นางมารจ้าวพิษ

เขตชายแดน รอยต่อระหว่าง'แคว้นเซี่ย'และ'แคว้นจ้าว'

ณ.หุบเขาพิษ ที่ตำหนักประมุขหุบเขาผู้มีสมญานาม'จ้าวพิษ' บังเกิดเสียงร้องคำรามต่ำดังรอดออกมาจากบานประตูสลักให้ได้ยิน เสียงนั้นฟังดูทั้งทรมาณและสุขสมในทียากแยกแยะ ทว่ากลับไม่มีใครคร้านจะให้ความสนใจ สาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างพากันเร่งฝีเท้าหลบออกห่างจากตำหนัก'จ้าวพิษ'ราวกับเสียงนั้นสามารถนำพาความเดือดร้อนมาให้ แม้แต่องครักษ์ลับที่หลบซ่อนตัวตามต้นไม้ใกล้ยังพากันถอยห่างออกไป

ภายในห้องนอนโอ่อ่าหรูหรา บนเตียงหยกฉลุลายมงคลประดับอัญมณี ม่านบางสีชมพูปักลายดอกท้อพริ้วไหว ด้านในปรากฏกลุ่มเงารางเลือนหากเพ่งมองให้ดีๆจะเห็นเป็นร่างอรชรอ้อนแอ้นขยับขึ้นลงไปมา

'ลี่ตันหยง'ขยับควบอยู่บนร่างบุรุษรูปงาม ผิวขาวเนียนของนางเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเกาะพริ้ม ทุกครั้งที่ควบทยานเส้นผมสีดำเงาก็จะแผ่สยายราวกับม่านน้ำตก ใบหน้าของนางแดงก่ำที่ริมฝีปากสีแดงสดแม้มเป็นเส้นตรง สองมือกำขยำแผงอกแข็งของคนใต้ร่าง นางสูดหายใจหอบหลับตาพริ้มตกอยู่ในห้วงอารมณ์รันจวญ

แท่งเอ็นร้อนตั้งโด่เด้งสวนช่องทางคับแน่นตอดรัดขมิบ ความเสียวซ่านพุ่งทยานขึ้นสูงสร้างน้ำหวานสีใสข้นหนืดไหลเยิ้มทั่วหว่างขา ยามผิวเนื้อสองฝ่ายกระทบกันยังส่งเสียงก้องกังวานน่าอับอาย

"ฮ่า....."

ลี่ตันหยงลืมตาพรางก้มมองคนใต้ร่าง เห็นแผงอกกำยำมีรอยจ้ำสีเขียวช้ำหลายจุดเพราะฝีมือนาง ทั้งผิวสีน้ำผึ้งที่เปียกชุ่มเม็ดเหงื่อดูดิบเถื่อนยิ่งนัก ข้างขมับยังปูดโปนเพราะทนกัดฟันแน่น ริมฝีปากบางพลันแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

'ลี่ตันหยง'รับรู้ถึงอารมณ์ขีดสุดของอีกฝ่าย นางค่อยๆผ่อนแรงควบลงช้าๆจนกระทั่งกลายเป็นเนิบนาบ

เมื่อบุรุษผู้ที่กำลังจะแตะขอบสวรรค์ถูกฉุดรั้ง เขาพลันลืมตาดำขลับจ้องมองสตรีที่ควบตนด้วยสายตาตัดพ้อ มือหนาจับท่อนขาอ่อนพร้อมเด้งท่อนเอ็นสวนขึ้นอย่างรุนแรงบังคับให้นางเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น

'ลี่ตันหยง'นิ่วหน้าไม่พอใจ

"ท่านประมุข...... ได้โปรด"บุรุษผู้นั้นกล่าวเสียงแหบพร่า สีหน้าร้องขอเว้าวอน

'ลี่ตันหยง'ยิ้มหวาน นางหยุดการกระทำทุกอย่างลงทว่ามิได้ถอดถอนออกจากแก่นกายขนาดข้อมือสักนิด นางลากไล้เล็บยาวไปตามสันกรามของเขาอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเน้นขย่มลงครั้งหนึ่ง

บุรุษหนุ่มร้องครางเสียงต่ำ

"วันนี้เป็นวันสุดท้ายของท่าน"นางกระซิบข้างหูเสียงหวาน ภายในช่องท้องรับรู้ถึงแรงกระตุกถี่เล็กน้อย รอยยิ้มหวานบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะขบขัน "แต่ดูเหมือนท่านจะไม่ค่อยอยากไปจากหุบเขาพิษของข้าไปสักเท่าไหร่"

