้าจะให้ลูกชายของข้าหย่าขาดกับเจ้าเสีย” เมื่อเฉินเชียวเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงเหยาก็พลันเข่าอ่อนทรุดไปนั่งคุกเข่าบนพื้นในทันที

“ท่านพ่อสามี” นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนแต่เฉินเซียวกลับไม่สนใจหันไปส่งสัญญาณให้คนของตนไปจับตัวเฉินอี้เอาไว้แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

“พาตัวคุณชายกลับบ้าน” เมื่อเอ่ยจบเฉินเซียวก็หันไปจ้องมองเจียงฉิงฟางอีกครั้งแล้วจึงได้สะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินจากไปโดยมีภรรยาและคนของเขาที่ช่วยกันควบคุมตัวของเฉินอี้แล้วพาเขากลับบ้านไปด้วยกัน เจียงฉิงเหยาหันไปมองบิดามารดาของตนเองแล้วจึงได้หันไปมองเจียงฉิงฟางด้วยสายตาอาฆาต แต่เพราะไม่อาจจะรั้งอยู่ได้ต่อนางจึงต้องรีบติดตามคนจากบ้านสามีเพื่อกลับบ้าน เมื่อตัวต้นเรื่องไม่อยู่แล้วคนสกุลเจียงคนอื่นๆ ก็พากันทยอยกลับ เหลือแค่เพียงเจียงโซ่วและลู่เหมยที่ยืนจ้องมองเจียงฉิงฟางอย่างทำอันใดไม่ค่อยจะถูก

“ฉิงฟาง วันพรุ่งนี้เจ้าค่อยไปขอขมาท่านลุงท่านป้าของเจ้าก็แล้วกัน” เมื่อเอ่ยจบเจียงโซ่วก็เดินกลับบ้านสกุลเจียงโดยมีลู่เหมยติดตามกลับไปด้วย

“เหตุใดข้าต้องไปขอขมาพวกเขาด้วย ตัดขาดก็คือตัดขาดข้าคนนี้ไม่มีทางกลืนน้ำลายของตนเองอย่างเด็กขาด” เจียงฉิงฟางเอ่ยพึมพำเบาๆ แล้วลงมือซ่อมประตูของรั้วบ้านให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง