ตอนที่ 12 ไม่ถูกกัน

“ อ้าว เจ้าไฟ! นี่มันจะมืดแล้วลูกจะออกไปไหน” ครีมหอมที่กำลังจัดโต๊ะอาหารเย็นอยู่กับแม่บ้าน ร้องเรียกเมื่อเห็นลูกชายเดินผ่านหน้าห้องไป เจ้าไฟจึงหยุดชะงัก

“ ผมมีนัดคุยงานกับพนักงานที่จะไปเมกาด้วยกันอาทิตย์หน้านี้นะครับแม่ ขอโทษด้วยนะ ที่ผมไม่ได้บอกก่อน” เจ้าไฟเดินเข้ามาหาแม่ เขาอ้าแขนออกกอดร่างเล็กของแม่พลันหอมแก้มแม่หวังอ้อนไม่ให้แม่ดุ เล่นเอาเสี่ยที่เพิ่งเดินเข้ามาคิ้วขมวด

“ น้อยๆ หน่อยนะไฟ! นั่นเมียพ่อนะ” เสี่ยโอมเดินมาจับลูกแยกออกจากเมีย

“ โห่!พ่อนี่ก็แม่ผมไหมครับ”

“ แก่จนจะมีหลานได้แล้ว นี่คุณพ่อยังหวงคุณแม่เป็นเด็กๆ อีกเหรอครับ” ทั้งสามรีบหันไปมองตามเสียง จึงเห็นว่าเจ้าของเสียงคืออนาคินที่นั่งหลบมุมอยู่กันตรงโซฟาครบสามพี่น้อง

“ เจ้าคิน!” เสี่ยเอ่ยชื่อลูกเสียงดุ ทำให้อนาคินเงียบไป ลลิซที่นั่งอยู่ตรงกลางพี่ชายฝาแฝด เธอจึงได้เอ่ยแซวขึ้นบ้าง

“ พี่คินบอกว่าคุณพ่อกับคุณแม่จะมีหลานได้แล้ว? ของใครเหรอคะ ?” ลลิซหันไปมองอนาคินด้วยแววตากวนๆ “หรือว่า..พี่คินแอบซุกลูกซุกเมียไว้!”

“ บ้าเหรอลลิซ! เห็นพี่เลวขนาดนั้นเลย!” อนาคินรีบสวนปฏิเสธทันควัน ก่อนที่สองพี่น้องจะเริ่มหยอกเล่นกัน

“ ผมว่าผมออกไปก่อนดีกว่าครับ” เจ้าไฟก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนเอ่ยปากบอกพ่อกับแม่ และไม่ลืมหันไปพูดกับน้องชายอีกคนที่กำลังนั่งเงียบๆ อยู่บนรถเข็นเพราะขาเจ็บจากอุบัติเหตุ

“ ทานข้าวเยอะๆ นะคีริน จะได้กลับมาแข็งแรงเร็วๆ”

“ ครับ ขับรถดีๆ นะพี่” คีรินเอ่ยตามหลังไวๆ ของพี่ชาย

“ บอส รอด้วยสิครับ!” เมื่อเจ้าไฟเดินออกไป ก็สังเกตเห็นว่าเอลิกรีบวิ่งหอบสังขารตัวเองมาตั้งแต่บ้านพักของการ์ดซึ่งอยู่หลังคฤหาสน์

“ มาทำไม?” เจ้าไฟเปิดประตูรถพลันหันมาเห็นเอลิกวิ่งหน้าตื่นมาจึงเอ่ยถาม

“ อ้าว บอสไม่ได้จะให้ผมขับรถให้เหรอครับ”

“ ไม่ต้อง! ฉันไปเองได้ แกกลับไปนอนพักเอาแรงเถอะไป!” พูดจบเขาก็ไม่รีรอเอาคำตอบ ขายาวก้าวขึ้นรถและขับออกไปในทันที

“ อ้าว” ทิ้งให้เอลิกยืนงงงวย เพราะปกติไม่ว่าจะไม่ไหน เขาจะต้องถูกบอสหิ้วไปด้วยตลอด “ หรือว่า บอสมีคนใหม่?” เอลิกเดาส่งพลันทำหน้าเสียใจแล้วเดินกลับห้องพัก

