ตอนที่ 4 รักแรกพบของนีวาย

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบท

นีวายนั่งอยู่บนแคร่ตรงใต้ทุนของบ้านไม้ทรงสูง เขานั่งมองบรรยากาศรอบๆ ซึ่งตอนนี้เริ่มมืดแล้ว ไม่นานแก้มขวัญก็ได้เดินถือขันน้ำเย็นๆ มาให้แก่เขา ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวพลางแอบยิ้มเขินก่อนจะรับขันน้ำจากเธอมา ในน้ำนั้นดูใสสะอาดมากแถมยังโรยดอกมะลิลงไปเพื่อเพิ่มความหอมสดชื่นอีกด้วย

“ ขอบคุณมากนะคะ ที่คุณช่วยแม่ของฉันไว้”

“ อืม ไม่เป็นอะไรหรอก ก็คนเหมือนกันนี่” นีวายยกน้ำจิบเสร็จก็หันมาตอบกลับเธอด้วยเสียงแว่วหวาน แล้วยื่นขันน้ำคืนให้น้อง

“ แม่บอกว่าคุณเป็นคนในเมืองไกล จริงเหรอคะ” แก้มขวัญเอ่ยถามเขาด้วยท่าทีเป็นกันเองจนทำให้นีวายแทบจะยิ้มไม่หุบ

“ ครับ”

“ แล้วคุณหาที่พักได้หรือยังล่ะคะ มันมืดแล้วนี่” ชายหนุ่มยิ้มแห้งส่งให้เธอเบาๆ พลันหันมองซ้ายขวาก็เจอแต่ทุ่งหญ้ากับทุ่งนาเขียวขจี ทำให้แก้มขวัญพอจะรู้คำตอบได้ เธอหัวเราะใส่เขาเบาๆ

“ ฮ่าฮา ฉันคิดไว้แล้วเชียว แต่ไม่เป็นไรนะคะ คืนนี้คุณนอนค้างที่บ้านฉันก็ได้ ถ้าไม่รังเกียจพรุ่งนี้ค่อยกลับ เพราะมันมืดแล้วถนนหนทางแถวนี้ไม่มีไฟส่องนำทางเหมือนในเมือง พวกเรากลัวว่าคุณจะเป็นอันตรายเอานะ” เธอกล่าวบอกเขาด้วยท่าทีเป็นมิตรและแสดงออกถึงความจริงใจ นีวายเห็นแบบนั้นเขาก็ยิ้มกว้าง

“ งั้น พี่รบกวนด้วยนะ” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มรู้และเข้าใจถึงอาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเขา เขานั้นสนใจแก้มขวัญ แทบอยากจะรีบสานต่อความสัมพันธ์กับเธอ และนี่คือโอกาสแล้ว

ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงนีวายก็มานั่งร่วมทานข้าวกับสองแม่ลูก ด้วยความอบอุ่นใจเพราะว่าทั้งสองนั้นต้อนรับเขาดีมาก ทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ และยิ่งเขาเห็นความร่าเริงสดใสของแก้มขวัญ หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรง

“ พี่นีวาย ทานข้าวอิ่มดีหรือเปล่าคะ” หญิงสาวที่เห็นว่าเขาเอาแต่นั่งยิ้มเหม่อลอย เธอจึงทักท้วงเขาขึ้น

“ อืม อิ่มสิ” นีวายรีบตื่นจากภวังค์ และยื่นถ้วยข้าวเปล่าให้หญิงสาวเอาไปเก็บไว้

“ อืม เห็นพี่เป็นผู้ชายแก้มนึกว่าพี่จะไม่อิ่มซะอีก ว่าจะไปทอดไข่ดาวมาเพิ่มให้ซะหน่อย” เธอหันหน้ามาพูดกับเขาด้วยใบหน้าที่สดใส นีวายก็เอาแต่มองเธอตาค้าง

“ ไม่เป็นไรครับ พี่อิ่มแล้วจริงๆ” เขารีบเอ่ยยืนยัน กมลที่เห็นแบบนั้นเธอก็ยิ้มอ่อนๆ มองที่ชายหนุ่ม

