บทที่ 10

10

          เพื่อความไม่ประมาท หนิงเอ๋อขออยู่ดูแลชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้ต่ออีกสักสองสามวัน

หากไม่มีปัญหาอะไรตามมาก็จะเดินทางไปต่อ

          ผ้าชุบน้ำบิดหมาด ๆ ถูกวางลงที่หน้าผากของผู้ป่วยอย่างเบามือด้วยฝีมือของชาวบ้านที่เข้ามาช่วย อันที่จริงชาวบ้านที่อยู่ในบ้านไม่ยอมออกไปไหนเกรงว่าตนเองนั้นจะติดเชื้อเข้าให้ก็เลยหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน พอรู้ว่ามียารักษาจึงวางใจและตัดสินใจออกจากบ้านมาช่วยเป็นกำลังให้กับชาวบ้านคนอื่นที่ไม่เกรงกลัวการติดเชื้อ อย่างน้อยพวกเขายังมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่บ้าง

          “ฝากจัดการตรงนี้ด้วยนะคะ”

          “ได้เลยแม่หนู ทางนี้พวกข้าจัดการต่อเอง”

          หนิงเอ๋อถูกเหยาเรียกออกไปคุยกันข้างนอก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

          “หนิงเอ๋อ ชาวบ้านพวกนั้นเป็นอย่างไร

กันบ้าง?”

          “ก็ดีขึ้นนะ”

          “ถ้าดีแล้วพวกเราก็ต้องเดินทางกันต่อนะ”

          “ยังไปไม่ได้ ข้ายังไม่แน่ใจว่าพวกชาวบ้านจะหายดีหรือเปล่าน่ะสิ ขอข้าอยู่ต่อดูอาการพวกชาวบ้านก่อน”

          “งั้นเหรอ เข้าใจแล้ว ถ้าหากเจ้าพร้อมเมื่อไหร่บอกข้าก็แล้วกัน เดี๋ยววันนี้ข้าจะออกไปหาเสบียงกับพวกชาวบ้านในป่าน่ะ ตอนนี้เสบียงของหมู่บ้านมี

ไม่พอ”

          “ไม่ต้องไปหรอก”

          หนิงเอ๋อเรียกมิติออกมาแล้วนำเสบียงขนาดเท่าภูเขาออกมาจากมิติมากองกับพื้น ไม่ว่าจะเป็นผลไม้ พืชผัก ของสด ทุกอย่างมีอยู่ในกองภูเขาทั้งหมด

          “เอาอีกแล้วนะหนิงเอ๋อ พลังของเจ้าน่ะมันจะทำให้พวกชาวบ้านมีปัญหาเอานะ”

          “ไม่เป็นไร ตอนนี้ไม่มีใครเห็น เอาเป็นว่าทำเป็นไม่รู้เรื่องก็แล้วกัน”

          พูดจบ หนิงเอ๋อจึงเดินกลับเข้าไปดูแลชาวบ้านต่อ ปล่อยให้เหยายืนนิ่งด้วยอารมณ์เบื่อหน่าย

          “ให้ตายสิ เป็นคนแบบไหนของเขากันนะ

ข้าละไม่เข้าใจ”

          ในเมื่อมีเสบียงครบครันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหยาจึงได้เรียกให้ชาวบ้านที่ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรช่วยกันแบ่งเสบียงกองเท่าภูเขาให้พอดีกับชาวบ้านทุกคน

          ชาวบ้านที่อาสามาช่วยก็ได้ถามเหยาประมาณว่าท่านเอาเสบียงตั้งมากมายขนาดนี้มาจากที่ใดกัน เหยาตอบปัดไปประมาณว่าข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วการสนทนาก็จบลงทั้งอย่างนั้น

          เสบียงกองเท่าภูเขาลูกนี้ใช้เวลานานกว่าจะแบ่งให้ชาวบ้านทุกคนอย่างลงตัว ชาวบ้านที่นี่เมื่อได้สิ่งของอันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพวกเขานั้นทำให้เหยาได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา มันคงเป็นความสุขของคนพวกนี้นั่นแหละ ทำให้เหยาเข้าใจแล้วว่าทำไมหนิงเอ๋อถึงอยากช่วยชาวบ้าน จะบอกว่าทำเพื่อชดใช้หนี้ที่ตนเองก่อเอาไว้มันก็ยังไงอยู่

          “คงเป็นนิสัยของเจ้าตัวนั่นแหละ”

          .

          .

          .

