10

       ความเข้มแข็งทั้งหมดแตกสลายลงไปตรงนั้น ต่อให้วันเวลาผ่านไปจนพบเจอเรื่องราวมากมาย คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น แต่สุดท้ายนางก็ยังเป็นสตรีนางหนึ่งที่ข้างในใจยังเจ็บช้ำไม่เคยจางหาย ยังอ่อนแออยู่ดี

       เป็นเจิ้งห่าวหรานที่ตามนางมาและกำลังจะเข้ามาทัก แต่เพราะเขาเห็นจางหวังซู่ที่ตอนนี้สำนักบูรพาสั่งให้จับตามองอย่างใกล้ชิดอยู่ที่นี่ด้วยพอดี ทว่ายังไม่ทันทำอะไรก็เห็นหญิงสาวพุ่งเข้าใส่ราวกับมีความเจ็บแค้นต่อกัน

       “ชู่ว...ใจเย็นๆ” แม้จะเป็นองครักษ์ผู้เย็นชา แต่ว่ากลับอ่อนไหวกับน้ำตาผู้หญิง เขาคลายอ้อมแขนลงแล้วลูบหัวลูบหลังนางอย่างจะปลอบใจ “พวกนั้นไปกันแล้ว ทีนี้เราก็...อุ่ก!”

       เป็นเรื่องโหดเหี้ยมที่สุดเพราะอยู่ๆ สตรีที่ร้องไห้ก็เตะขาขึ้นมาใส่หว่างขาเขา แม้นางจะทำไม่แรงนักแต่มันก็เจ็บและจุกไม่น้อย นางผลักเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มหงายลงไปใส่เก้าอี้ยาวพอดี และยังไม่ทันตั้งตัว นางก็พุ่งเข้าหา กระชากทีเดียวเสื้อเขาก็หลุด มือล้วงเข้าไปที่ท้องน้อยอย่างรวดเร็ว

       “เดี๋ยว! แม่นาง นี่เจ้าจะทำอะไร”

       “ข้าจะทำอะไร” นางถามย้อนกลับ แต่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาด้วยสายตาลุกวาว ก่อนนิ้วจะจิ้มลงไปที่ท้องน้อยจนเขาเสียววาบ “ข้าจะตรวจสอบเจ้าไง ว่าแล้วไม่ผิด ไฝหนึ่งที่ใต้ตา ไฝหนึ่งที่กกหู และไฝสามที่หน้าท้อง เป็นเจ้าแน่ๆ ผู้ชายคนที่เมื่อหกปีก่อน มาข่มเหงขืนใจข้าที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ไม่อยากเชื่อ เจ้ายังทำอาชีพเดิมอีกด้วยซ้ำ!”

       “อะ...อาชีพอะไร ข้าทำอะไร!”

       “เจ้าทำอะไร!” หลี่ซูเจินแยกเขี้ยวชี้หน้า “เจ้าทำอะไร เจ้าก็เป็นนายโลมให้บริการความสุขแก่สาวแก่แม่หม้ายมิใช่หรือไง ไม่อยากเชื่อว่าเจ้ายังแข็งแรงดีอยู่ ข้าก็คิดมาตลอดว่านานขนาดนี้บางทีเจ้าคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วด้วยซ้ำ คิดว่าคงจะเป็นโรคทางกามจนตาย!”

       “นายโลม!” เจิ้งห่าวหรานตะโกนคอแทบแตก เกิดมาไม่เคยตะคอกผู้หญิงเสียงดังขนาดนี้มาก่อน ทำกับคนร้ายตอนต้องรีดเค้นความจริงนั่นก็ว่าไปอย่าง “มันมีด้วยหรืออาชีพแบบนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ใช่อยู่ดี เพราะข้าเป็น...”

       เขาค้างแค่นั้นเพราะนึกได้ว่าจะไปเที่ยวบอกใครได้อย่างไรว่าเขาเป็นถึงหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพร นี่เป็นเรื่องความลับเพราะเกี่ยวพันกับความมั่นคงของราชสำนัก ขนาดปฏิบัติหน้าที่ยังต้องสวมผ้าปิดหน้าด้วยซ้ำ มิเช่นนั้นหากไปเดินตามท้องถนน ก็อาจมีคนจดจำได้พอดี

       “ไฮ้...พอเถอะ เจ้าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว” หลี่ซูเจินปรับอารมณ์ได้เร็วมาก นางวิ่งไปแอบดูตรงช่องประตูเพื่อจะมองหาจางหวังซู่ ซึ่งไม่รู้ว่าเข้าห้องไหนไปแล้ว เพราะเสียงก็เงียบหายไป “เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่เป็นไร อย่างน้อยชาตินี้ข้าก็รู้แล้วว่าใครคือคนทำลายล้างตระกูลหลี่ของข้า และใครทำให้ข้าต้อง...ถูกข่มเหง พรากพร่าพรหมจรรย์ ด้วยการจ้างบุรุษบริการทางกาม”

       ชายหนุ่มกำลังจะอ้าปากเถียงต่อ แต่พอได้ยินกับหูว่านางคือคนในตระกูลหลี่ ก็เลยเปลี่ยนใจ

       “เจ้าเป็น...คุณหนูตระกูลหลี่ ที่กำลังจะแต่งงาน แต่ไม่ได้แต่งงาน” เรื่องนี้โด่งดังมากมีใครบ้างไม่รู้ “เขาว่ากันว่าคุณหนูหลี่หลบหนีไปจากเมืองหลวงหลังอดีตเสนาบดีหลี่เสียชีวิต ที่แท้...ก็ยังมีทายาท”

       “พูดบ้าอะไร เจ้าจะไม่รู้ว่าข้าเป็นใครได้ยังไง ในเมื่อเจ้ารับจ้างนางสวี่อ้ายฉิงหญิงชั่วนั่น ให้มารังแกข้า” ซูเจินชี้หน้าเขาเสียงเกรี้ยวกราด แต่ก็คอพับหมดแรง “ถึงข้าจะโกรธแค่ไหน แต่ข้าก็ต้องทำใจ ข้ากลายเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอกไปเสียแล้ว ไม่มีปัญญาไปแก้แค้นอะไรใครได้ ส่วนเจ้านั้น ข้าก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอกเอาจริงๆ เจ้าเองก็เป็นแค่คนที่รับเงินมาเพื่อทำงานก็เท่านั้น เพียงแต่งานที่เจ้าทำ มันเป็นความบัดซบ ที่มาทำร้ายชีวิตคนอื่น เหมือนมาซ้ำเติม...”

       ที่แท้วันที่เขาดื่มยาพิษแทนองค์ชายรองจนได้รับพิษกำหนัดเลยมาหลบที่โรงเตี๊ยมนี้ ก็เป็นวันที่คุณหนูตระกูลหลี่ถูกล่อลวงให้มาถูกข่มเหงเหมือนกัน คงเป็นโชคดีของนางแล้วที่ดันเข้าห้องผิดได้อย่างไรไม่ทราบ คนที่ได้ร่วมรักกับนางในวันนั้นจึงเป็นเขา ไม่ใช่ชายผู้มีอาชีพในกาม

       โชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ ก็คงโชคดีกระมัง เพราะอย่างน้อยเขาก็เคยบอกตัวเองไว้แล้วว่า หากได้พบสตรีปริศนาในค่ำคืนนั้นที่เขารู้แล้วว่าเป็นคนพรากพรหมจรรย์ของนางไป เขาจะรับผิดชอบ และอีกเรื่องที่สำคัญมาก

       “เจ้ามีลูก!” เจิ้งห่าวหรานโพล่งขึ้น “ดังนั้นลูกของเจ้าก็คือ...”