Mag-log inShare
CHAPTER 5 มีลูกตั้งแต่เมื่อไร
Petsa ng paglalathala:
2026-06-27 09:31:15เอมลิรินทร์กลับมาถึงบ้านด้วยสภาพอ่อนล้า ความปวดหนึบในศีรษะยังไม่หายไปง่ายๆ ราวกับสมองกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพซันเดย์ยังวนอยู่ในหัวจนเธอแทบหายใจไม่ออก
“น้องเพลง พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” เสียงของกองทัพดังขึ้นจากห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ ราวกับกำลังกังวลอะไรบางอย่างอยู่
“พี่ทัพเมื่อสามปีก่อน เกิดอะไรขึ้นกับเพลงกันแน่” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสับสน
“ทำไมน้องเพลงถามพี่แบบนั้น” กองทัพชะงักไปทันที
“เพลงแค่อยากจำทุกอย่างได้”
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนนั่งลงตรงข้ามเธอตอนที่เขาเจอน้องสาวครั้งแรก หญิงสาวอาการสาหัสพอตื่นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
“พี่...”
“เราไม่เคยอยู่ด้วยกันใช่มั้ย” เพราะเธอสัมผัสได้ว่าไม่เคยมีความผูกพันกันเลยสักนิด
“น้องเพลงเป็นลูกนอกสมรสของคุณพ่อ พวกเราเจอน้องเมื่อสามปีก่อน ตอนที่โรงพยาบาลติดต่อมาขอบริจาคเลือด” เพราะตระกูลพวกเขามีกรุ๊ปเลือดพิเศษ ความบังเอิญทำให้คุณพ่อรับรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีแค่ลูกชาย
“แล้วเมื่อก่อนเพลงอยู่กับใคร”
“พี่ไม่รู้เหมือนกันแม่ของน้องเพลงเอาลูกไปทิ้งไว้ที่บ้านเด็กกำพร้า”
เอมลิรินทร์ยิ่งปวดขมับเมื่อพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด แต่ทุกอย่างกลับมืดแปดด้าน เพราะเธอไม่รู้อะไรเลย
“แต่พี่รักน้องเพลงนะ” กองทัพรีบกุมมือน้องสาวไว้แน่น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ส่วนน้องสาวนั้นกลับลำบาก
“เพลงไม่โกรธพี่หรอกค่ะ”
“พี่ขอร้องน้องเพลงช่วยพี่หน่อยได้มั้ย พี่หมดหนทางแล้ว” ใบหน้าเขาดูเศร้าลงทันที
“เรื่องอะไรคะ”
“ทางนั้นยื่นข้อเสนอมา ให้น้องเพลงไปฝึกงานที่นั่น”
“ทำไมเพลงต้องไปด้วย” พอนึกถึงเขาจิตใจเธอว้าวุ่นทันที
“เขาน่าจะชอบน้องเพลงแน่เลย ถ้าไม่ไปเขาจะไม่ยอมเดินหน้า” เขายอมรับว่าตัวเองยังอ่อนหัดเรื่องธุรกิจเป็นอย่างมากอายุไล่เลี่ยกับธีรชล แต่อีกฝ่ายเดินนำหน้าเขาไปไกล
“เขาจะมาชอบเพลงได้ไง เขามีลูกมีครอบครัวแล้ว”
“คุณโซ่เขามีแค่ลูก เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวส่วนภรรยาไม่เคยมีใครเห็นหน้า และไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน” กองทัพเริ่มนึกอะไรออกมาได้
“พี่ทัพจะให้เพลง...”
