บทที่ 11 ว่าที่เจ้าบ่าวหน้าคุ้น

วันต่อมา น้าพาพาฉันมายังคาเฟที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเรามากนัก เดินเข้ามาในร้านสิ่งแรกที่ลอยเข้ามาเตะจมูกคือกลิ่นของเนยอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วหอมๆ อย่างลงตัว ในทีแรกฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเสพบรรยากาศอะไรมากมายนัก ทว่าพอได้กลิ่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ตัวคาเฟนี้ทำคล้ายๆ เรือนกระจกที่มีหลังคาทรงจั่ว มองจากข้างนอกดูไม่ได้กว้างขวางมากนักด้วยพื้นที่จำกัด ทว่าเมื่อเข้ามาแ‍ล้‍วได้เงยหน้ามองหลังคาที่สูงขึ้นไปเห็นเป็นโคมไฟระย้า กลับทำให้ในนี้ไม่อึดอัดเลยแม้แต่น้อย การเลือกเฟอร์นิเจอร์เป็นลายไม้สีอ่อนซึ่งช่างเข้ากับเรือนกระจกขาวนี่ได้เป็นอย่างดี เพลงรักวัยรุ่นที่เปิดคลอเบาๆ อยู่ตลอดก็ช่วยให้ฉันคลายความกังวลลงไปได้บ้าง

ตั้งแต่เมื่อวานแ‍ล้‍วที่น้าพาไม่ยอมพูดกับฉันเลย ฉันรู้ว่าน้าคงทั้งโกรธทั้งรู้สึกผิดหลังจากที่ตบฉันไปช่วงมื้อเย็น หัวค่ำก็ได้ให้แม่นวลเอายาทาแก้ฟกช้ำมาให้

ถึงน้าจะใจร้าย แต่ท่านก็เหมือนแม่ฉันคนหนึ่ง ฉันไม่ถือโทษโกรธท่านเลยแม้แต่นิดเดียว

“ทำหน้าทำตา สงสัยคงอยากได้ผัวจนตัวสั่น”

แต่ฉันไม่คิดว่าน้าพาจะพายัยนี่มาด้วย ทั้งที่นี่คือการดูตัวของฉันแท้ๆ แต่พิมพิกลับดีดดิ้นเหมือนหนอนโดนน้ำร้อนลวก ยังไงก็ต้องมาด้วยให้ได้ ซ้ำยังแต่งตัวเกินหน้าเกินตาจนแทบจะกลายเป็นคนดูตัวแทนเสียเองแ‍ล้‍ว

อันที่จริงฉันก็พอรู้ว่าพิมพิแอบชอบลูกชายบ้านนู้นอยู่ แต่ด้วยความที่พ่อของเธอนั้นคือแมททิว คัลเลน น้องชายของมาร์ติน คัลเลน พ่อของทั้งสามแฝด เลยทำให้เธอมีสายเลือดเดียวกันกับพวกเขาและไม่สามารถแต่งงานกันได้

“มองหน้าฉันทำไม หาเรื่อง?” เห็นว่าฉันเงียบไม่ได้ตอบโต้ เธอก็โชว์ความถ่อยอ‍อ‍กมาผ่านคำพูดและสีหน้า แต่ก็ยังไม่กล้าพูดเสียงดังเพราะกลัวพ่อแม่ตัวเองที่เดินนำหน้าอยู่หลายก้าวจะได้ยิน

“ฉันก็มองไปเรื่อย ของสวยๆ งามๆ น่ามองที่นี่มีเยอะแยะ คิดว่าฉันอยากจะมองหน้าเธอขนาดนั้นเชียว?”

หรืออีกนัยหนึ่งฉันกำลังจะบ‍อ‍กว่า มีอย่างอื่นสวยกว่าหน้าเธอตั้งเยอะ ทำไมฉันต้องมองหน้าเธอด้วย คนฟังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะถลึงตาใส่ฉันด้วยความโกรธ

“นังติญ่า!”

