ตอนที่ 3 คู่อริที่ล้ำเส้น!

รถหรูวิ่งอยู่บนถนนใหญ่ในช่วงเวลาโพล้เพล้ พลางมีเสียงโทรศัพท์ของคนที่นั่งอยู่ภายในรถดังขึ้น

“ มันโทรมาทำไมวะ คงไม่ได้จะโทรมาขอเงินอีกหรอกนะ” อนาลาหรือเจ้าไฟล้วงมือถือขึ้นมาพลางบ่นกับมันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เนื่องจากบนจอมันปรากฏขึ้นว่าเป็นเบอร์ของน้องชายเขา

“ ว่าไง ไอ้คำผาน” แต่กระนั้นเขาก็กดรับ

[“ พี่ไฟ พี่รีบมาโรงพยาบาลตอนนี้เลยได้ไหม คีรินโดนรถชนเสียเลือดมาก”]

“ ห๊ะ!!” หลังฟังเสียงลนลานของอนาคิน เขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก เพราะว่า อนาวิน หรือ คีรินน้องชายคนนี้ของเขา โคตรจะเป็นคนดี แล้วนี่ใครมันกล้ามาทำร้ายคีรินแบบนี้!

“ เอลิก! วนรถกลับไปโรงพยาบาลของอาไนเดี๋ยวนี้!” เจ้าไฟสั่งลูกน้องคนสนิทของเขาเสียงแข็งกร้าว และยังไม่ทันขาดคำ สิ่งที่เขากำลังสงสัยว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุก็ได้เฉลยออกมา เมื่อมีสายเรียกเข้ามาในมือถือ โชว์เป็นเบอร์ของ นาย พิทักษ์ พงษ์สกร หยกทอง

“ มันโทรมา…!.” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจพลางรีบกดรับ

[“ ว่าไงเจ้าไฟ เซอร์ไพรส์ที่กูทำ รับน้อง ให้น้องชายมึงเข้าสู่วงการธุรกิจเดียวกันเนี้ย ถูกใจมั้ยวะ ฮาฮ่าฮา”] เสียงแหบแห้งของคนในปลายสายพูดด้วยความเย้ยหยันแฝงสะใจไม่นิด ทำเอาคนฟังอย่างเจ้าไฟหัวร้อน เขาสบถคำหยาบออกมาเสียงดังลั่นรถ

“ ไอ้ชาติชั่ว!!! สารเลว!!! โธ่เอ้ย!!!” แต่ปลายสายดันตัดสายทิ้ง ก่อนที่เขาจะได้ต่อว่าอะไรไปมากกว่านั้น มือใหญ่ที่ถือโทรศัพท์อยู่จึงโยนมันใส่เบาะคนขับสุดแรงตามอารมณ์ เล่นเอาเอลิกแม้จะชินแล้วแต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรด้วยสักคำ

โรงพยาบาลทูว์เอ็นวาย

เจ้าไฟรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อที่จะช่วยอนาคินในการให้เลือดคีรินซึ่งกำลังผ่าตัดอยู่ในห้องฉุกเฉิน

“ เป็นยังไงบ้างลูก!” เสี่ยโอมและเมียเมื่อรู้ข่าวเรื่องลูกชายคนรอง เขาก็รีบบินกลับมาจากการทำงานที่ต่างจังหวัด สีหน้าของทั้งคู่ดูตื่นตระหนกและลนลานเป็นอย่างมาก ด้วยเพราะเป็นห่วงลูก

“ คุณหมอยังไม่ออกมาเลยครับคุณพ่อ” อนาคินที่ตอนนี้นั่งอยู่ที่เก้าอี้ยาวหน้าห้อง ได้เอ่ยบอกกับทั้งคู่ เล่นเอาครีมหอมที่ยืนอยู่ถึงกับยกมือกุมหน้าผาก

“ โอ้ย แม่จะเป็นลม” ครีมหอมเหมือนจะหน้ามืดทรุดลงกับพื้น ดีที่สามีและลูกสาวคนเล็กซึ่งเพิ่งเดินตามกันเข้ามาเมื่อกี้ รีบมาช่วยกันประคับประคองเธอไว้

