ตอนที่ 6 รถเข็นสีแดง

อากาศเย็นฉ่ำภายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองช่วยดับความร้อนจากหม้อชาบูได้เป็นอย่างดี ไข่มุกเดินนำหน้าชายหนุ่มร่างสูงออกมาจากร้านอาหาร หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ ด้วยท่าทีผ่อนคลาย หลังจากจัดการเนื้อสไลด์และผักต้มไปชุดใหญ่จนแทบจะลุกจากเก้าอี้ไม่ไหว

"อิ่มจนแทบจะกลิ้งกลับคอนโดแล้วค่ะ" เธอบ่นพึมพำพร้อมกับหันไปมองคนข้างกาย "พี่ลูคัสกินไปนิดเดียวเอง มุกว่ามื้อนี้มุกกินคุ้มอยู่คนเดียวแน่ๆ"

"ผมอิ่มแล้ว เห็นคุณกินอร่อยผมก็อิ่มตาม" ลูคัสตอบเรียบๆ ขณะก้าวเดินเคียงข้างเธอด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ

"แต่มุกตั้งใจจะแชร์ค่าอาหารด้วยนะคะ อุตส่าห์ตื๊อชวนมุกมาแถมขับรถมารับอีก มุกเกรงใจแย่ แล้วพี่ก็ชิงเอาบิลไปจ่ายเงินตัดหน้าตอนมุกไปเข้าห้องน้ำ แบบนี้มุกก็ติดหนี้พี่เพิ่มสิคะ" เธอยังคงบ่นเรื่องที่เขาจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ไปทั้งหมดโดยไม่ยอมให้เธอควักเงินเลยสักบาท

"ผมเป็นผู้ชาย จะปล่อยให้ผู้หญิงเป็นคนจ่ายได้ยังไง" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหนักแน่น

"แต่มุกเกรงใจจริงๆ นะคะ"

"ไม่ต้องเกรงใจ ผมบอกแล้วไงว่าผมตั้งใจมาเลี้ยงคุณ" เขาตัดบทเอาดื้อๆ ทำเอาคนฟังถึงกับถอนหายใจออกมายาวเหยียดเพราะรู้ว่าเถียงไปก็ไม่มีทางชนะคนหน้ามึนอย่างเขาได้

"งั้นเราไปเดินย่อยกันสักหน่อยไหมคะ ไหนๆ ก็มาห้างแล้ว มุกอยากแวะซูเปอร์มาร์เก็ตไปซื้อของใช้เข้าคอนโดนิดหน่อยด้วย พี่ลูคัสรีบกลับหรือเปล่า"

"ไม่รีบครับ คืนนี้ผมว่างยาว" เขาตอบรับคำชวนอย่างว่าง่ายโดยไม่มีทีท่าอิดออด

ทั้งสองคนเดินลงบันไดเลื่อนมายังชั้นล่างสุดของห้างสรรพสินค้าซึ่งเป็นโซนซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ ทันทีที่ก้าวผ่านประตูทางเข้า ลูคัสก็เดินตรงไปดึงรถเข็นสีแดงคันใหญ่มาถือไว้ด้วยตัวเองอย่างรู้งาน

"มุกเข็นเองก็ได้ค่ะ พี่ลูคัสใส่สูทมาเต็มยศขนาดนี้ มาเข็นรถให้มุกเดี๋ยวคนอื่นก็มองหรอก" ไข่มุกรีบยื่นมือไปหมายจะแย่งด้ามจับรถเข็นมาไว้เอง

ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย "ผมเข็นเอง คุณเดินเลือกของไปเถอะ จะเดินไปมุมไหนก็นำไปเลย"

เมื่อเห็นท่าทีดื้อรั้นของเขา เธอจึงยอมปล่อยมือแล้วเดินนำหน้าไปโซนของใช้ส่วนตัว ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของผู้คนรอบข้างคือชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบกริบ กำลังเดินเข็นรถเข็นสีแดงตามหลังหญิงสาวร่างอวบผมสีแดงอ่อนอย่างเงียบเชียบ

หลายคนที่เดินสวนทางมาต่างพากันมองด้วยความสนใจ บางคนซุบซิบกระซิบกระซาบเพราะความโดดเด่นของเขา แต่งตัวเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากการประชุมระดับชาติแต่กลับมาเดินเข็นรถในแผนกของสด

ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจสายตาของใครเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจดจ่ออยู่เพียงแค่แผ่นหลังและจังหวะการเดินของคนตรงหน้าเท่านั้น

ไข่มุกเดินเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวไปเรื่อยๆ หยิบนั่นดูนี่ตามประสาผู้หญิง ลูคัสก็ทำหน้าที่เป็นคนขับรถเข็นส่วนตัวที่ยอดเยี่ยม เขาไม่บ่น ไม่เร่ง และคอยขยับรถเข็นตามจังหวะการเดินของเธออย่างรู้ใจ

หญิงสาวพาเขาเดินลัดเลาะมาจนถึงโซนสกินแคร์และครีมบำรุงผิว เธอหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางโฟมล้างหน้า ดวงตากลมโตไล่มองหาสินค้าแบรนด์ประจำที่เล็งไว้ เมื่อเจอแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู ทว่าพอพลิกดูป้ายราคาที่ติดไว้ด้านหลัง คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

แพงขึ้นอีกแล้วเหรอเนี่ย ไข่มุกคิดในใจ เธอชั่งใจอยู่นาน สลับกับการคำนวณรายรับรายจ่ายในหัว สุดท้ายก็ตัดสินใจวางโฟมล้างหน้าหลอดนั้นกลับคืนที่เดิมบนชั้นวาง