“เดินชักช้าอยู่นั่นแหละ คุณย่าท่านรอนานแ‍ล้‍ว ให้ผู้ใหญ่รอไม่มีมารยาทเลยนะ”

เธอยังไม่ทันได้โชว์ความเกรี้ยวกราดใส่ฉันก็ถูกน้าพาหันมาดุซะก่อน ฉันเลยทำเนียนด้วยการสาวเท้ายาวๆ ไปยืนข้างน้าพาด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้ยัยพิมพิยืนกัดปากตัวเองด้วยความเจ็บใจ

พวกเราเดินขึ้นมาที่ชั้นสองของร้านซึ่งบริเวณนี้นั้นแบ่งอ‍อ‍กเป็นสองโซน โซนแรกคือระเบียงที่ยื่นอ‍อ‍กไปนอกหลังคาซึ่งมีที่นั่งให้ชมวิวทะเลที่อยู่ไม่ไกล ตรงกลางนั้นเป็นที่นั่งถูกจัดไว้ห่างๆ กันเพื่อความเป็นส่วนตัวของผู้ที่มาใช้บริการ ส่วนริมอีกฝั่งหนึ่งนั้นเป็นห้องกระจกติดแอร์ แต่ยังสามารถมองเห็นวิวสวนดอกไม้ได้อย่างชัดเจน

และในนั้นก็มีคนสองคนนั่งรออยู่ก่อนแ‍ล้‍ว คนหนึ่งคือหญิงชราที่หันมาส่งยิ้มให้พวกเราที่อยู่ด้านนอก ส่วนอีกคน...ชายหนุ่มที่น่าจะเป็นคุณคามินทร์ เขานั่งกอดอกหันหลังให้กับทางเข้า ทว่าพอเห็นแผ่นหลังนั่น...ความรู้สึกคุ้นเคยอันแสนน่าประหลาดก็เข้ามาในใจ

ฉันเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ กับแผ่นหลังนี้...

“เข้าไปสิ”

น้าพาหันมาค้อนฉันด้วยความไม่พอใจ ฉันเลยต้องก้มหน้าเดินตามท่านเข้าไปที่ด้านใน ทันทีที่เข้ามาถึงก็มีเสียงของคุณย่าท่านทักทายด้วยเสียงแหบแห้งตามประสาหญิงชราวัยใกล้ 80 ปีแ‍ล้‍ว

“มาแ‍ล้‍วเหรอลูก”

“คุณย่าคะ”

ก่อนที่ฉันจะได้ยกมือไหว้ท่าน เสียงแหลมของหลานสาวคนที่สี่ก็แทรกขึ้นมา ก่อนเรือนร่างอรชรจะพุ่งเข้าไปกอดย่าของตัวเองเต็มรัก

“ตายแ‍ล้‍ว มาด้วยเหรอเรา ย่านึกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนซะอีก”

“แหม เรื่องนี้สำคัญต่อคุณย่าและพี่คามินทร์นี่คะ พิมจะพลาดได้ยังไง”

เทียบกับน้ำเสียงที่พูดกับฉันก่อนหน้านี้มันแตกต่างกันลิบลับ แต่นั่นยังไม่พีกพอ เพราะเสียงอ่อนเสียงหวานที่พูดกับย่าเมื่อครู่ได้เปลี่ยนไปเมื่อหันไปพูดกับผู้ชายโสดคนเดียวที่อยู่ในห้องนี้

“สวัสดีค่ะพี่มินทร์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

เสียงหวานเวอร์ น้ำตาลยังเรียกพี่

“ไง”

ทว่าสิ่งที่เขาตอบกลับมานั้นทำให้เจ้าหล่อนหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ แต่มาถึงตอนนี้จะทำหน้างอต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ หล่อนจึงเดินอย่างเจียมตัวไปนั่งยังเก้าอี้ข้างๆ ย่าตัวเองที่ว่างอยู่ ตามด้วยน้าพาที่พยักพเยิดให้ฉันไปนั่งข้างพิมพิซึ่งอยู่ตรงข้ามคุณคามินทร์พอดิบพอดี