“ คุณแม่คะ ใจเย็นๆ นะคะ พี่คีรินต้องปลอดภัยค่ะ” อนาลิน หรือ ลลิซ ลูบแขนของคนเป็นแม่เบาๆ ในขณะเดียวกันที่พ่อรีบค้นเอายาดมขึ้นมาให้เมีย

“ โธ่เอ้ย!!” เจ้าไฟที่นั่งเงียบขรึมอยู่ตั้งนานแล้ว เขาลุกโวยวายขึ้นมาพลางหันไปชกกำแพงเสียงดัง “ คีรินเป็นคนดีไม่เคยทำอะไรให้ใคร แล้วทำไม! ทำไมน้องต้องมารับเคราะห์เพราะเพื่อความสะใจของคนคนเดียวด้วย!”

“ ไฟพูดอะไรลูก มันหมายความว่ายังไง” อศิรหรือเสี่ยโอมหันไปถามลูกชายคนโตด้วยสงสัยกับสิ่งที่ลูกพูดออกมา

“ ก็ไอ้พิทักษ์ไงพ่อ เมื่อกี้ก่อนที่ผมจะมาที่นี่ มันโทรมาหัวเราะเยาะผม มันบอกว่ามันเซอร์ไพรส์รับน้องคีริน พูดแล้ว…ฮือ! ผมจะไปเอาเลือดหัวมันออก!” เจ้าไฟตอบอย่างเดือดดาลพลางจะรีบเดินไป แต่อนาคินก็รีบเข้ามาขวางเพื่อช่วยพ่อแม่จับพี่ชายเอาไว้

“ เฮ้ยๆ”

“ ไฟอย่านะลูก!” เสี่ยอศิรรีบเข้ามาปรามลูก ไม่ใช่ว่าเขาไม่โกรธแต่เขาแค่ไม่อยากให้ลูกของเขาไม่ว่าจะคนไหนต้องเป็นอะไรไปอีก

“ พ่ออย่าห้ามได้ไหม รอบนี้มันจะเอาถึงตายเลยนะพ่อ” เจ้าไฟก็หันมาตะคอกพ่อกลับ ความโกรธของเขาเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“ แต่เพราะว่าเราตอบโต้มันไม่ใช่เหรอมันถึงได้ไม่จบไม่สิ้นแบบนี้” อศิรจึงขึ้นเสียงกลับเพื่อหวังดึงสติลูกชายจอมหัวร้อน ก่อนเสียงจะอ่อนลง “ พ่อขอเถอะหากเราไม่ตอบโต้มัน มันก็คงจะเงียบไปเอง” เจ้าไฟเหมือนจะเงียบฟังที่พ่อพูด แต่กระนั้นมันก็ห้ามอารมณ์ร้อนของเขาไม่ได้

“ ไม่!! พ่อคิดว่ามันจะหยุดหรือไง!! ขนาดเมื่อก่อนผมไม่เคยไปทำอะไรให้มัน มันยังมาทำผมก่อนเลย แล้วพ่อคิดเหรอว่าถ้าผมหยุดตอบโต้ แล้วมันจะหยุดจริงๆ นะ”

“ แต่ไฟ ถ้ามันคิดจะเอาชีวิตพวกเรา คิดจะเอาชีวิตน้องๆ ของลูกทุกคนขึ้นมาลูกจะทำยังไงหะ!!” ครีมหอมเริ่มโมโหเธอจึงเริ่มต่อว่าลูก เจ้าไฟหันมองน้องชายและน้องสาวที่กำลังยืนจ้องเขาอยู่

“ ผมก็จะทำให้มันไม่มีโอกาสนั้น! ปล่อยผม!!” เจ้าไฟสะบัดตัวออกจากการรัดกุมแล้วเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากโรงพยาบาลด้วยความเดือดดาล เอลิกที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นแบบนั้นเขาก็โค้งตัวลานายทั้งสองและรีบวิ่งตามบอสของเขาออกไป

“ ทำยังไงดีคะคุณ” ครีมหอมจับแขนสามีของเธอแน่น พลางมองทางที่เจ้าไฟเดินไปอย่างเป็นห่วงแฝงความเสียใจไม่น้อย