ชายหนุ่มไม่ปริปากเอ่ยสิ่งใดแต่ท่าทางเม้มปากนั้นก็เป็นการยืนยันว่าคำพูดของหญิงสาวเป็นจริงอย่างที่นางว่า

'ถือซือไท่หยาง'ท่านอย่าลืมว่าที่ท่านขึ้นมาบนหุบเขาของข้าเพราะสาเหตุใด"

'ลี่ตันหยง'เอ่ยย้ำความทรงจำอีกฝ่าย

ชายหนุ่มยิ่งเม้มปากแน่นขึ้นกว่าเก่า สีหน้าหม่นหมองลงหลายส่วนพอนางเห็นเช่นนั้นก็พลันรู้สึกฮึกเฮิมในใจ ยกตัวตนขึ้นขย่มอีกครั้ง

อารมณ์หม่นหมองของ'ถือซือไท่หยาง'พลันเปลี่ยนกลับอย่างรวดเร็ว ท่อนเอ็นร้อนที่เกือบห่อเหี่ยวกลับมาตั้งผงาดอีกครั้ง

ริมฝีปากแดงช่ำแย้มยิ้มพึงพอใจ นางก้มลงกระซิบข้างใบหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระท่อนกระแท่น "'อรพิษเหมันต์'ตอนนี้พร้อมมอบให้ท่านแล้ว"

ประกายในดวงตา'ถือซือไท่หยาง'สว่างวาบเขาเร่งจังหวะสวนท่อนเอ็นใส่ร่องสวาทฉ่ำน้ำ ครั้งนี้'ลี่ตันหยง'ไม่ได้กล่าวสิ่งใดและยอมรับแรงกระทุ้งด้วยรอยยิ้มหวานก่อนดึงรั้งให้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายพลิกขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบนจากนั้นก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดบนบ่าอีกฝ่าย

"กระแทกเข้ามา"นางออกคำสั่ง

".........."

ไม่มีเสียงตอบรับนอกจากแรงกระแทกหนักหน่วงที่เป็นการขานรับคำสั่ง เสียงเนื้อกระทบดังก้องสลับกับเสียงครางแว่วหวานและเสียงครางทุ้มต่ำ แท่งเอ็นร้อนผลุบเข้าออกในร่องฉ่ำแฉะเหมือกสีขาวขุ่นเกาะลำสร้างความกระสันให้ชายหนุ่มยามก้มลงมอง 'ถือซือไท่หยาง'เพิ่มแรงกระแทกขึ้นอีกหลายส่วน ปลายท่อนเอ็นเสียววูบวาบรู้สึกช่องท้องม้วนบิด สองมือคว้าจับเอวบางกระแทกสวนท่อนเอ็นที่กำลังกระตุก ทั่วทั้งลำตอบสนองต่อการตอดรัดของหญิงสาวก่อนจะรู้สึกเสียววาบปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางที่กำลังตอดขมิบถี่ยิบ

เขาหอบหายใจถี่ทิ้งตัวลงนอนซบบนอกนุ่มนิ่ม ได้ยินเสียงเต้นโครมครามด้านในอกและเสียงหอบฮั่กของหญิงสาว 'ถือซือไท่หยาง'แหงนมองใบหน้าแดงก่ำเพราะสุขสมจากการเสพสุขกับตนอดใจไม่ยื่นมือไปปัดปอยผมที่หล่นมาปรกใบหน้างาม

หลังจากปรับลมหายใจ'ลี่ตันหยง'ผลักร่างหนากำยำออก นางลุกขึ้นจากเตียงเดินเปลือยเปล่าไปเปิดประตูแล้วออกคำสั่ง

"เตรียมน้ำให้ข้า ครอบครัวเขามาหรือยัง?"ไม่ลืมถามหาคนมารับบุรุษที่นอนเปลือยบนเตียงของตน

"เรียนท่านประมุขฮูหยิน'ถือซือ'มารอรับเขาตั้งแต่ยามเหมา (05:00-06:59) แล้วเจ้าค่ะ"

หญิงสาวเหลือบมองท้องฟ้า เวลานี้น่าจะยามเว่ย (13:00-14:59) แล้ว ริมฝีปากแดงช่ำแสยะยิ้ม นางพยักหน้าให้กับสาวใช้ก่อนปิดประตูแล้วเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม

"ภรรยาท่านมารอนานแล้ว" ร่างบางคว้าเสื้อคลุมมาสวม หญิงสาวหยิบขวดกระเบื้องสีฟ้าวาดลายก้อนเมฆโยนให้เขา

'ถือซือไท่หยาง'รับขวดกระเบื้องด้วยสองมือ

"'อรพิษเหมันต์'เป็นพิษเย็นออกฤทธิ์ช้าแต่มีฤทธิ์รุนแรง ท่านคงเคยได้ยินมาบ้าง"หญิงสาวมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องขวดกระเบื้องด้วยสายตาแวววาว "เพียงแค่หยดใส่อาหารหรือน้ำให้กินวันละหยดสองปียาจึงจะเห็นผล"

ฟังระยะเวลาในการออกฤทธิ์ของยาคิ้วหนาพลันขมวดเป็นปม ดวงตาคมหันไปมองหญิงสาวด้วยแววนิ่งสงบ

'ลี่ตันหยง'หัวเราะต่ำในลำคอ บุรุษผู้นี้ช่างต่างกับก่อนหน้านี้นัก ยามอยู่ใต้ร่างนางเป็นแมวน้อยยอมเชื่อฟังทว่าพอเสร็จสมกลับมีแววตาหาญกล้าท้าทาย ร่างบางงามเย้ายวนเดินไปหยุดข้างเตียง นางจ้องดวงตาอีกฝ่ายนิ่งแล้วค่อยๆคลานเข้าหาเขา

เสื้อคลุมที่ยังไม่ได้ถูกผูกเอวแบะออกเผยให้เห็นสองเต้าอวบอิ่มชูชัน 'ถือซือไท่หยาง'ใบหน้าแดงก่ำเขาเสตามองด้านข้างข่มกลั้นอารมณ์รันจวญที่กำลังแผ่ซ่านมาอีกระรอกหนึ่ง

'ลี่ตันหยง'หัวเราะชอบใจ นางใช้นิ้วเขี่ยท่อนเอ็นที่ตั้งตรงตรงหว่างขาชายหนุ่มเล่น มันกระตุกสู้นิ้วนาง ก่อนที่อารมณ์ของ'ถือซือไท่หยาง'จะปะทุจนห้ามไว้ไม่อยู่'ลี่ตันหยง'ก็ผละมือออก หญิงสาวลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงเอ่ยเตือนอีกฝ่าย

"ท่านออกไปได้แล้ว ภรรยาท่านมารอตั้งแต่เช้าคงคิดถึงท่านแย่" จ้าวพิษยิ้มหวาน

'ถือซือไท่หยาง'จ้องมองสตรีใบหน้างดงามด้วยสายตานิ่งสงบ ใบหน้านางยังดูอ่อนเยาว์นักราวกับหญิงสาวอายุเพียงแค่สิบห้าสิบหก ทว่าใครจะไปคาดคิดว่าแท้จริงแล้วนางอายุมากถึงยี่สิบปีทั้งยังมีผิวเรียบลื่นดั่งหยกมันแพะชั้นดี

สามปีก่อนนางสังหารผู้เป็นพี่ชายและสถาปนาตนเป็นประมุขแทน ความสามาถและความเด็ดขาดของนางทำเอาคนที่คัดค้านต้องหุบปากทำตัวสงบเสงี่ยม หลายคนที่คิดต่อต้านถึงขนาดเป็นศพมาเข้าประชุมเช้าเลยก็มี

เรื่องนี้ถูกล่ำลืออยู่ในยุทธภพนานหลายปีเลยทีเดียว

หลังสั่งให้คนไปส่ง'ถือซือไท่หยาง'ออกไป สักพักสาวใช้ก็ยกถังน้ำเข้ามา นางเดินไปแช่ตัวในถังปล่อยให้บรรดาสาวใช้ช่วยกันปรนนิบัติ 'ลี่ตันหยง'หลับตาพริ้มซึบซับช่วงเวลาแห่งความสบายในใจขณะที่สมองหวนนึกถึงไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน

นางและอดีตประมุขพรรคหุบเขาจ้าวพิษเป็นพี่น้องกัน ทว่าเพราะความต่ำช้าของคนบางคนที่ไร้ศีลธรรมกล้าสร้างสัมพันธ์ที่ผิดจารีตประเพณี

