ตอนที่ 11 ไม่ได้เป็นคนนั้นของเธอ

ในเวลาเดียวกันที่หน้าบ้านของแก้มขวัญ มีรถตู้สีดำคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับชายชุดดำ 4-5 คนเดินเพ่นพ่านไปมา หนึ่งในนั้นมีชายกลางคนซึ่งกำลังชะเง้อคอมองเข้าไปในบ้าน

“ แก้ม แก้มขวัญ” เสียงของเขาเอ่ยเรียกชื่อของลูกสาว เจ้าสัวพิทักษ์ที่เพิ่งได้รับข่าวว่าเมียคนนี้ของเขาเสียชีวิตลงเขาก็เกิดกระวนกระวายใจเป็นห่วงความเป็นอยู่ของแก้มขวัญ จึงได้หาเวลาบึงรถมาหา และหวังว่าลูกสาวที่เขาไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นจะยินยอมไปอยู่กับเขา

“ ไม่มีใครอยู่เลยครับเจ้าสัว” ลูกน้องของเขาที่เดินขึ้นไปเคาะประตูบ้านเดินลงมาแจ้งข่าว

“ ห๊ะ!! แล้วแบบนี้ลูกสาวฉันจะไปอยู่ที่ไหนได้! เป็นเพราะพวกแกเลย!! พวกแกเอาเรื่องที่เกตน์เสียไปบอกฉันช้า!!”พิทักษ์ต่อว่าลูกน้องอย่างเดือดดาลซึ่งพวกมันก็ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับผิด

“ เจ้าสัวครับ ผมไปถามพวกชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ แถวนี้มา เขาบอกผมมาว่าคุณหนูแก้มขวัญย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศครับ” ลูกน้องอีกคนเดินเข้ามารายงาน มันยิ่งทำให้พิทักษ์ตาเหลือกโต

“ อะไรนะ!!! สามี! หมายถึงผัวอย่างนั้นเหรอ ลูกสาวฉัน!! ลูกสาวฉันไปมีผัวตั้งแต่เมื่อไหร่! ไหนตอนให้มาตามดูพวกมึงบอกว่าลูกกูไม่มีแม้แต่คนรักไม่ใช่เหรอ!!!” พิทักษ์โกรธยิ่งกว่าเดิม ฝ่ามือของเขายกตบหน้าลูกน้องเรียงตัว โทษฐานที่ทำงานไม่ได้เรื่อง นี่ลูกสาวเขาแต่งงานตอนไหน แล้วไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร!! เขาได้แต่ถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ไม่พอใจ และรู้สึกเสียดาย ที่นอกจากจะไม่ได้อยู่ดูการเติบโตของลูก ดันมารู้อีกทีก็ตอนที่ว่าลูกย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศ แล้วแบบนี้! เขาจะมีโอกาสได้เจอเธออีกไหม!

“ แล้วนั่นเจ้าสัวจะไปไหนครับ”

“ ก็กลับสิ พวกมึงจะอยู่ให้คู่อริกูมาเจอแล้วสืบเรื่องลูกสาวกูหรือไง” พิทักษ์หันมาตวาดลูกน้องก่อนเดินไปขึ้นรถ ซึ่งข่าวลือเรื่องที่แก้มขวัญไปอยู่กับสามีนี้ ก็คือฝีมือของป้านุ่น เนื่องจากมันเป็นอีกสิ่งที่กมลขอไว้ก่อนตาย เพราะกมลนั้นรู้ดีว่ายังไงพิทักษ์ต้องมาตามลูกสาวของเธอแน่ เธอจึงคิดแผนนี้ไว้ เพื่อไม่ให้พิทักษ์ตามหาแก้มขวัญเจอหรือไม่ก็สามารถช่วยถ่วงเวลาให้เรื่องที่ควรจะเกิดได้เกิดขึ้นเสียก่อนที่พิทักษ์จะได้เจอลูก

“ รถใครกันวะ” นีวายที่วันนี้ว่างงานเลยออกมาขับรถเล่น แล้วนึกอยากมาเยี่ยมแก้มขวัญกับแม่ แต่พอขับมาใกล้จะถึงตัวบ้าน เขากลับเห็นชายชุดดำมากมายอยู่บริเวณนั้น ชายหนุ่มจึงจอดรถหลบมุมที่ข้างทางก่อน พอเห็นว่ารถหรูคันนั้นขับกลับไปแล้ว เขาจึงเลี้ยวรถออกมาและมุ่งตรงไปที่บ้านของหญิงสาว

“ ทำไมเงียบจัง ไม่มีคนอยู่เหรอ?” นีวายชะเง้อคอมองบ้านไม้ทรงสูงที่ปิดสนิทไม่นานสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคน

“ อ้าว คุณนีวายเหรอ” ป้านุ่นที่จำชายหนุ่มได้ว่าเคยช่วยเหลือเพื่อนสนิท เธอเห็นเขาอยู่ไกลๆ จึงได้เดินเข้ามาหา

“ ครับ แล้วนี่แก้มขวัญกับแม่ไปไหนแล้ว” คำถามของชายหนุ่มทำให้ป้านุ่นเลิ่กลั่กไม่รู้จะบอกความจริงเขา หรือเธอควรโกหกไปเลยดี

“ กมลเสียแล้ว เพิ่งจะเผาเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่เอง”

“ หะ!” นีวายตกใจให้กับคำตอบเป็นอย่างมาก วินาทีนั้นใบหน้าสวยๆ ของแก้มขวัญก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเขาทันที “แล้วแก้มขวัญล่ะครับ ตอนนี้เป็นยังไง อยู่ที่ไหน” เขาไถ่ถามอย่างเป็นห่วงในหัวใจนั้นสั่นไหว คำถามที่ว่าเธอยังอยู่ดีไหม มีใครอยู่ข้างเธอเวลาเศร้าหรือเปล่า ทำไมน้องไม่โทรไปบอกเขาบ้าง! ไม่งั้นเขาคงได้เป็นคนๆ นั้นที่คอยปลอบใจเธอ