ค่ำคืนของวันนั้นช่วงเวลาตีหนึ่งกว่าๆ บรรยากาศรอบข้างนั้นเงียบเหงา เพราะผู้คนต่างหลับไหล แต่ในมุมหนึ่งของเพนท์เฮ้าส์ที่กว้างขวาง กลับมีร่างเล็กของแก้มขวัญ นั่งขดตัวกอดเข่าพิงผนังกระจกทอดมองดูบรรยากาศของเมืองใหญ่ด้านล่างที่มีแสงไฟระยิบระยับ ต่างจากชนบทที่เธอจากมาซึ่งเวลานี้คงจะมืดสนิท มันไม่ชินเลยสำหรับเธอ น้ำตาเม็ดใสๆ ไหลลงมาตามแก้มของหญิงสาว

“ ฮื้อ…แก้มคิดถึงแม่จัง” ใบหน้าสวยที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาหมอบลงซบที่ต้นขาของตัวเองพลันร้องไห้สะอื้น ไม่สนใจรอบข้าง

“ เฮ้อ ว่าจะไม่เมาแล้วเชียว สุดท้ายก็จนได้” ร่างกายสูงใหญ่เดินเข้ามาในเพนท์เฮ้าส์พลางมือก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกไปสามเม็ดเพราะเจ้าตัวรู้สึกร้อนรุ่มจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“ เฮ้ย!” เขาสะดุ้งในทันทีเมื่อเหลือบมองไปรอบๆ แล้วเจอร่างของใครบางคนนั่งขดตัวร้องไห้อยู่คนเดียวมืดๆ

“ อ่า ลืมไปเลยว่าเราให้ยัยเด็กนั่นมาอยู่ที่นี่” เมื่อนึกขึ้นมาได้เขาก็ส่ายหน้าให้ตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอ

“ อ่อนแอจังเลยนะ” แก้มขวัญสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคย ก่อนที่เธอจะรีบเงยหน้าขึ้นมองเขา จึงสบตาเข้ากับใบหน้าที่มองลงมายังเธออย่างเย้ยหยัน

“ คุณ?”

“ ใช่! ฉันเอง” เจ้าไฟเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ ทำให้ภายในห้องสว่างขึ้น

“ คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกหนังสยองขวัญหรือไง ถึงได้มานั่งครวญครางร้องไห้คนเดียวมืดๆ แบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นมาเจอเข้าก็หัวใจวายกันพอดี” ชายหนุ่มกอดอกพลางต่อว่าหญิงสาวไปอย่างไม่พอใจ

“ แล้วฉันจะไปรู้เหรอว่ามันจะมีคนอื่นเข้ามาเวลานี้น่ะ” เธอตอบโต้เขากลับพลันลุกยืน แต่ดันผิดจังหวะไปหน่อยขาของเธอจึงพลิกและล้มลงไปหาเจ้าไฟ ชายหนุ่มตกใจจึงกางแขนออกรับทำให้ทั้งสองลงไปนอนทับกันอยู่บนพื้น

“ โอ้ย!” ด้วยความตกใจสองมือใหญ่ของชายหนุ่มยกจับที่แขนเล็กเต็มแรง ในขณะที่จมูกของทั้งคู่ชนเข้าหากันอย่างแนบชิด พลันมีเสียงของบางสิ่งบางอย่างกำลังสั่นไหวอย่างผิดปกติ แก้มขวัญได้สติก่อนเธอจึงรีบชันคอให้ผละออกห่างจากหน้าของเขา แต่พอเธอทำท่าจะลุกขึ้นชายหนุ่มดันไม่ยอมปล่อยมือจากต้นแขนของเธอ

“ ปล่อยสิ! ฉันจะลุก” เจ้าไฟจ้องมองที่หน้าของหญิงสาวใบหูของเขาแดงจนก่ำ เขารีบได้สติและผลักร่างของเธอให้ห่างออกเต็มแรง

“ โอ้ย !”

