บทที่2 กวนประสาทให้หัวร้อน

ช่วงเย็นในวันเดียวกัน

ร่างสูงโปร่งในชุดกีฬาเดินออกจากลิฟต์คอนโดมาด้วยใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ เนื่องจากพึ่งเล่นบอลกับเพื่อนเสร็จ ในมือมีถุงอาหารสี่ห้าอย่าง แน่นอนว่ากินคนเดียวไม่มีทางหมด เพราะนี่คนไม่ใช่ปอบ

ขายาวๆมาหยุดตรงบานประตูของห้องตรงกันข้ามกับห้องตัวเอง พร้อมทั้งไม่มีความลังเลหรือชั่งใจที่จะยกมือเคาะ รอเกือบนาทีเจ้าของห้องก็ไม่มีทีท่าว่าจะมาเปิด การเคาะครั้งนี้จึงหนักมือกว่าเดิม

ปึง ปึง ปึง!!

และมันได้ผลเมื่อแก้วหูได้ยินเสียงคนข้างในเดินใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูจะแง้มเปิดเพียงเล็กน้อย แล้วตามมาด้วยใบหน้านิ่งงันของเด็กแว่น

เธอโผล่หน้าออกมาเพียงนิดเดียว มาวินรู้ทันทีเจ้า

ของห้องไม่อยากให้เขาเข้าไปสักเท่าไหร่ แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ เพราะน้องคงลืมไปว่าเขามันพวกเอาแต่ใจ

“เฮ้ย! พี่วิน” ปันปันงอแง ไม่ชอบใจที่คนตัวโตใช้มือดันประตูให้เปิดกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือสิทธิ์

และเหมือนว่าเธอจะหัวเสียหนักกว่าเดิมเพราะคนบุกรุกไม่ยอมถอดรองเท้า แล้วเดินไปนั่งกับโซฟาหน้าทีวี พร้อมวางถุงในมือลงกับโต๊ะ ทำตัวเป็นเจ้าของห้องเสียเอง

“ลืมมารยาทไว้หน้าห้องหรือไงเนี่ย!!” เด็กน้อยฟึดฟัดราวกับแมวหิวจนขนฟู่ ในใจกำหมัดแน่นเต็มที่ แต่ก็ทำได้แค่เดินถือสลิปเปอร์ไปวางให้ เหมือนเช่นทุกครั้ง “พี่วินมีอะไรคะ?” ดวงหน้าเล็กนิ่งงัน ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมามีแต่ความขุ่นเคือง

ใช่เธอเคือง!

เคืองแรกคือเขามันเป็นบ้าอะไรถึงชอบเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ถอดรองเท้า ขี้ดินขึ้นทรายจากด้านนอกติดมาเต็ม ยิ่งวันนี้อีกฝ่ายใส่รองเท้าสตั๊ดมันยิ่งเลอะ เป็นเรื่องให้ต้องเสียพลังงานความขยันมาดูดฝุ่นอีก

เคืองสองคือเขาลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อเช้าได้ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงกับเธอ ทั้งความรู้สึกและสัมผัสอันแนบแน่นยังไม่จางหายจากความรู้สึก แต่เขากลับตีหน้ามึนทำอย่างกับไม่เคยเกิดเรื่อง บ้าชะมัด!

“ไม่มี” ตอบเรียบๆ พลางถอดรองเท้าเปลี่ยนให้แต่โดยดี แต่ไม่วายยังใช้เท้าเขี่ยรองเท้าตัวเองไปใกล้ๆกับเท้าน้อยๆ เป็นการเรียกอารมณ์หัวร้อนของคนตัวเล็กให้แล่นพล่าน

“ไม่มีก็กลับไปเก็บมาสิคะ จะมานั่งหัวโด่เป็นตอทำไมก่อน” ปกติเธอไม่ใช่คนช่างพูดช่างประชดประชัดอะไรแบบนี้ แต่กับพี่คนนี้ปันปันขอหน่อย ก็เขาน่ะโคตรจะกวนประสาทคนได้แบบขั้นสุด โดยเฉพาะกวนเธอนี่แหละ