“ถ้าเขาชอบน้องเพลง ช่วยเปิดใจหน่อยได้มั้ย”
“พี่ทัพกว่าจะพาบริษัทไปไม่รอดเหรอ” เธอถามตรงๆ เพราะช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี
“ถ้าวันหนึ่งมันเป็นแบบนั้นจริงๆ น้องเพลงจะไม่ลำบาก”
“เพลงไม่ชอบเขาค่ะ เรื่องที่จะไปฝึกงานที่นั่นเพลงรับปาก ส่วนเรื่องความรักเพลงจะเลือกเอง”
เธอรู้สึกไม่อยากเข้าใกล้เขาเท่าไรนัก เพราะสายตาที่ยากจะเข้าใจของเขา ไหนจะลูกชายของเขาอีกที่เอาแต่เรียกเธอว่าแม่
ภายในร้านอาหารสุดหรูถูกตกแต่งด้วยแสงไฟสีทองนวลตา เสียงดนตรีคลอเบาๆ ช่วยสร้างบรรยากาศอบอุ่นและโรแมนติก
เอมลิรินทร์ในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูเดินเข้ามาภายในร้าน เส้นผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ ยิ่งขับให้เธอดูสวยสะดุดตาจนหลายคนอดหันมามองไม่ได้ ดวงตาคู่สวยกวาดมองหาใครบางคน ก่อนจะหยุดลงที่ชายหนุ่มต่างชาติซึ่งกำลังลุกขึ้นจากโต๊ะทันทีที่เห็นเธอ
“รอนานมั้ยคะ”
“ไม่ครับ ผมเพิ่งมา” เดเนียลยิ้มอ่อนโยน ก่อนผายมือไปยังเก้าอี้ตรงข้าม “คุณเพลงนั่งก่อน”
“ขอบคุณค่ะ” เธอนั่งลงอย่างเรียบร้อย พลางมองอาหารบนโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้วหลายอย่าง
“ผมสั่งแต่ของชอบคุณมาทั้งนั้นเลย”
“คุณรู้ได้ยังไงคะ” หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ
“เกเบรียลบอกผม”
ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างรู้ทัน คงไม่พ้นพี่ชายตัวดีของเธอที่เอาแต่จับคู่ให้เธอตลอด
“พี่ทัพนี่นะ ชอบวุ่นวายเรื่องชาวบ้านตลอด” เธอส่ายหน้าเล็กน้อย
“เขาเป็นห่วงคุณมาก แล้วผมเองก็อยากรู้จักคุณให้มากขึ้นเหมือนกัน” เดเนียลมองเธอนิ่งๆ เขาชอบหญิงสาวตั้งแต่แรกเห็น
“เอ่อ...”
“ทานอาหารดีกว่าครับเดี๋ยวจะเย็นเอา” เขารีบตักอาหารให้เธอทันที
ทั้งสองนั่งพูดคุยกันไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศแสนโรแมนติกของร้านอาหารหรู แสงเทียนที่ส่องสะท้อนใบหน้าของเดเนียลทำให้เขาดูอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างมาก
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป หญิงสาวกลับยิ่งรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะสายตาของชายหนุ่มที่มองเธอราวกับกำลังรอคำตอบบางอย่าง
“ถ้าคุณเพลงไม่มีใคร เรามาคบกันได้ไหมครับ” เดเนียลวางช้อนส้อมลง ก่อนมองเธอตรงๆ
“เพลงว่า...” หญิงสาวชะงักทันที เธอเม้มริมฝีปากเบาๆ ก่อนหลบสายตา
“แม่จ๋า!” เสียงเล็กใสดังขึ้นพร้อมร่างน้อยที่วิ่งพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นซันเดย์ยืนยิ้มอยู่ข้างโต๊ะ
“น้องซันเดย์! หนูมากับใคร” เธอรีบลุกขึ้นจับมือเด็กน้อยไว้ทันที
“มากับพ่อครับ”
คำตอบนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ร่างสูงของธีรชลก็เดินเข้ามาหยุดข้างลูกชาย สีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาคมกลับเย็นเฉียบเมื่อมองไปยังเดเนียล
“นี่มันอะไรกัน คุณมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่” เดเนียลมองเอมลิรินทร์ด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างชัดเจน สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“คือไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” เธอรีบเอ่ยอธิบาย แต่ชายหนุ่มกลับไม่ฟัง
“ผมให้เกียรติคุณมาตลอด แต่คุณกลับปิดบังเรื่องสำคัญแบบนี้” เขาหัวเราะออกมาอย่างเสียความรู้สึก
“คุณเดเนียล ฟังเพลงก่อน”
“ไอ้เกเบรียลมันคิดจะขายของมือสองให้ผมหรือไง” เขาพูดแทรกเสียงเข้ม
คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวหน้าเสียทันที แต่คนที่เปลี่ยนสีหน้าเร็วที่สุดกลับเป็นธีรชล แววตาคมเย็นชาลงในพริบตาเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอ
“อย่ามาว่าแม่ของซันนะ!” ซันเดย์ตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ เด็กน้อยรีบกอดเอมลิรินทร์ไว้แน่น
“หุบปาก!” เดเนียลหันไปมองเด็ก ก่อนหลุดพูดเสียงแข็ง
เพียะ!