“ ไม่ต้องเกรงใจนะ ถือว่าเป็นคนกันเองเถอะ พอดีที่บ้านเรามีกันแค่สองแม่ลูกเลยชินทำกับข้าวเล็กๆ น้อยๆ พอให้กินข้าวลงนะ แต่ถ้าพ่อหนุ่มไม่อิ่มก็บอกน้องทำเพิ่มให้ได้” นีวายยิ้มอ่อนส่งให้กมล

“ ผมว่าแค่นี้ก็เยอะมากแล้วล่ะครับ” เขาเอ่ยพลางก้มมองจานชามตรงหน้าที่มีกับข้าวไม่ต่ำกว่า 4-5 อย่าง ชายหนุ่มรู้ดีว่านี่เป็นมื้อใหญ่ของสองแม่ลูก เพราะเมื่อกี้เห็นว่าแก้มขวัญออกไปซื้อกับข้าวมาเพิ่มด้วย สองแม่ลูกได้ยินแบบนั้นก็มองหน้ากัน

“ งั้นแม่ขอขึ้นไปกินยาแล้วก็พักผ่อนก่อนนะ แก้มล้างจานเสร็จก็ไปดูที่อยู่ที่นอนให้พี่เขาด้วยล่ะ แม่เอามุ้งกับหมอนออกจากตู้มาให้แล้ว” กมลสั่งบอกลูกสาวเป็นมั่นเป็นเหมาะ ก่อนจะเดินขึ้นบ้าน

“ จ้ะแม่” แก้มขวัญที่กำลังเก็บจานอยู่ขานรับ พอกมลเดินหายขึ้นบ้านไป นีวายจึงลุกหวังจะไปช่วยหญิงสาวล้างจาน

“ เฮ้ย ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแก้มทำเอง” แก้มขวัญเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะช่วยเธอก้มเก็บจานจึงรีบปรามเขา

“ ไม่ ให้พี่ช่วยเถอะ ไม่งั้นพี่คงเกรงใจไม่รู้จะทำตัวยังไงแน่เลย” เมื่อได้ยินเขาตอบมาแบบนั้น หญิงสาวจึงจำยอม ทั้งสองเก็บจานชามบนแคร่ ที่นั่งทานข้าวกันเมื่อครู่ ไปช่วยกันล้าง ท่าทีของพวกเขาดูสนิทสนมกันรวดเร็วทันใจดั่งลางสังหรณ์ของกมลจะเป็นจริง

“ อือ พี่นีวาย พี่มาทำอะไรไกลขนาดนี้เหรอ” หญิงสาวถามขึ้นพลางจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาใสซื่อ

“ พอดีพี่คิดแบบไม่ค่อยออก ก็เลยมาขับรถเล่นหาแรงบันดาลใจนะ”

“ หือ?” เธอมีสีหน้าสนใจ และสงสัยขึ้นมาอย่างชัดเจน

“ พี่ทำงานอะไร เป็นนักออกแบบหรือคะ” นีวายหันมายิ้มหวานให้สาวน้อย

“ ใช่แล้ว พี่เป็นสถาปนิกน่ะ พอดีช่วงนี้ต้องแก้แบบรีสอร์ทให้เพื่อน ก็เลยเครียดนิดหน่อย” แก้มขวัญได้ยินแบบนั้นเธอก็ตาใสขึ้นมาทันทีด้วยความตื่นเต้นชอบใจ

“ ว้าว สุดยอดไปเลย แบบนี้พี่ก็ต้องวาดรูปเก่งใช่ไหม” คนฟังก็พยักหน้า

“ แก้มก็ชอบวาดรูปเหมือนกัน ตอนเรียนก็เคยฝันอยากจะเป็นนักออกแบบอะไรแบบนี้เหมือนกันนะ” หญิงสาวมีท่าทีตื่นเต้นในช่วงแรก ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วพูดต่อ “แต่ได้ยินมาว่าเขาเรียนกันหนักมาก แก้มกลัวว่าตัวเองจะเรียนไม่ไหวกลัวว่าจะเปลืองตังค์แม่เปล่าๆ ก็เลยไม่เรียนดีกว่า” เธอหัวเราะขึ้นเบาๆ ท่าทีของเธอดูน่ารักและก็ตลกมาก ทำนีวายอดขำตามไม่ได้