“ คงเป็นกรรมที่ผมเคยทำไว้กับพี่เอก” ครีมหอมรีบส่ายหัวให้กับสามีที่คิดแบบนั้น

“ คุณกำลังกลุ้มใจกลัวว่าเจ้าไฟจะเป็นแบบพี่เอกเหรอคะ” เสี่ยก้มหน้าลงมาสบตากับเมีย สีหน้าของเขามีความกังวลพลางเสียใจแฝงอยู่

“ อืม ไฟอารมณ์ร้อนแล้วก็ไม่ฟังใครเหมือนกับพี่เอกเลย” ครีมหอมส่ายหน้าเบาๆ เพราะเธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอเป็นอย่างไร

“ แต่ยังไงเจ้าไฟก็ยังมีความคิดรักครอบครัว รักน้องๆ ทุกคน แม้จะไม่ค่อยแสดงออก แต่ฉันเลี้ยงลูกมาฉันรู้และเชื่อว่าไฟเป็นคนดีค่ะ” ครีมหอมรีบเอ่ยปัดคำพูดของสามี เนื่องจากเธอไม่อยากจะคิดว่าลูกชายคนโตของเธอจะมีจุดจบแบบอนันดา ถ้าเป็นแบบนั้นเธอรับไม่ได้ อศิรที่เห็นถึงความกังวลของเธอ เขาก็ยื่นมือมาลูบแขนเล็กของภรรยาเบาๆ

“ อย่าคิดมากเลยนะครีม ต่อให้ลูกจะเป็นยังไง แต่ลูกก็เป็นลูกเรา เดี๋ยวผมจะออกไปโทรตามลูกก่อน” เสี่ยที่เหมือนมีอะไรในใจ เขาเดินออกไปและปล่อยให้เมียอยู่ตามลำพังกับลูก ลลิซจึงได้พาแม่ไปนั่งพัก

“ แม่คะ พี่ไฟเหมือนกับลุงเอกอย่างนั้นเหรอ” เธอถามกับแม่ ครีมหอมรีบหันมามองพลางส่ายหน้า

“ ไม่! พี่ชายของลูกนะยังมีหัวใจ ไม่เหมือนผู้ชายคนนั้น” คนเป็นแม่เสียงแข็ง แม้เวลาจะผ่านมานานก็ใช่ว่าครีมหอมจะจำเรื่องนั้นไม่ได้ กลับกันแม้จะอยากลืมแค่ไหน แต่เธอก็จำมันไม่เคยลืม อนาคินที่ยืนฟังอยู่เริ่มขมวดคิ้ว แล้วเดินขยับมาใกล้แม่กับน้อง

“ เฮ้อ ไม่รู้สิครับ ตั้งแต่เกิดมาพวกเราก็ยังไม่เคยเห็นลุงเอกเลยนะครับคุณแม่” ครีมหอมยิ้มบางที่มุมปากตอนที่เงยมองลูกชาย

“ ก็ตั้งแต่ลุงเอกเขาออกจากคุก พ่อเราก็ให้เงินเขาไปตั้งตัวก้อนหนึ่ง จากนั้นเขาก็ไม่ติดต่อมาอีก ได้ยินแค่ว่าไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศนะ” ครีมหอมพูดด้วยท่าทีสบายใจเพราะอย่างน้อยเอกก็ไม่มาวุ่นวายกับครอบครัวเธออีก โดยเฉพาะกับลูกๆ ของเธอ

“ อืม แต่คงจะไม่บังเอิญเป็นประเทศเดียวกันกับตอนที่พี่ไฟไปเรียนต่อหรอกนะ” อนาคินบ่นออกมาอย่างไม่ได้คิดพลางมีเสียงขำน้อยๆ แต่มันกลับทำให้คนเป็นแม่ถึงกับชะงักพูดไม่ออก

“ แม่คะ หมอออกมาแล้วค่ะ ” ก่อนจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น คุณหมอก็ได้เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินเสียก่อน….ครีมหอมจึงเปลี่ยนจุดโฟกัสและหันไปสนใจที่คุณหมอพูดแทน