“ คิดว่าฉันอยากแตะต้องเธอนักหรือไง” ชายหนุ่มรีบลุกยืน ก่อนที่เจ้าไฟจะสังเกตเห็นว่าแก้มขวัญที่กำลังยืนข้างเขา เธออยู่ในชุดนอนถึงมันดูจะมิดชิดแต่ว่าผ้ามันบางมากและเขาเพิ่งเคยเห็น ตอนเธออาบน้ำทำตัวสะอาดสะอ้านก็ดูน่ารักดีนี่

“ มองอะไร!” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดอก หน้าของเธอแดงราวกับมะเขือเทศเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ใส่บรา และยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ที่เธอลงไปนอนทับตัวเขา เธอก็รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ หวังว่าเขาคงไม่ได้รับรู้ถึงอะไรตรงนั้นหรอกนะ คิดไปเธอก็พลางรับไม่ได้ พยายามจะเดินหลีกหนี แต่ขาที่เจ็บมันทำให้เธอจะล้มอีกรอบ

“ อ๊าย!!”

“ อ้าวเฮ้ย!” โชคดีที่เจ้าไฟคว้าเอวของเธอเอาไว้ได้ทัน แต่เมื่อเธอทรงตัวได้ก็รีบปัดตัวเขาออก เขาที่คิดว่าเธอรังเกียจจึงรู้สึกโมโห

“ อะไร รู้แบบนี้ ปล่อยให้ล้มหัวฟาดไปเลยก็ดี เดินไม่ได้ก็อยากจะฝืนอีก” เขาดุพลางจ้องเขม็งที่หน้าเธอ ทำแก้มขวัญรู้สึกกลัวไม่กล้าทำให้เขาหัวเสียเหมือนครั้งก่อน เนื่องจากรอยจูบวันนั้นมันยังติดตา

“ ว้าย!!” เธอกรีดร้องอย่างไม่ได้ตั้งใจเพราะถูกเขาอุ้มขึ้นพาดบ่า “คุณจะทำอะไร” เสียงของเธอดูต่อต้านหน่อยๆ แต่ก็ไม่คิดกล้าจะดิ้นรนเนื่องจากกลัวว่าถ้าตัวเธอดิ้นร่างกายเธอมันจะขยับลงไป จนทำให้หน้าอกหน้าใจของเธอที่อยู่เหนือหัวไหล่ของเขาเพียงนิดเดียวไหลลงไปโดนไหล่ของเขาเข้า

“ ก็จะพาไปส่งไง หรือเธออยากจะคลานเข่าไปเองกัน” เจ้าไฟพาแก้มขวัญมาส่งให้ถึงเตียง เมื่อเขาวางเธอลง หญิงสาวก็รีบหยิบหมอนขึ้นมากอดเพื่อปิดบังร่างกายของเธอที่อยู่ในชุดนอนตัวบางเอาไว้

“ คุณมาทำไม” เธอเอ่ยถามในขณะที่ดวงตาจ้องเขาไม่ละ

“ นี่มันเพนท์เฮ้าส์ของฉัน ฉันจะมาไม่ได้หรือไง” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็หลุบมองต่ำ

“ แล้วทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะ ฉันจะได้แต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้” ประโยคตอนท้ายเธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ทว่าเขาก็พอจะได้ยินจนมันทำให้เขาเผยยิ้มที่มุมปาก

“ หือ! คิดว่าฉันจะพิศวาสเด็กอย่างเธอเหรอ กีรติกร!” คำพูดของเขาดันไปจี้จุดของเธอ

“ เอะ! ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันจะยี่สิบแล้วด้วย” แก้มขวัญพุ่งตัวยืนขึ้นบนเตียงทำให้ตัวเธอสูงเทียบกับเขาที่ยืนอยู่ด้านล่าง คิ้วเรียวนั้นขมวดเป็นเส้นตรงเพื่อให้เขารู้ว่าเธอไม่พอใจ แต่เจ้าไฟหาได้มองหน้าเธอ เพราะเวลานี้แสงจันทร์จากนอกหน้าต่างบานกระจกมันส่องผ่านเข้ามา ทำให้ชุดนอนผืนบางของหญิงสาวกำลังทรยศเธอ เจ้าไฟรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่อมองเห็นทรวดทรงองค์เอวภายในเสื้อนอนผืนนั้น แถมเขายังเพิ่งรู้ว่าหน้าอกของเธอไม่ได้มีอะไรปิดบังนอกจากเสื้อนอนผืนบางตัวเดียว เขานิ่งอึ้งไปดั่งต้องมนต์สะกด แก้มขวัญที่เห็นสีหน้าแปลกๆ ของเขาเธอก็ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มรู้ตัว