“ก็พี่หิว” นั่งเอนหลังขณะหรี่ตาลง ดูสีหน้าว่าคนตัวเล็กจะปี๊ดแตกตอนไหน ไม่รู้สิ จะว่าโรคจิตก็คงได้ เขาชอบตอนเห็นเด็กอินโทรเวิร์ตอย่างเธอหัวร้อน ร้อนรุ่มหรือจะเรียกอะไรก็ช่าง ยิ่งเป็นแบบเมื่อตอนกลางวันยิ่งสะใจ

กรี๊ดที กร้าวใจพี่ชิบหาย!

“แต่ปันไม่หิว พี่วินหิวก็เอากลับไปกินที่ห้องตัวเองสิ จะมา...”

“ไปเอาจานมาหน่อยสิ”

“หา?” นี่เธอไล่เขาอยู่ รู้ตัวหรือเปล่า

“วันนี้พี่เหนื่อยแล้วก็ง่วงมากๆ” เป็นประโยคบอกเล่าที่น่าหงุดหงิด เพราะกายหนานอนราบไปกับโซฟาพร้อมปั้นหน้าปรือตาอ่อนล้า “ดูสิ เรี่ยวแรงพี่หายหมดแล้ว”

“เหนื่อยก็กลับไปนอนห้องตัวเองสิคะ”

“แต่พี่หิวมากๆเหมือนกัน ไปเอาจานมาให้หน่อยสิครับ” พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ปกติวิธีนี้สามารถมัดใจหญิงมาได้นับต่อนับ แต่พอเป็นน้องคนนี้ ไอ้มาวินแทบทำอะไรมากไม่ได้เลย รู้ทันไปหมด หรืออาจเพราะเรารู้เช่นเห็นชาติกันละมั้ง น้องถึงได้ไว้ตัวแบบสุดๆ ไม่หลงคารมเลยแม้แต่แอ๊ะเดียว

“ถ้าพี่วินหิว ก็เชิญเสด็จกลับห้องตัวเองค่ะ” มีการผายมือไล่อีกต่างหาก ดูเอาเถอะว่าเด็กนี่มันรักพี่ชายคนนี้มากแค่ไหน

“พี่จะกินที่นี่” อยู่ๆก็ดีดตัวนั่ง ยืนยันด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ซึ่งก็ไม่เกินการคาดเดาของคนตัวเล็ก ที่ทำเป็นเหนื่อยเป็นง่วง เขาก็แค่แสดง “แล้วถ้าเธออยากให้พี่กลับไวๆก็มานั่งกินด้วยกันสิ ถ้าหมดแล้วพี่จะกลับ”

คนหน้าตึงดันแว่นตาพร้อมถอดหายใจเสียงดังพรืด กับพี่มาวินคนนี้เธอทำอะไรได้บ้างถามหน่อย

ขาเรียวเดินไปยังโซนครัวแบบเปิดโล่งที่สามารถมองเห็นกันทั่ว ไม่มีแบ่งสัดแบ่งส่วนเจ้าของห้องจึงเอาตู้หนังสือที่สูงเท่าเอวกั้นเอาไว้

ท่าทีแง่งอนนั่นคงจะจำใจน่าดู

มาวินหัวเราะในลำคอขณะมองตามแผ่นหลังบาง การกระทำของคนฟึดฟัดไม่ได้ทำให้รู้สึกไม่ดีแม้แต่น้อย ชินแล้ว น้องเป็นคนพูดน้อยหรือบางครั้งไม่พูดเลยก็มี ถ้าบอกว่าเป็นพี่น้องกับไอ้เพทายเพื่อนรัก เขาก็เชื่อสนิทใจ