ใบหน้าของเดเนียลหันไปตามแรงตบทันที ทั้งบริเวณนั้นเงียบสนิท ธีรชลลดมือลงช้าๆ เขาควบคุมแรงไว้มากที่สุดเพราะกลัวว่าซันเดย์จะตกใจ แต่แววตากลับน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าพูดอะไร
“กล้าขึ้นเสียงกับลูกชายผมเหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบอย่างถึงที่สุด
“นี่ผัวคุณใช่ไหม กล้ามากที่ทำกับผมแบบนี้” เดเนียลหันกลับมามองเขาอย่างไม่พอใจ
“เป็นผู้ชายภาษาอะไร ถึงได้ดูถูกผู้หญิง ต่อให้เธอมีอดีตยังไง ก็ไม่มีสิทธิ์พูดจาเหยียดหยามเธอแบบนั้น” เขาจ้องเดเนียลเขม็ง
“คุณรู้มั้ยว่าผมเป็นใคร” เดเนียลกัดฟันถาม สีหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แม้จะเริ่มรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา
“มีปัญหาอะไรติดต่อผมได้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ผมธีรชล พิสิฐเมธากร”
ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของเดเนียลก็เปลี่ยนไปทันที ไม่มีใครไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ และหลายคนอยากร่วมลงทุนด้วย
“คุณคือเจ้าของ The Metha Empire?” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
ใครในวงการธุรกิจจะไม่รู้จักอาณาจักรธุรกิจยักษ์ใหญ่ระดับประเทศแห่งนี้ โดยเฉพาะโปรเจกต์ที่เขาพยายามเข้ามาขอร่วมลงทุนอยู่ตอนนี้
“เรื่องที่คุณมาขอร่วมลงทุนด้วย ผมว่าคุณได้คำตอบแล้วนะ” เขาเว้นช่วงเล็กน้อย
“คุณธีรชลผมขอโทษที่ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานเลยครับ” เขารีบพูด
“เรื่องส่วนตัว? คุณดูถูกแม่ของลูกผมต่อหน้าลูกชาย แล้วยังคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องส่วนตัวอีกเหรอ” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนหันไปมองเอมลิรินทร์ที่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างซันเดย์
“ขอโทษเพลงซะ” น้ำเสียงเข้มนั้นเด็ดขาดจนบรรยากาศรอบโต๊ะกดดันทันที
“ผมขอโทษคุณเพลงด้วยนะครับที่พูดจาไม่ดีใส่” เดเนียลหันไปขอโทษหญิงสาวทันที
“เดี๋ยว!” เขาเรียกไว้เมื่ออีกฝ่ายจะเดินหนีออกไป
“คะ ครับ”
“ขอโทษลูกชายผมด้วย”
“ผมขอโทษด้วยครับ ไม่ได้ตั้งใจจะขึ้นเสียงใส่” เดเนียลกำหมัดแน่นเหมือนโดนหยามศักดิ์ศรี แต่จำเป็นต้องขอโทษ
“เพลงจะถือว่าเราหายกัน เรื่องนี้จะไม่ถึงหูพี่ทัพ”
“ขอบคุณมากๆ ครับ” เดเนียลรีบเดินออกไปทันที แม้แต่ค่าอาหารก็ยังไม่จ่าย
Pinakabagong kabanata
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก บทส่งท้าย ไม่จากกันอีก