“ อ๊าย!! ทะลึ่ง!!” มือเล็กรีบยกปิดหน้าอกพลันรีบถอยห่างจากเขาไปหนึ่งก้าว ทำให้คนที่กำลังคิดเลอะเทอะได้สติ

“ เหอะ! ยัยบ๊อง!” มือของเขายกขึ้นไปดันหน้าผากของเธอจนหน้าหัน

“ นอนได้แล้ว! จะได้โตไวๆ” ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก แล้วเดินออกมานั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองที่ห้องนั่งเล่น

“ ยัยเด็กบ้า!” เขาบ่นพึมพำพลางยกมือกุมขมับเนื่องจากภาพเงาของร่างกายเธอมันยังติดตาเขาไม่หาย เจ้าไฟส่ายหน้าไปมาพยายามดึงสติ ก่อนจะยกมือถือขึ้นมาต่อสาย

[“ ฮัลโหลครับบอส มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ ถึงได้โทรมาเอาป่านนี้”] เอลิกรับสายด้วยเสียงของคนที่เพิ่งจะตื่นนอน เจ้าไฟที่นั่งนิ่งเพราะคิดอะไรบางอย่างอยู่ เขาจึงได้สติรู้ตัวว่านี่มันก็ดึกมากแล้ว

“ โทษที พอดีฉันอยากรู้เรื่องของ กช ที่ให้ไปสืบนะ คืบหน้าถึงไหนแล้ว” เขาถามเสียงเรียบนิ่ง

[“ ทำไมบอสถึงได้ถามถึงเธออีกล่ะครับ ผมนึกว่าบอสลืมเธอไปสนิทแล้วซะอีก”] คนฟังเงียบไม่มีอะไรจะแย้ง แถมสีหน้ายังหม่นลง

[“ หรือเป็นเพราะกีรติกรเหรอครับ”] ปลายสายพูดมาตรงประเด็นเปะ เล่นเอาคนฟังไม่ชอบใจที่ลูกน้องรู้ทัน

“ อย่ามาทำเป็นรู้ดี เรื่องที่ไม่ได้บอกให้ทำ!”

[“ อุ้ย ขอโทษครับบอส งั้นเดี๋ยวรอเช้าก่อนแล้วผมจะรีบโทรหานักสืบให้นะครับ เพราะเวลานี้เขาคงหลับกันหมดแล้ว”]

“ เอ้อ แกอย่าลืมก็พอ”

[“ ครับ บอสก็นอนบ้างนะครับ”] เมื่อเอลิกตัดสายไป เจ้าไฟก็วางโทรศัพท์มือถือลงสายตาของเขามองออกไปยังท้องฟ้าด้านนอกที่เงียบสงบและมืดสนิท

“ เธอหายไปไหนกันแน่ กชกร” เขาบ่นออกมาก่อนจะเอาหัวแนบไปกับพนักโซฟากำลังจะคล้อยหลับ แต่หูดันไปได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากในห้องนอน

“ อึก แม่~ แม่จ้า~ แก้มอยากไปอยู่กับแม่ แม่~”

“ ละเมอเหรอ?” เจ้าไฟชะเง้อคอไปมองในห้อง ตอนแรกเขาก็ทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่นานไปเธอก็ยังไม่หยุดร้องไห้ เขาจึงจำใจต้องลุกขึ้นไปดู

“ ร้องไห้หนักขนาดนี้ไม่หมดแรงหรือไง” เขาบ่นระหว่างเดินเข้าไปในห้อง

“ แม่ ให้แก้มไปอยู่กับแม่นะ”

“ ละเมอเป็นตุเป็นตะ” ชายหนุ่มเดินมานั่งลงบนเตียงพลางมองคนที่กำลังหลับตาสนิทแต่ปากดันพึมพำน้ำตาก็ไหลจนแก้มเปียก

“ ฮื้อ”

“ เป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอ คงจะเสียใจมากล่ะสิ” เขาเอ่ยเบาๆ พลางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาตรงแก้มให้เธออย่างไม่รู้ตัว แก้มนุ่มจัง เขาชะงักให้กับสัมผัสที่ได้รับ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเธอเงียบไปแล้ว

“ ยิ่งดู ก็ยิ่งเหมือน คนเราจะเกิดมาแล้วดูคล้ายกันได้ขนาดนี้เลยเหรอ?” เขาบ่นพลางแอบมองเธออยู่อย่างเงียบๆ