ฉันเดินไปนั่งยังที่นั่งที่ถูกเตรียมเอาไว้ ทว่าในขณะนั้นเองที่ฉันเบือนสายตาไปมองชายหนุ่มผู้เป็นคู่ดูตัวในวันนี้ ใบหน้าหล่อเหลาแสนดูคุ้นตานั้นทำให้ฉันถึงกับผงะ ความทรงจำในวันนั้นแล่นเข้ามาในหัวราวกับภาพแฟลชแบ็ก

‘อ‍อ‍กไปให้พ้นหน้าฉันซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่เอาเธอไว้แน่’

คามินทร์...คัลเลน ทำไมถึงเป็นเขาไปได้ล่ะ ไม่มีทาง ผู้ชายป่าเถื่อนอย่างเขาทำไมถึงกลายเป็นหลานชายของคุณหญิงรฐาไปได้ ซ้ำยังเป็นผู้ชายที่ขึ้นเตียงกับฉันแ‍ล้‍วอีก ถ้าจะบ‍อ‍กว่านี่คือความบังเอิญ มันก็บังเอิญไปหน่อยมั้ง...

แต่จะว่าไปชื่อของเขาเคที่ก็เคยบ‍อ‍กฉันมาแ‍ล้‍วครั้งหนึ่ง ทำไมฉันถึงไม่เอะใจบ้างเลยนะ ยิ่งเมื่อมองสายตาของชายตรงหน้า แม้รอยยิ้มของเขาประดับบนใบหน้า ทว่าแววตากลับฉายแววอาฆาตอย่างเห็นได้ชัด

ตาย...นี่มันวันตายของอีญ่าแน่ๆ ทำไมฉันมันถึงได้ซวยอะไรขนาดนี้ นี่จะต้องเป็นฝัน ฝันอยู่แน่ๆ นี่ไม่มีทางเป็นเรื่องจริงไปได้หรอก

“ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ”

แววตาของเขามันตรงข้ามกับคำพูดโดยสิ้นเชิง แต่เพราะคำพูดนั้นทำให้ทุกคนที่นี่หันมามองหน้าเราทั้งคู่อย่างพร้อมเพรียง

“ทั้งสองคนเคยเจอกันมาก่อนเหรอ?”

คุณย่ารฐาถามพลางมองเราทั้งคู่สลับกัน ฉันอึกอักตอบไม่ถูก ได้แต่นั่งลงโดยก้มหน้าไม่กล้าสบตาใครเลย แต่คนตรงหน้าฉันกลับตอบไปเหมือนไม่ได้คิดอะไร

“ก็เคยเจอครั้งหนึ่ง”

“งั้นดีเลย จะได้ไม่ต้องเขินกัน”

มันยิ่งกว่าเขินอีกค่ะคุณย่า ความรู้สึกของฉันตอนนี้เป็นอะไรที่บ‍อ‍กไม่ถูก ทั้งกลัว ทั้งสับสน และอึดอัดไปพร้อมๆ กัน

“ในเมื่อทุกคนมากันพร้อมแ‍ล้‍ว เราก็มาคุยเรื่องของเรากันดีกว่านะคะ ดีจังเลยที่เด็กๆ เจอกันแ‍ล้‍ว จะได้ไม่ต้องขัดเขินอะไรกันมาก”

น้าพาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับฉันและพิมพิที่นั่งกอดอกหน้างอด้วยความไม่ชอบใจ ทุกคนต่างก็นั่งประจำที่ของตัวเองแ‍ล้‍วจดจ้องมายังเราทั้งคู่ แต่ว่าคงมีแค่ฉันที่อึดอัดกับสถานการณ์นี้ เพราะคนตรงหน้าดูเฉยจนน่าแปลกใจ

“จริงๆ การแต่งงานนี้ย่าไม่อยากบังคับหรอกนะ แต่คามินทร์เองก็อายุ 32 ปีเข้าไปแ‍ล้‍ว แม้แต่แฟนสักคนยังไม่มี ใช้ชีวิตสุดเกินไป เลยคิดว่าดีกว่าหากมีภรรยาเป็นฝั่งเป็นฝา จะได้ช่วยกันดูแลธุรกิจไปด้วยกัน”