เด็กสาวเดินกลับมา วางจานสองใบกับช้อนส้อมสองคู่ลงบนโต๊ะ เลื่อนไปตรงหน้าพี่รหัสชุดหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องครัวเอาขวดน้ำกับแก้วน้ำสองใบ ในขณะที่คนมาเยือนก็ทำหน้าที่เปิดถุงอาหารไว้รอ

เช่นเคยที่คนตัวเล็กจะเดินไปเอาเบาะรองนั่งจากเก้าอี้โต๊ะกินข้าวมาวางลงกับพื้น แล้วก็นั่งทับอีกที ได้ที่ก็ก้มหน้าก้มตากินไม่พูดไม่จาต่อความใดๆ

ถ้าหมดนี่แล้วเขาจะกลับ งั้นเธอจะฟาดให้เรียบ

ในขณะที่คนตัวเล็กตักนั้นนี่เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาคู่คมก็เอาแต่ลอบมองคนแก้มป่องเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ มองยังไงก็เหมือนหนูแฮมเตอร์ไม่มีผิด น่าฟัดเป็นบ้า!

อึก

ยิ่งมองนานๆลำคอหนาก็เกิดอาการแห้งเผือด เผลอกลืนน้ำลายหลายต่อหลายอึกตามลำคอน้อยที่กลืนอาหารลงคอ สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้าเนียนละเอียดอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะมาหยุดที่...ริมฝีปากอิ่ม

จังหวะยามเจ้าตัวกัดน่องไก่ทอดแล้วมีความมันวาวติดที่ริมฝีปาก เคี้ยวขมุบขมิบไม่หยุดและมีบ้างที่ลิ้นน้อยๆจะแลบออกมากระหวัดเลียกลีบปากล่างตัวเอง บอกตามตรงว่าคนฝักใฝ่ในกามารมณ์ มันคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ  

“ไหนว่าหิว?” ความไม่เห็นว่ามือหนาหยิบของกินตรงหน้าเลย จึงเอ่ยถามโดยไม่ได้ช้อนสายตาขึ้นมอง

และเป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มต้องกลืนน้ำลายเพื่อข่มอารมณ์ทุกอย่างที่กำลังก่อเกิด ก่อนจะละสายตาไปสนใจของบนโต๊ะ

เย็นไว้ไอ้เสือ เย็นไว้นั่นน้อง!

เกือบสิบนาทีที่ของบนโต๊ะหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้

แต่เศษของผัก ทว่าคนที่บอกว่า ‘ถ้าหมดแล้วพี่จะกลับ’ ก็ยังนั่งเอนหลังตีพุงตัวเองอยู่ที่เดิม

ทั้งที่รู้ว่าเชื่อไม่ได้แต่เธอก็ยังจะนั่งกินกับเขา เอ่อเอาสิ!

ปันปันเอาจานของรุ่นพี่มาซ้อนกับจานของตัวเอง ส่วนพวกถุงอาหารต่างๆก็ใส่รวมๆกันเป็นถุงเดียว แต่ยังไม่ทันจะได้มัดปากถุงดี มือหนาก็มารวบไปถือ รวมทั้งจาน

“เธอไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” ว่าจบคนเป็นพี่ก็ลุกขึ้น ถือของทั้งหมดไปตรงซิงค์ล้างจาน เห็นเขาทำหน้าที่พี่ชายที่ดีร่างเล็กก็เดินตามเขาไป

ไม่ใช่จะช่วย แค่มาเอาผ้าเปียกสำหรับเช็ดทำความสะอาดไปเช็ดโต๊ะที่เรากินกันเมื่อครู่เท่านั้น

อย่าได้มองว่าเป็นคนขยัน พอดีว่าห้องเธอมันไม่ได้กว้างขวาง อากาศก็ไม่ค่อยจะถ่ายเทอะไรมากมายเลยไม่อยากให้ในห้องมีกลิ่น แม้กระทั่งทำอาหารเจ้าในห้องยังไม่เอาด้วย ซื้อกินวนไปง่ายกว่า