“ แก้มขวัญ….มีผัวไปอยู่กับผัวที่ต่างประเทศแล้วละ” นีวายที่ก้มหน้าอยู่รีบเงยขึ้นจ้องตาป้านุ่น นาทีนั้นดวงใจของเขาหล่นวูบพลางแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ จริงเหรอครับ” ป้านุ่นมองที่สีหน้าผิดหวังของคนตรงหน้าเธอก็รู้สึกสงสาร แต่เธอก็ไม่ไว้ใจที่จะบอกความจริงแก่ใคร เธอเองก็มีหน้าที่ ที่จะต้องปกป้องแก้มขวัญแทนเพื่อนรักเช่นกัน

“ จริงจ้ะ หลังจากที่กมลเสียชายคนนั้นก็เข้ามาช่วยเหลือ แก้มขวัญมันก็เลยใจอ่อนยอมไปกับเขา” เธอจึงโกหกต่อไป นีวายก้มหน้างุดอีกครั้ง

“ ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ” ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งซึมในรถ พลางบ่นกับตัวเองแผ่วเบา

“ นี่ฉันอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเลยเหรอ ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้ผู้ชายคนนั้น คนที่ได้อยู่ข้างเธอ อาจจะเป็นฉันก็ได้ เฮ้อ~” เขาทำได้เพียงตัดพ้อพลางยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก คิดถึงแต่ใบหน้าสวยและรอยยิ้มหวานที่เขาปล่อยให้หลุดมือไป

บ้านศิลาแดง

“ ไปไหนมาพี่ไฟ หายหัวไปเป็นอาทิตย์ลำบากคินต้องเข้าบริษัทแทนอีก” อนาคินเดินเข้ามาทักพี่ชายของเขาทันทีหลังจากที่เห็นว่าคนพี่เดินเข้ามาในบ้าน เจ้าไฟที่ได้ยินคำทักเขาก็ล้วงมือใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหันไปยิ้มมุมปากให้น้อง

“ ก็หัดเข้าไปบ้างเถอะ” อนาคินเตรียมที่จะปริปากเถียงพี่ชายเพิ่มแต่ก็โดนพี่ดักทางก่อน “เดี๋ยวถ้าแกทำผับแล้วเจ๊งขึ้นมาฉันไม่ช่วยนะ!”

“ อ้าว แซ่งกันเฉย” อนาคินถึงกับไปต่อไม่ถูก ทำได้แค่ยืนมองพี่ชายเดินขึ้นบันไดไป

“ สวัสดีครับบอส กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย” เอลิกที่เพิ่งเดินเอาเอกสารไปเก็บในห้องทำงานของเจ้านาย พอเขาเดินออกมาแล้วเจอเจ้าของห้องเข้า จึงรีบทักทาย

“ ก็กลับมาตอนที่แกเห็นเนี่ยแหละ มองหาอะไร” เจ้าไฟสังเกตเห็นว่าเอลิกทำตัวเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวาอยู่ จึงเอ่ยถามอย่างไม่ชอบใจ

“ กีรติกรเธอไม่ยอมมากับบอสเหรอครับ” เอลิกกระซิบกระซาบถามขึ้นเสียงเบา เจ้าไฟถอนหายใจแรง

“ มา! แต่อยู่ที่เพนท์เฮ้าส์” เขาตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แต่คนฟังกลับแอบยิ้ม

“ ยิ้มอะไรของแก!”

“ ก็ผมนึกว่าบอสจะให้เธอไปอยู่ห้องเช่าหรือโรงแรมซะอีก แต่นี่ให้ไปอยู่เพนท์เฮ้าส์ที่เสี่ยอุตส่าห์ยกให้บอสเลยเหรอครับเนี่ย” เอลิกพูดเสียงอ่อนและบางเบา แต่แววตาของเขากลับจ้องหน้าเจ้าไฟด้วยสงสัย

“ แล้วมันทำไม!” เจ้าไฟจึงเริ่มหัวร้อน “ก็ที่เพนท์เฮ้าส์ของฉันมันปลอดภัย และก็มีแต่คนของเราอยู่บริเวณนั้น ถ้าให้ไปอยู่ที่อื่นแล้วไอ้เจ้าสัวนั่นมันรู้ขึ้นมา แม่ของยัยเด็กนั่นได้มาหักคอฉันพอดี” เจ้าไฟชี้แจ้งมือข้างหนึ่งเขายกขึ้นชี้หน้าของตัวเองในขณะเดียวกันที่อีกข้างเท้าเอวไว้

“ เหรอครับ! แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่บอสเริ่มแก้แค้น ผมว่าป้ากมลเขาก็คงจะมาหักคอบอสอยู่ดี” เอลิกพูดมาอย่างยั้งคิด ก่อนเขาจะตกใจเมื่อรู้ตัวว่าทำเจ้านายโกรธ

“ ไอ้เอลิก!!!”

“ อะ! ขอโทษครับบอส!” เอลิกจึงรีบโค้งตัวงอขอโทษ ก่อนรีบเผ่นหนีทันที เจ้าไฟก็มองตามด้วยคิ้วขมวด

“ ก็มันจำเป็น ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำแต่ถ้าไอ้พิทักษ์มันยังไม่เลิกยุ่งกับครอบครัวฉัน ฉันก็จำเป็น” เขาบ่นพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจแรง