บทที่ 9

9

          เมื่อเข้ามาข้างในหมู่บ้านทุกอย่างมันเงียบผิดปกติ มันผิดปกติมาก เหยาเคยมาเยือนที่หมู่บ้านแห่งนี้เมื่อนานมาแล้ว ปกติจะมีชาวบ้านยืนอยู่หน้าบ้านหรือไม่ก็มีเด็กเล็กวิ่งเล่นกันเป็นกลุ่ม แต่ตอนนี้ไม่มีเลย เป็นไปได้ว่ามีบางอย่างทำให้พวกเขาไม่สามารถออกจากบ้านได้

          “ข้างในบ้านมีแสงไฟของตะเกียงอยู่นะ

แล้วตอนนี้มันก็ยังไม่ค่ำด้วย เข้านอนกันเร็วเกินไปมันผิดปกตินะ หนิงเอ๋อ เจ้าอยู่ในรถม้าก่อนนะ

เดี๋ยวข้าจะไปดูสักหน่อย”

          “ระวังตัวด้วยนะ”

          “เออ เข้าใจแล้ว”

          เหยาลงจากรถม้าแล้วเดินไปยังบ้านเรือนของชาวบ้าน ถึงจะยังไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ความรู้ของเขาเหมือนกับกำลังถูกจ้องมองจากรอบทิศทาง

          คงจะเป็นชาวบ้านนั่นแหละ

          “ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ไหมครับ?”

          เรียกไปตามมารยาท เหยารู้อยู่แล้วว่าข้างในบ้านมีคนอยู่ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

          แล้วจะทำอย่างไรดี

          !?

          เหยารู้สึกถึงความอบอุ่นจากทางด้านหลัง

มันเป็นความอบอุ่นของตะเกียงส่องไฟสว่างที่มาพร้อมกับชาวบ้านคนหนึ่งถือตะเกียงติดไม้ติดมือ

มาด้วย

          ท้องฟ้าในตอนนี้มันไม่ได้มืดจนทำให้มองไม่เห็น ชาวบ้านที่ประจันหน้าเหยาทำไมต้องจุดตะเกียงแล้วถือมาด้วย

          มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า

          ใบหน้าดั่งหินผาที่หยาบกระด้าง ดวงตาไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่ ถือตะเกียงเดินเข้ามาหาเหยาจากทางด้านหลัง เหยาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนแก่คนนี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

          “เจ้าน่ะ คนต่างถิ่นเหรอ?”

          “ชะ ใช่แล้วครับ”

          “กลับไปเถิด”

          ไม่ทันจะได้แนะนำตัวก็ถูกไล่ให้กลับไปซะแล้ว ยิ่งทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้านแห่งนี้

          “กลับไป มันเกิดอะไรขึ้น”

          “ที่นี่น่ะมีคนล้มป่วยมากมาย ไม่มีอะไรให้พวกเจ้าต้องการหรอกนะ”

          “เปล่านะ ข้าไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น แค่จะเข้าพักแล้วรุ่งเช้าก็จะออกเดินทาง”

          “ไม่ได้ พวกเจ้าเข้าพักที่หมู่บ้านไม่ได้ ข้าบอกไปแล้วนะที่หมู่บ้านมีคนป่วยหลายคน เจ้าอยากจะป่วยหรือไง”

          “ไม่ ถ้าเลือกได้ข้าไม่อยากป่วยหรอกนะครับ”

          ตาแก่ทำหน้าไม่พอใจก่อนจะเดินกลับไป

หนิงเอ๋อที่เหตุการณ์บนรถม้าจึงลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าไปหาตาแก่คนนั้น

          “เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป”

          “อะไรของพวกเจ้าอีก”

          “ให้ข้าไปดูชาวบ้านที่กำลังป่วยอยู่จะได้ไหมคะ?”

          “ไปดู? เพื่ออะไร เจ้าไม่ใช่หมอสักหน่อย

เดี๋ยวก็ป่วยเอาหรอก”

          “ข้านี่แหละหมอ”

          ไม่รู้จริงหรือเท็จกันแน่ที่หนิงเอ๋อเอ่ยตัวว่าตนเองเป็นหมอ ตาแก่ยังคงไม่เชื่อ

          “ให้ข้าไปดูเถิดนะคะ นะคะ ขอร้อง”

          หนิงเอ๋อถึงกับก้มหัวขอร้อง

          หากพูดถึงเรื่องการช่วยเหลือคนยากลำบาก ไม่ว่าจะให้ทำอะไรนางยอมทำทุกอย่าง กลับกัน เหยามองว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่เข้าเรื่องสักเท่าไหร่

          ทำไมต้องช่วยเหลือกันขนาดนั้น ทำแล้วนางจะได้อะไร ถึงจะบอกว่าชดใช้หนี้ที่ตนเคยก่อเอาไว้

ก็เถิด

          .

          .

          .

          ตาแก่หนึ่งในชาวบ้านยอมให้หนิงเอ๋อและเหยาเข้าไปดูชาวบ้านที่กำลังป่วยซึ่งอยู่ข้างนอกหมู่บ้านไม่ห่างไกลกันนัก ใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึง

          ชาวบ้านผู้ใหญ่ คนชราและเด็กเล็กที่ป่วยนั้นอยู่รวมกันที่บ้านหลังหนึ่ง มันเป็นบ้านไม้ขนาดใหญ่ที่ดูไม่ใช่บ้าน น่าจะเป็นคอกม้ามากกว่า พวกเขาเหล่านี้นอนป่วยเรียงกันเป็นแถว

          (การที่เราได้ช่วยคนอื่นมันก็ดีอยู่หรอกนะ

แต่เราไม่น่าโกหกเลย)

          ใช่แล้ว หนิงเอ๋อไม่ใช่หมออย่างที่ตัวเองได้กล่าวเอาไว้กับตาแก่ชาวบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้

พอเห็นคนป่วยของจริงถึงกับทำตัวไม่ถูก

          เหยาสังเกตเห็นความผิดปกติของหนิงเอ๋อ เห็นอย่างนี้ทำให้เหยารู้แล้วว่าหนิงเอ๋อนั้นโกหก

          “ข้าคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ เจ้าเนี่ยนะ หัดดูตัวเองซะบ้างสิ”

          หนิงเอ๋อไม่ตอบกลับเหยา

          นางพยายามใช้ความคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับชาวบ้านที่ป่วยนี้ดี

          สุดท้ายความคิดของหนิงเอ๋อก็มาถึงทางตัน

          “พวกเขาป่วยเป็นโรคอะไร เจ้าช่วยดูให้หน่อย”

          ตาแก่เริ่มทักขึ้นมา ยิ่งทำให้หนิงเอ๋อกดดันตนเอง

          (เราไม่น่าเลย ทำไมเราถึงพูดไม่คิดกันนะ)

          !?

          หนิงเอ๋อรู้สึกถึงความผิดปกติภายในย่ามที่พบติดตัวไปไหนตลอด มันมีแสงสีทองแสบตาส่องแสงออกมาให้ได้เห็นกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดปรากฏการณ์เฉกเช่นนี้

          ตำราโบราณที่เป็นดั่งข้อมูลของหนิงเอ๋อส่องแสงอยู่

          “หนิงเอ๋อ มันเกิดอะไรขึ้น?”

          เหยาเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้ามาดูใกล้ๆ รวมถึงตาแก่ชาวบ้านอีกคน

          “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่มันส่องแสง”

          เมื่อกางตำราโบราณก็พบกับหน้ากระดาษเปล่าไม่ได้เขียนอะไรเอาไว้

          ก่อนหน้านี้มันบอกแค่แคว้นฉิน แต่ตอนนี้มันได้หายไปกลายเป็นหน้ากระดาษเปล่าอย่างที่เห็น

          พอกางหน้ากระดาษสักพักมันก็มีตัวอักษรโผล่ขึ้นมาเป็นภาษาจีนโบราณ

          หนิงเอ๋ออ่านมันออก

          “ไข้หวัดใหญ่”

          หนิงเอ๋ออ่านตามตัวอักษรที่โผล่ขึ้นมา ซึ่งมันเขียนเอาไว้ว่าอย่างนั้น

          (แสดงว่ามันกำลังบอกเรา หมายความว่าชาวบ้านพวกนี้ป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่)

          คำตอบมันออกมาอย่างที่เห็น หนิงเอ๋อจึงใช้พลังมิติแห่งความต้องการเพื่อเอายารักษาไข้หวัดใหญ่ มีชาวบ้านและเด็กหลายคน การจัดยาจึงแตกต่างกันออกไป

          “หนิงเอ๋อ เจ้าจำที่ข้าบอกได้ไหม?”

          “จำได้ แต่ข้าไม่มีเวลามามัวคิดเรื่องนี้หรอก ข้าต้องช่วยชาวบ้านก่อน”

          “อ่า โทษทีนะ ข้าแค่เป็นห่วงเจ้าน่ะ”  

          ไม่รู้ว่าเหยาพูดเล่นหรือเปล่า แต่น้ำเสียงของเขาฟังดูแล้วมันให้ความรู้สึกที่นุ่มนวล เป็นความรู้สึกที่ห่วงอีกฝ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย

          หลังจากนั้นหนิงเอ๋อก็ได้จัดยาให้ชาวบ้านและเด็กกิน กว่าไข้หวัดใหญ่จะหายคงต้องใช้เวลาหลายวันจึงจะหายเป็นปกติ

          “ข้าได้จัดยาเอาไว้ให้ชาวบ้านทุกคน หากอาการยังไม่ดีขึ้นก็ให้กินยาที่ข้าจัดไว้นะ”

          “เออ ขอบใจเจ้ามาก”

          ตาแก่รับยาไข้หวัดใหญ่ก่อนจะเดินไปดูอาการของชาวบ้านแต่ละคน

          (เท่านี้ก็น่าจะหายห่วงแล้วนะ)

          …