          หลังจากอยู่ดูอาการชาวบ้านที่หมู่บ้านได้สองสามวัน หนิงเอ๋อและเหยาจึงออกเดินทางกันต่อ

การเดินทางในครั้งนี้ใช้เวลานานพอสมควร เนื่องจากเสบียงที่มากเกินไปทำให้รถม้าวิ่งช้าลงไปครึ่งหนึ่ง ทำให้เสียเวลาในการเดินทางครั้งนี้

          “ก็บอกแล้วว่าอย่ารับเอาเสบียงขึ้นรถมากเกินไป เจ้านี่ไม่เคยฟังข้าพูดเลย”

          “ขอโทษนะเหยา แต่ข้าปฏิเสธชาวบ้านไม่ได้”

          “เจ้าต้องหัดปฏิเสธพวกเขาบ้าง”

          “จะพยายามนะ”

          หนิงเอ๋อพูดด้วยรอยยิ้ม ทำให้เหยาต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาขณะที่ยังคงควบคุมรถ

ม้าอยู่

          ทั้งสองคนรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ความสนิทกันนั้นเหมือนอยู่ด้วยกันมานาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพูดคุยกันหรือปัญหาที่เกิดขึ้นร่วมกัน เหยาจะเป็นคนจัดการแทนเสมอ ถึงตอนนี้ทั้งสองจะเป็นแค่ผู้รับบริการกับผู้ให้บริการแต่ไม่ว่ายังไงก็สนิทกันอยู่ดี บางทีโดนมองว่าเป็นสามีภรรยากันก็มี ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติที่เดินทางร่วมกันมานาน

          หนิงเอ๋อเป็นผู้ว่าจ้างให้เหยาไปส่งที่แคว้นหนานก็จริง แต่ด้วยความที่พูดคุยกันทำให้เป้าหมายของพวกเขามีเป้าหมายเดียวกันนั่นก็คือการช่วยเหลือชาวบ้านและการฟื้นฟูแคว้นที่ล้มสลาย

          !?

          ขณะที่โต้เถียงกันไปมา เหยาได้เห็นอะไรบางอย่างอยู่บริเวณหนองน้ำ พอได้ใช้ความพยายามมองออกไปตรงหนองน้ำก็พบกับหญิงสาว ไม่รู้ว่าเป็นหญิงสาวหรือเปล่า ไม่แน่ใจ

          “เหยา มีอะไรเหรอ?”

          “ข้าเห็นคนน่ะ น่าจะเป็นผู้หญิง”

          หนิงเอ๋อมองออกไปนอกรถม้านางก็เห็นเช่นกัน

          “แล้วผู้หญิงคนนั้นมีอะไรเหรอ?”

          “ก็ไม่มีอะไร แต่ว่า บริเวณแถวนี้น่ะมีสัตว์

ดุร้ายอาศัยอยู่เยอะ หากนางหลงเข้ามาหรือเป็นคนที่อยู่แถวนี้ก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดี นางไม่ควรมาแถวนี้คนเดียว ดูสิ ไม่มีอาวุธพกติดตัว สวมเสื้อผ้าที่ดูไม่ได้ออกมาล่าสัตว์เลย พลังก็ไม่มี ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้การแน่”

          เห็นอย่างนี้เหยาเองก็เป็นคนห่วงคนอื่นเช่นเดียวกันกับหนิงเอ๋อ แต่ไม่ค่อยแสดงออกหากมันไม่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น ในกรณีนี้มันมีโอกาสเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ทำให้เหยาแสดงออกมาด้วยความเป็นห่วงให้ได้เห็น

          (หมอนี่ก็มีจุดที่น่ารักเหมือนกัน ไม่ได้สิ

คิดอะไรของเราอยู่นะ)

          หนิงเอ๋อถึงกับส่ายหัวไปมาเพื่อลบความคิดบ้าบอของตนเอง

          จากที่เห็น ผู้หญิงคนนั้นกำลังตักน้ำในหนองน้ำก่อนจะเดินเข้าไปในป่า 

          เพื่อไม่ให้คาดสายตา เหยาจึงหยุดรถม้าแล้วผูกเชือกรถม้าเอาไว้ต้นไม้ก่อนจะสะกดรอยตามผู้หญิงคนนั้นไปพร้อมกับหนิงเอ๋อที่เดินตามหลัง

มาด้วย

          “ที่จริงเจ้าไม่ต้องตามข้ามาก็ได้ อยู่ในรถม้าจะดีเสียกว่า”

          “พูดอะไรของเจ้ากันน่ะ ข้าเองก็กลัวเหมือนกันนะ”

          “ช่วยไม่ได้ แต่เดินระวังด้วยนะ”

          “จ้า เข้าใจแล้วจ้า”

          …