ย่าไม่รู้เรื่องแฟนเขาคนนั้นที่ชื่อจันทร์จ๋าอย่างนั้นเหรอ แต่ว่านะ...ผู้ชายที่ทั้งหน้าตาดี หุ่นดี แถมยัง...เอ่อ...ลีลาเด็ดขนาดนี้ แต่กลับไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน มันอ‍อ‍กจะผิดปกติไปหน่อยมั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นโรคอะไรบางอย่างที่สังคมรังเกียจ ก็ต้องเป็นคนนิสัยไม่ดีจนไม่มีใครคบแน่ๆ

จากที่เราเจอกันครั้งแรก ฉันเดาว่าเป็นอย่างหลังแน่

“อย่าหาว่างั้นงี้เลยนะ อันที่จริงแ‍ล้‍วเรื่องแต่งงานก็เป็นเรื่องของคนสองคน ในเมื่อทั้งติญ่าและคามินทร์ไม่ได้รักไม่ได้ชอบกัน ก็ไม่น่าฝืนใจกันเลยนะครับ”

จู่ๆ น้าแมทที่เงียบอยู่นานก็ได้พูดขึ้นมา จากคำพูดของเขามันทำให้น้าพาหันไปมองค้อนด้วยความไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันที่คนอื่นจะได้พูดอะไร คุณคามินทร์ก็พูดสวนขึ้นมาในทันที

“ใครบ‍อ‍กเหรอครับว่าผมไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบน้อง”

คำพูดนั้นทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขาทันที เขากำลังหันมายิ้มให้ฉันด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้ไม่สบายใจแบบสุดๆ ขนทั้งตัวฉันมันลุกชูชันเหมือนกับแมวที่กำลังเจออันตรายไม่มีผิด ในใจได้แต่ภาวนาให้เขาอย่ามีแผนการอะไรมากไปกว่านี้เลย...

แต่แ‍ล้‍วพระเจ้าก็ไม่ฟังคำขอของฉันเลยแม้แต่น้อย เขาอ้าปากพูดในคำที่ทำให้ฉันถึงกับตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“ผมชอบน้อง ชอบมากๆ ด้วย”

“คุณคามินทร์!!!”

ฉันเรียกชื่อเขาอย่างตื่นตระหนก ท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามท่านที่จ้องมองมาด้วยความงุนงง แต่คนตรงหน้าฉันกลับยักคิ้วอย่างไม่ยี่หระ

“พูดอะไรของคุณ เราไม่ได้...”

“แกจะชอบติญ่าได้ยังไง พวกแกไม่รู้จักมักคุ้นกันด้วยซ้ำ อย่าบ‍อ‍กนะว่าน้องเพิ่งกลับมาจากฮ่องกงเมื่อวานแกก็เจอแ‍ล้‍วก็ชอบเลย?”

น้าแมทขอร้องเถอะ ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้อยากให้ฉันแต่งงานกับหลานชายตัวเองสักเท่าไร แต่ยิ่งเขาพูดก็เหมือนยิ่งเปิดโอกาสให้ไอ้บ้าตรงหน้าฉันพูดมากเท่านั้น

“แ‍ล้‍วมันแปลกเหรอครับ?”

“มันก็ต้องแปลกสิ นิสัยใจคอกันยังไม่ทันรู้เลย จะชอบกันได้ยังไง”

“คุณแมท...” แม้แต่น้าพาก็ทนไม่ไหว เธอพ‍ยา‍ยา‍มหยุดสามีของตัวเองด้วยการมองเขาด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า

“ใครบ‍อ‍กอาเหรอครับว่าเราเพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรก”

คำพูดของเขาทำให้ฉันที่ตกใจเป็นทุนเดิมอยู่แ‍ล้‍วยิ่งลนลานกว่าเดิม ฉันพ‍ยา‍ยา‍มจ้องหน้าเขาพลางส่งสายตาอ้อนวอนขอไม่ให้เขาพูดเรื่องนั้นอ‍อ‍กมาต่อหน้าผู้ใหญ่ หากว่าทุกคนรู้เข้าละก็...

“ผมกับน้องติญ่า...”

“คุณคามินทร์คะ...”

“เราเคยนอนด้วยกันมาแ‍ล้‍วครับ”

งานนี้ฉันได้ตายโหงอีกรอบแน่ๆ