ตั้งแต่นางอายุครบสิบสามทุกค่ำคืนก็ต้องทนทุกข์ทรมาณจากการกระทำต่ำช้าของชายสารเลว

'หยงเอ๋อร์มานี่สิ'

ภาพใบหน้าหล่อเหลากวักมือเรียกพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน เขามักอุ้มให้นางนั่งบนตักเสมอ หลายครั้งที่รู้สึกไม่สบายตัวคล้ายมีมีดเล่มหนึ่งดุนดันอยู่บนตักที่นั่ง มือหยาบยังมักจับสำรวจไปทั่วร่างทั้งในและนอกอาภรณ์ นึกย้อนดูแล้วพี่ชายสารเลวของนางเริ่มทำกับนางแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ตั้งแต่นางอายุสิบขวบ?

ไม่!.....ก่อนหน้านั้น แปดขวบ?

ไม่!!.....ห้าขวบต่างหาก!!

หนังบนหัว'ลี่ตันยง'เย็นวาบ ต้องต่ำช้าขนาดไหนถึงมีความคิดสกปรกกับเด็กห้าขวบ อีกทั้งยังเป็นน้องสาวแท้ๆอีกด้วย

หญิงสาวก้มมองใบหน้าตนเองที่สะท้อนอยู่บนผืนน้ำ เห็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามคนหนึ่ง นางยกมือนาบกับแก้มสองข้างภาพสตรีในผืนน้ำก็พลันยกมือขึ้นแนบแก้มไม่ต่างกัน 'ลี่ตันหย'มองพิจไปที่ดวงตาเรียวสองชั้นแพขนตางอนยาวกระเพื่อมไหวทุกครั้งที่กระพริบ จมูกโด่งไม่หนาเทอะทะเข้ารูปกับริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มรูปกระจับ ให้นึกย้อนไปจะเห็นถึงความน่ารักน่าเอ็นดู

'ลี่ตันหยง'ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่บนโลกใบนี้ไม่มีระบบจารีตประเพณี ญาติพี่น้องสามารถร่วมเสพสังวาสกันได้ ไม่ว่าจะเป็นพี่สะไภ้น้องสามี พ่อผัวลูกสะไภ้ พี่เขยน้องเมียความสัมพันธ์เหล่านี้ล้วนไม่ปิดกั้นหลายบ้านพ่อลูกหรือพี่น้องยังร่วมหลับนอนด้วยกัน สิ่งที่แบ่งกั้นพวกเขามีเพียงอย่างเดียวคืออำนาจและเงินทอง

มิน่าล่ะเจ้าสารเลวนั่นถึงอดใจไม่ไหวกล้าลงมือแม้กับเด็กอายุห้าขวบ ถึงแม้จะแค่ลูบๆคลำๆแค่ภายนอกจนนางอายุสิบสามก็เถอะ แต่เด็กอายุสิบสามก็ยังเด็กน้อยเกินไปหรือเปล่า?

นั่นมันล่วงละเมิดทางเพศเด็กเชียวนะ!!

อยู่ๆภาพในคืนแรกที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็พลันปรากฤขึ้นมาในสมอง มันเป็นค่ำคืนที่พระจันทร์ส่องแสงเรืองรอง ภายในห้องนอนหรูหรา'ลี่ตันหยง'ตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวย เตียงโบราณกับผ้าม่านพลิ้วไหวลมเย็นจากด้านนอกพัดเอากลิ่นดอกท้อมาให้ได้กลิ่น ตรงหน้านางมีเงาร่างดำทมึนยืนนิ่ง ดวงตาเรียวสองชั้นจ้องนางเขม็งปรากฏความต้องการชัดเจน

แสงจากเปลวเทียนสว่างวูบ ครู่หนึ่งมองเห็นใบหน้าคมใต้แสงสะท้อนสีเหลืองนวล ลมเย็นพัดโชยทำให้แสงเทียนเต้นระริก 'ลี่ตัน'ใจเต้นโครมครามทั้งหวาดกลัวและงุนงงไปพร้อมกัน

'หยงเอ๋อร์'เสียงแหบต่ำขานชื่อนางในความมืด แค่ฟังจากน้ำเสียงก็จินตนาการเห็นใบหน้าหล่อเหลาแล้ว

ร่างนั้นค่อยๆก้าวเข้ามาประชิดขอบเตียง พริบตาก็ขึ้นมากดทับอยู่บนร่างของนาง 'ลี่ตันหยง'ตอนนั้นเบิกตาโพลงงุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

เกิดอะไรขึ้น?