เสร็จเรียบร้อยก็มานั่งที่โต๊ะทำงาน โดยคิดว่าหากใครอีกคนล้างจานเสร็จก็คงจะออกจากห้องไปเหมือนกัน เลยไม่ได้สนใจอะไรต่อ มานั่งเกลาสำนวนในสิ่งที่ตัวเองพึ่งเขียนค้างไว้

ใช่ เธอเป็นนักเขียนนิยายที่เขียนแนวประเภทอีโรติก โรมานซ์ แบบที่ต้องใช้สมาธิและพลังงานภายในแบบขั้นสุด

ปันปันเป็นคนจำพวกที่ชอบย้ำคิดย้ำทำมั้ง พอเห็นอะไรติดขัดก็จะปล่อยผ่านไม่ได้ ต้องกลับมาจดจ่อแก้ไขกับมัน ถึงจะสามารถเขียนตอนถัดไปได้ เพราะงั้นนิยายแต่ละเรื่องที่ออกสู่สายตาประชาชีจึงล่าช้า สามเดือนหนึ่งเรื่องก็ว่ากันไป

“แผ่นหลังบางลอยขึ้นจากที่นอน เมื่อถูกสอดสะ...”

พรึบ!

มือบางกดพับหน้าจอแมกบุ๊คลงอัตโนมัติ หลังจากได้ยินเสียงหนาอ่านประโยคอันหวาดเสียวที่เธอเป็นคน

บรรจงบรรยายเป็นตัวหนังสือ

หันไปส่งสายตาดุก็เห็นว่าพี่เขามายืนอยู่ด้านหลังโดยที่เธอเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด ว่ามายืนตั้งแต่เมื่อไหร่

“พี่วินจะกลับห้องไปเก็บมารายาทมาใช้กี่โมงคะเนี่ย”

“จะไปส่งว่างั้น?” กอดอกถามอย่างคนหน้ามึน ก่อนจะเอ่ยถามกลับที่แทบจะเหมือนช็อตฟิวกัน “ถามหาแต่มารยาทพี่ แล้ววันที่เธอเป็นถ้ำมอง แอบมองพี่ปี้กับสาว มารยาทตัวเองน่ะอยู่ไหน? แล้วจะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่อีก มารยาทเราไปไหนหมด?”

มีการจับหมุนเก้าอี้ ให้เด็กสาวหันหน้ามาเผชิญหน้ารับกับความอับอายอีกต่างหาก

คนถูกย้อนกลืนน้ำลงคอ พูดไม่ออก ไม่สิ! ที่จริงเรื่องที่เขาบอกว่าเธอเป็นถ้ำมองนั้น ต้องเล่าย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

วันนั้นพี่มาวินนั่นแหละที่มาลากเธอไปดูบอล แต่

อยู่ๆพ่อคุณก็หายไปไหนก็ไม่รู้ จนรุ่นพี่คนอื่นๆต้องให้เธอไปตาม แต่ที่ไหนได้เขาดันหนีไปโอโบ๊ะจามะกับสาวที่โรงยิมของคณะ เกือบเป็นตากุ้งยิงเข้าให้

แต่ถึงอย่างนั้นก็อธิบายกับเขาไปตั้งแต่วันนั้นแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจจะแอบดู มันเป็นเพียงแค่ความบังเอิญที่โคตรจะโบ๊ะบ๊ะ และไม่ได้เห็นอะไรมากมายด้วย พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ถอยออกมา แต่ดันถูกจับได้เสียก่อนก็เท่านั้น

จะบ้าตาย! ผ่านมาแล้วเกือบสองอาทิตย์ เขายังติดใจ

ส่วนเรื่องเมื่อตอนกลางวันมันเป็นอุบัติเหตุ...หรือเปล่า? ก็เขาทำเสียงดัง เลยคิดว่าเป็นอะไร เธอไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย

สีหน้าคิดหนักของเด็กน้อยทำให้คนตัวโตยิ้มกรุ้มกริ่ม พยักหน้าหน่อยๆล้อเลียน ชอบใจที่ได้เห็นเธอพองแก้ม ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟากว้างอย่างสบายอารมณ์

คนบ้า!