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ขณะที่ธีรชลยังนอนกอดเอมลิรินทร์อยู่ไม่ห่าง หลังจากได้นอนหลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แต่ความสงบในเช้าวันหยุดอยู่ได้ไม่นาน“พ่อครับ ซันหิว” เสียงใสของซันเดย์ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ที่ปีนขึ้นมาบนเตียงอย่างคล่องแคล่ว เด็กชายนั่งลงข้างพ่อ ก่อนเขย่าตัวเขาเบาๆ“ซันเดย์ อย่ามากวนพ่อ” เขาพลิกตัวหนี ซุกหน้าลงกับหมอนราวกับยังไม่อยากตื่น แต่ซันเดย์ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ“ซันอยากให้พ่อทำกับข้าวให้” เมื่อเห็นว่าพ่อยังเงียบ เด็กชายจึงยื่นมือไปกระชากผมพ่อสุดแรง“โอ๊ย!” เขาสะดุ้งลุกขึ้นทันที มือรีบยกขึ้นลูบศีรษะตัวเองป้อยๆ ก่อนหันไปมองลูกชายด้วยสายตาง่วงงุน“ซันพ่อนอนอยู่นะ”“แม่ตื่นมาดูน้องตั้งแต่เช้า พ่อลงไปทำกับข้าวให้ซันหน่อย” ซันเดย์กะพริบตาปริบๆ ก่อนยิ้มกว้างเขาถอนหายใจออกมาแม่บ้านมีเป็นสิบคน แต่ลูกชายเลือกที่จะมาวอแวกับเขา ชายหนุ่มขยี้เปลือกตาก่อนจะลุกขึ้น“โอเคครับ คุณชายซันเดย์วันนี้อยากกินอะไร”“แพนเค้กรูปไดโนเสาร์!” ดวงตากลมโตของเด็กชายเป็นประกายทันที“เอารูปหัวใจไปก่อนแล้วกัน” เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง“ก็ได้ครับ!” ซันเดย์ตอบเสียงดัง ก่อนรี
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 29 น้องซีโน่
เสียงหาวหวอดเบาๆ ดังขึ้นจากเปลเด็กอ่อนที่วางอยู่ข้างเตียง เอมลิรินทร์ยิ้มบางพลางมองลูกชายคนเล็กที่เพิ่งลืมตาตื่นได้ไม่นาน เด็กชายภัทรพล หรือที่ทุกคนเรียกกันติดปากว่า “น้องซีโน่” กำลังขยับมือเล็กๆ ไปมาอย่างน่าเอ็นดูแต่ก่อนที่เธอจะได้อุ้มลูกชายคนเล็ก ก็มีเจ้าตัวน้อยอีกคนวิ่งเข้ามาเกาะขอบเตียงเสียก่อน“แม่ครับ เมื่อไหร่น้องจะตื่น”คำถามเดิมที่ซันเดย์ถามซ้ำแทบทุกชั่วโมง ทำให้คนเป็นแม่หัวเราะออกมาเบาๆ“ซันอย่าไปปลุกน้องนะลูก” เธอเอ่ยเตือนลูกชายคนโตที่นั่งเฝ้าน้องไม่ห่างตั้งแต่เช้า“ซันไม่มีเพื่อนเลย เมื่อไหร่น้องจะวิ่งได้” เด็กชายเม้มริมฝีปากอย่างเสียดาย ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองน้องอย่างระมัดระวัง“รอน้องโตกว่านี้ก่อนนะ ตอนนี้น้องยังเป็นเบบี๋อยู่เลย” ประโยคใสซื่อทำให้หญิงสาวอดยิ้มไม่ได้ เธอดึงซันเดย์เข้ามากอดไว้ข้างตัว แล้วลูบผมนุ่มของลูกชายเบาๆ“อีกนานไหมครับ”“ไม่นานหรอก เดี๋ยวแป๊บเดียวน้องก็คลานตามพี่ซันแล้ว”“จริงเหรอครับ! งั้นซันจะสอนน้องเตะบอล สอนต่อเลโก้ แล้วก็แบ่งขนมให้น้องด้วย” ดวงตากลมโตของซันเดย์เป็นประกายขึ้นมาทันที“แบ่งจริงหรือเปล่า”“จริงครับ แต่ถ้าเป็นช็อกโกแลตซันขอเก็บไว้ครึ่
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 28 ภรรยาของผม
งานวิวาห์ของธีรชลและเอมลิรินทร์ถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นกว่ากำหนดเดิม เขาไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยมาก หากปล่อยให้ครรภ์โตไปกว่านี้งานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่น ท่ามกลางแขกคนสนิทและคนในครอบครัวที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญ แสงไฟสีอบอุ่นเสียงดนตรีคลอเบาๆ และรอยยิ้มของทุกคน ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขหลังเสร็จพิธี ธีรชลยืนคุยกับเพื่อนสนิทอยู่มุมหนึ่งของงาน