“ ฮาฮ่า ก็เรียนหนักจริงๆ นั่นแหละ กว่าจะจบได้ก็เกือบตาย ไหนจะต้องไปต่อโทอีกนะ ดีนะเนี่ยที่จิตพี่แข็ง ไม่งั้นคงเป็นบ้าไปแล้ว ฮา” เขาพูดด้วยท่าทีติดตลก เพราะชอบเห็นรอยยิ้มใสซื่อของหญิงสาว

“ ฮาฮ่า แต่ว่าพี่โคตรเท่เลยนะ ที่ทำมันสำเร็จน่ะ”

“ อืม ขอบใจครับ แล้วน้องล่ะ เรียนอยู่ม.อะไรแล้ว” หญิงสาวกลั้นขำเมื่อได้ฟังคำถาม

“ นี่พี่คิดว่าแก้มกี่ปีเหรอ” เธอจึงแกล้งถามเขา ชายหนุ่มก็มองไปที่หน้าใสๆ ของคนตรงหน้า ด้วยท่าทีครุ่นคิด ตอนนี้หน้าตาของเธอไม่ได้มอมแมม เหมือนตอนที่เจอ มันจึงยิ่งน่ารักละมุนดูน่าทะนุถนอมขึ้นไปอีก

“ 16-17 มั้ง” เขาเดาส่ง

“ ฮาฮ่า นี่หน้าแก้มดูเป็นเด็กขนาดนั้นเลยเหรอคะ” แก้มขวัญยิ้มกว้างพลางสีหน้าของเธอก็แดงหน่อยๆ นีวายหน้าร้อนผ่าวเมื่อได้เห็น ยิ่งเธอเฉลยคำตอบให้ฟังใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรง

“ แก้มจะ 20 แล้วค่ะ แถมยังเป็นเจ้าของร้านขายขนมด้วยนะ”

“ จริงเหรอ?”

“ ค่ะ แต่ก็เป็นแค่แผงเล็กๆ ตามตลาดเล็กๆ ในหมู่บ้านเอง เพราะต้องหาเช้ากินค่ำ บางวันก็ผลัดไปทำย่างอื่นรับจ้างดำนา เกี่ยวข้าว ปีนต้นมะพร้าวบ้าง หรือไม่ก็ไปหากบหาเขียดบ้าง อะไรประมาณนี้แหละ” หญิงสาวพูดพลางยกนิ้วขึ้นจิ้มแก้มป่องของตัวเองเหมือนกับว่ามันจะทำให้เธอคิดออก ชายหนุ่มเห็นก็ยิ่งยิ้มไม่หุบ

“ แต่ดูทรงแล้ว นี่อาจจะเป็นชีวิตที่มีความสุขสุดๆ เลยเนอะ” แก้มขวัญจ้องตาเขาทันที

“ ก็คงจะเป็นแบบนั้นค่ะ อยู่ไหนขอแค่เราได้อยู่กับคนที่เรารักมันก็ต้องมีความสุขใช่มั้ยล่ะพี่” เมื่อฟังมาถึงตรงนี้รอยยิ้มของนีวายก็หุบลง เนื่องจากคำพูดที่หมอบอกกับเขา ว่ากมลนั้นเป็นโรคร้าย ทำให้เขาอดที่จะสงสารสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้

“ ฮาฮ่า ทำไมถึงทำหน้าจืดแบบนั้นล่ะคะ นี่ก็มืดมากแล้วรีบขึ้นบ้านเถอะ” หลังจากวางจานใบสุดท้ายไว้บนตะแกรง แก้มขวัญก็ทำหน้าตาตื่นใส่เขาดั่งกลัวอะไรบางอย่าง เธอขยับตัวเข้าไปใกล้เขา พลางกระซิบเบาๆ ข้างหู “เดี๋ยวจะเจออะไรแปลกๆ เข้านะ” เธอพูดเสียงแผ่ว พร้อมทำตาเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าเขาเริ่มกลัว หญิงสาวก็รีบจ้ำอ้าววิ่งขึ้นบ้านไปในทันที

“ เฮ้ย แก้มขวัญมาพูดแบบนี้พี่ก็กลัวนะ” นีวายมีท่าทีลนลานเล็กน้อย ก่อนจะรีบล้างมือแล้วเดินตามหญิงสาวขึ้นบ้านไป.