คิ้วบางขมวดปมข้องใจ แต่ก็ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียง หายใจแรงๆแล้วหันกลับมาเปิดหน้าจอแมกบุ๊ค แต่คล้ายว่าคนชอบแกล้งยังไม่อยากจะจบเท่าไหร่

“เขียนได้เห็นภาพแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเคยแล้วหรอกนะ?” เหมือนจะพูดลอยๆคนเดียว แต่เด็กน้อยได้ยินมันชัดเจนเพราะเรานั่งห่างกันไม่ถึงสิบก้าว ถอดหายใจไปหนึ่งทีก่อนจะหันไปตอบ

“พี่วินรู้จัก G****e ไหมคะ หรือรู้จักแต่ Pornhub?” มาวินหุบยิ้มให้กับประโยคยอกย้อนของคนตัวเล็ก เขาแค่ถามเล่นๆอยากเห็นน้องเสียอาการ ไม่ใช่กลายเป็นตัวเองที่ไปไม่ถูกเสียเอง แล้วประเด็นคือตอนถามเขานี่หน้าน้องมันนิ่งมาก

เด็กอะไรพูดเรื่องพอนฮับ พูดเรื่องใต้สะดือได้หน้า ตาเฉย?

ความจริงที่เธอเป็นนักเขียนนิยายและเขียนแนวอีโรติกนั่นเขารู้อยู่แล้ว ก็จะไม่รู้ได้ไง เมียไอ้อคิณมันอ่านอยู่ทุกวัน ชมตลอดว่าน้องน่ะเขียนดีจัด จนเขาทนไม่ไหวต้องขออ่านบ้าง ซึ่งก็เป็นตามที่เด็กนั่นว่าจริงๆ

อ่านทีไรเป็นขึ้นทุกที

เหอะ! ปันปันก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะตอบกลับมาแต่อย่างใด เพราะแค่มองหน้า ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะเลือกเข้าเว็บไหนมากกว่ากัน

เอาดีๆก็ไม่ต่างจากเธอหรอก วันไหนที่ต้องเขียนฉากอย่างว่าแต่ดันหัวตัน พอนฮับหรือเว็บอื่นๆก็ช่วยได้มากเลยทีเดียว

“แล้วนี่พี่วินจะกลับห้องตอนไหนคะ?” จะว่าไล่ก็ไล่แหละ อยากทำงานแบบที่ไม่มีอะไรมากวนใจ และการที่เขาเสนอตัวอยู่ที่นี่มันกำลังทำลายสมาธิอย่างที่สุด

“แอร์ห้องพี่เสีย ขอพี่ดูบอลก่อน แล้วจะกลับ”

ดวงตากลมกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้าห้องมาแล้วจะรากงอกออกตูด จึงเลือกที่จะเลิกสนใจหมุนเก้าอี้กลับมานั่งจดจ่อกับงานตัวเองต่อ คิดว่าเขาดูจบแล้วก็คงจะกลับจริงๆ ทว่าไม่ถึงนาที

“พอนฮับจริงๆด้วย”

“หึ?” งงที่อยู่ๆเขาก็โพลงขึ้นมา จนกระทั่งคิดอะไรได้บางอย่าง จึงหันไปดูหน้าจอโทรทัศน์ หัวใจถึงกับตกวูบเมื่อเห็นภาพที่ค้างอยู่

คุณพระ! มันคือเว็บหนังผู้ใหญ่ ที่เธอเข้าค้างไว้ตั้งแต่ตอนไหนก็จำไม่ได้