ขณะที่สายตายังคงมองไปหาเจ้าสาวที่กำลังพูดคุยกับแขกไม่ห่าง“ยินดีอีกครั้งนะเพื่อน” ชนะศึกยกแก้วน้ำขึ้นชนกับแก้วของเขาเบาๆ พร้อมส่งยิ้มให้“ยินดีกับมึงด้วย” ธีรชลยิ้มตอบเบาๆ“ยินดีอะไรกูไม่ได้แต่งงาน” ชนะศึกขมวดคิ้วทันที“ดีใจที่มึงมีเมีย พร้อมมีลูกด้วยไง” คนเป็นเจ้าบ่าวหัวเราะในลำคอช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชนะศึกหายเงียบไปจากกลุ่ม เพราะต้องจัดการปัญหาครอบครัว ถึงเจ้าตัวจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ธีรชลรู้ดีว่าเพื่อนผ่านอะไรมาหนักไม่น้อย“ไร้สาระ” ชนะศึกส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“เอาน่า อย่าน้อยเมียมึงก็เลี้ยงลูกได้ดีแหละ”“หุบปาก” ชายหนุ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟยามที่คนอื่นพูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียของเขา เขาจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำไป“ไม่พูดเล่น
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 27 ซันเดย์จะมีน้องแล้ว
ธีรชลนั่งกอดอกอยู่ปลายเตียง สีหน้าตึงเครียดจนแทบไม่มีรอยยิ้มให้เห็นตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่เอมลิรินทร์เริ่มมีอาการแปลกๆเธอก็ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้สักเท่าไร ทุกครั้งที่เขาเดินเข้าไปหา หญิงสาวจะขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนพะอืดพะอม ก่อนผลักไหล่เขาออกเบาๆ จากที่เคยนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกัน กลายเป็นว่าเธอขยับหนีทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้“พ่อมานั่งทำอะไรตรงนี้” ซันเดย์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะปีนขึ้นเตียงมานั่งข้างผู้เป็นพ่อ“แม่เราน่ะสิ ไม่ยอมให้พ่อเข้าใกล้เลย” เขาถอนหายใจยาว“อ๋อ แม่บอกเหม็นขี้หน้าพ่อ” เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมา“แม่พูดแบบนั้นจริงเหรอ” คนเป็นพ่อหันขวับมามองลูกชายทันที“จริงครับ”ยิ่งฟังสีหน้าของชายหนุ่มก็ยิ่งหม่นลง หรือว่าเขาทำอะไรผิดไปโดยไม่รู้ตัว หรือช่วงนี้เขาทำงานหนักจนละเลยเธอ“หรือจะแอบมีคนอื่น” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จนซันเดย์ต้องหันมามองด้วยความสงสัย“คนอื่นอะไรพ่อ”“เปล่าไม่มีอะไร” เขาสะดุ้งรีบส่ายหน้า แต่ในใจกลับคิดวนเวียนไม่หยุดหญิงสาวเปลี่ยนไปมากจริงๆ เธอไม่ยอมให้เขาแตะตัว ไม่อยากกินอาหารเหมือนเดิม บางวันก็เวียนหัว บางวันก็อารมณ์แปรปรวนจนเ
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 26 เหม็นขี้หน้า
หลังผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมาย ในที่สุดครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งค่ำวันนี้ธีรชลและเอมลิรินทร์ตั้งใจจัดงานฉลองวันเกิดย้อนหลังให้ซันเดย์อย่างเรียบง่ายที่ร้านอาหาร ซันเดย์ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อมองเทียนบนหน้าเค้ก“อธิษฐานก่อนสิลูก” เธอพูดพลางลูบผมนุ่มเบาๆเด็กน้อยพยักหน้า ก่อนหลับตาลงยกมือประสานกันอย่างตั้งใจ แม้ไม่มีใครรู้ว่าเขาขออะไร แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กๆ ก็ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่อดยิ้มตามไม่ได้ เมื่ออธิษฐานเสร็จ ซันเดย์ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเป่าเทียนจนดับลง“เย้!” เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกัน หญงิสาวดึงลูกชายเข้ามากอด ก่อนจูบแก้มเบาๆ“ลูกแม่โตขึ้นอีกปีแล้วนะครับ”“ซันรักแม่นะครับ” ซันเดย์ยิ้มกว้าง ก่อนหันมากอดแม่แน่นหัวใจของเอมลิรินทร์อบอุ่นจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เด็กน้อยคนนี้ต้องเติบโตมาโดยไม่มีเธออยู่ข้างกายนานหลายปี และวันนี้เขากลับมากอดเธอพร้อมรอยยิ้มที่สดใสที่สุด“ไม่รักพ่อบ้างเหรอ” เขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้างอนเล็กน้อย“ซันเห็นหน้าพ่อทุกวันแล้ว” ซันเดย์หันมองพ่อ ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังคำตอบนั้นทำเอ
มาเฟียร้ายทวงคืนรัก CHAPTER 25 มีน้องให้ซันเดย์
หลังออกจากโรงพยาบาล เอมลิรินทร์กลับมาพักฟื้นที่บ้าน อาการของเธอดีขึ้นตามลำดับ แม้จะยังต้องพักผ่อนให้มาก แต่สิ่งที่ช่วยเยียวยาหัวใจได้ดีที่สุดคงหนีไม่พ้นลูกชายตัวน้อยที่คอยวนเวียนอยู่ข้างกายไม่ห่างซันเดย์คอยหยิบน้ำให้แม่บ้าง เอาผ้าห่มมาคลุมให้บ้าง จนเธออดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ ช่วงบ่ายขณะที่เธอนั่งอ่านนิทานอยู่บนโซฟา เด็กน้อยก็ขยับเข้ามาซุกข้างๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นถามด้วยสีหน้าจริงจัง“แม่ครับ ทำไมแม่ยังไม่มีน้อง”“หนูอยากมีน้องเหรอครับ” เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันมามองลูกชาย“คุณลุงก็ยังไม่มีเบบี๋ พ่อก็ไม่มีน้ำยาจะทำน้องอีก” ซันเดย์พยักหน้าหงึกหงักทันที“ซันเดย์! ใครสอนลูกพูดแบบนี้” เธอเรียกชื่อลูกเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด ตอนที่พูดเรื่องนี้กับพ่อก็ทำหน้าตาแบบนี้ หรือคำพวกนี้จะห้ามพูด“ซันแค่ถามเองครับ” เด็กน้อยขยับเข้ามากอดแขนแม่ไว้แน่น ก่อนทำหน้าหงอย“แม่ไม่ได้ว่าอะไร”“แม่มีน้องให้ซันหน่อยนะครับ ซันเหงา” น้ำเสียงออดอ้อนปนเศร้านั้นทำให้หัวใจของคนเป็นแม่อ่อนยวบลงทันที“ตอนนี้ซันมีพ่อกับแม่อยู่ทั้งคนนะครับ ทำไมถึงเหงาล่ะ” เธอดึงล
Maaari mong magustuhan
ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89141.8K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1M viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์282.9K viewsร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)
Selenex186 viewsแฟนคลับข้ามภพมารักแม่ทัพ
Ladyporn54 viewsระเริงชู้
ภัสสพิชชา90 viewsคุณนายเซี่ยท้องแล้ว คุณชายลู่ยังไม่มูฟออน
ฤดูร้อนที่สดใส124 views