"ของเก่ายังพอเหลือบีบได้อีกสองสามวัน ไว้ค่อยไปหาซื้อร้านแถวคอนโดน่าจะถูกกว่า" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปดูของใช้โซนอื่นต่อ

ลูคัสที่ลอบสังเกตการกระทำของเธออยู่ตลอดขยับตัวเข้ามาใกล้ชั้นวางของทันทีที่เธอเดินคล้อยหลังไป เขาปรายตามองโฟมล้างหน้าหลอดนั้นเพียงเสี้ยววินาที มือหนาก็เอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาแล้วโยนใส่ลงในรถเข็นอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจดูป้ายราคาเลยสักนิด

หลังจากเดินวนซื้อของจนได้ของใช้เกือบเต็มคันรถ ไข่มุกก็หันกลับมาเพื่อจะบอกให้เขาเข็นรถไปที่ช่องชำระเงิน แต่สายตาของเธอดันไปสะดุดเข้ากับหลอดโฟมล้างหน้าที่วางเด่นอยู่บนกองถุงขนม

ไข่มุกขมวดคิ้วมองสิ่งของชิ้นล่าสุดที่เพิ่มเข้ามาในรถเข็นสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของคนข้างตัว

"พี่ลูคัสใช้โฟมล้างหน้าของผู้หญิงด้วยเหรอคะ" ไข่มุกเอ่ยถามพลางชี้ไปที่ของในรถเข็น

"เปล่า" ลูคัสตอบสั้นๆ "ผมซื้อให้คุณ"

"ซื้อให้มุกทำไมคะ ไม่เอาค่ะ เอาไปเก็บที่เดิมเลย มันแพง ของเก่ามุกยังเหลืออยู่เลย" ไข่มุกเอื้อมมือจะไปหยิบโฟมล้างหน้าคืน

มือหนาขยับมาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ "หยิบลงรถเข็นผมแล้ว ห้ามเอาคืน"

"แต่เมื่อกี้ค่าชาบูพี่ก็ชิงจ่ายตัดหน้าไปแล้วนะ ของพวกนี้มุกซื้อเองได้ค่ะ" หญิงสาวบ่นอุบพร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม

"ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมจะเลี้ยงคุณเอง เงินผม มีไว้ให้คุณใช้ ไม่จำเป็นต้องคิดมาก" ลูคัสเถียงกลับด้วยน้ำเสียงปกติทว่าเด็ดขาด

"เราเพิ่งรู้จักกันเองนะคะ เงินพี่ก็ส่วนของพี่สิ มุกไม่ใช่แฟนพี่สักหน่อยที่จะมาหน้าด้านให้เปย์ทุกอย่างแบบนี้" เธอเถียงหน้าดำหน้าแดง ความเกรงใจตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ลูคัสปล่อยข้อมือเธออย่างอ้อยอิ่ง เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์

"งั้นก็รีบเป็นแฟนสิครับ" เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ "จะได้ยอมให้ผมเปย์แบบไม่ต้องเกรงใจ"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาและสายตาแพรวพราวของเขาทำเอาไข่มุกถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าที่เคยบ่นเจื้อยแจ้วเมื่อครู่แดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู

เธอรีบเบือนหน้าหนีความร้อนแรงจากดวงตาคู่นั้น วางโฟมล้างหน้าลงในรถเข็นตามเดิมอย่างยอมแพ้

"คนบ้า ใครเขาขอเป็นแฟนกันหน้าเชลฟ์ขายสบู่กันเล่า" เธอบ่นพึมพำเสียงเบาหวิว รีบจ้ำอ้าวเดินนำไปที่ช่องแคชเชียร์เพื่อหนีสถานการณ์ชวนเขิน

ลูคัสมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินหนีไปอย่างรวดเร็วด้วยความเอ็นดู เขาดันรถเข็นสีแดงเดินตามเธอไปติดๆ

รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จางหาย การได้แกล้งให้เธอเขินและได้คอยดูแลเธอในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ กลายเป็นความสุขรูปแบบใหม่ที่เขาเพิ่งจะได้เรียนรู้

ระหว่างที่รอคิวจ่ายเงิน ลูคัสเป็นคนจัดการยกของทั้งหมดขึ้นวางบนเคาน์เตอร์แคชเชียร์ ไข่มุกที่ยังหน้าแดงอยู่พยายามจะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจ่ายเงิน แต่ลูคัสก็ส่งบัตรเครดิตให้พนักงานไปก่อนแล้วอย่างรวดเร็ว

"พี่ลูคัส มุกบอกว่าของมุกมุกจ่ายเองไงคะ" เธอหันมาประท้วงเสียงเบา

"ถือให้หน่อย" เขาไม่ตอบ แต่กลับยื่นถุงของสองใบให้เธอถือแทนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะรับบัตรเครดิตคืนจากพนักงานแล้วหิ้วถุงใบที่หนักที่สุดด้วยตัวเอง "ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่คอนโด"

ไข่มุกได้แต่ถอนหายใจ เดินถือถุงเดินตามหลังคนตัวโตไปที่ลานจอดรถ เถียงกับผู้ชายคนนี้ทีไร เธอไม่เคยชนะเลยสักครั้งเดียว

แต่ลึกๆ ในใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความเอาแต่ใจและข้ออ้างในการดูแลเธอของเขานั้น มันทำให้หัวใจที่เคยทำงานเป็นปกติของเธอต้องเต้นแรงขึ้นทุกที