บทที่ 6

6

          เมื่อเดินทางมาถึงหมู่บ้าน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือการหาที่พักอาศัย แน่นอนว่าเหยาเตรียมเอาไว้ให้แล้ว นั่นก็เพราะว่าเหยาอาศัยอยู่ที่เมืองนี้

          เดิมทีเหยานั้นไม่ใช่คนในหมู่บ้านแห่งนี้

แต่ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างทำให้เขาต้องอยู่ที่นี่และชาวบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้ก็ต้อนรับเขาดีด้วย ยิ่งทำให้หนิงเอ๋อสงสัยในตัวเขามากขึ้น จะบอกว่าชายหนุ่มรูปหล่อที่ชื่อเหยาคนนี้เป็นคนที่น่าติดตามมากที่สุด

          “เจ้าไปหาอาบน้ำล้างตัวเสียก่อน ส่วนข้า

ทีหลัง พอดีว่าข้ามีธุระกับหัวหน้าหมู่บ้าน”

          “เข้าใจแล้ว”

          ภายในบ้านเก่าที่อีกไม่นานก็จะพังหลังนี้อยู่บริเวณติดกับแม่น้ำซึ่งเป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านไปยังแคว้นฉิน

          (ชาวบ้านที่นั่นจะเป็นยังไงกันบ้างนะ)

          หลังจากอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ

หนิงเอ๋อก็เข้ามาอยู่ในบ้าน

          ภายในบ้านมีโต๊ะอาหารแล้วก็ยังมีผลไม้วางอยู่ในตะกร้า แล้วหนิงเอ๋อตอนนี้ก็หิวแล้วเหมือนกัน จึงนำผลไม้มาปอกแล้ววางใส่จานให้ดูน่ากินก่อนจะหยิบเข้าปากประทังความหิวของตัวเอง

          อันที่จริงหนิงเอ๋อสามารถใช้มิติแห่งความต้องการเพื่อเอาอาหารออกมาได้ตามความต้องการของตนเอง แต่เพราะนางไม่อยากให้ใครรับรู้ถึงพลังที่นางมี นางจึงปกปิดเอาไว้แล้วทำให้ตนเองนั้นเป็นคนธรรมที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

          ดูเหมือนว่าเหยาจะกลับมาแล้ว เหยามาพร้อมกับเสบียงอาหารในชาม เขาน่าจะเอามาจากชาวบ้านนั่นแหละ

          “อ้าว เจ้าอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ เร็วแท้”

          “ใช่ ข้าอาบเสร็จแล้วน่ะ”

          เหยานำชามอาหารที่เอามาจากชาวบ้านวางไว้บนโต๊ะ

          “มา กินข้าวกันก่อน”

          ในเมื่อเจ้าของบ้านชวนกินข้าว มีเหรอที่จะปฏิเสธ

          ถ้วยสองใบบนโต๊ะนี้เป็นหมูตุ๋นน้ำแดงราดข้าว น้ำซุปเต็มจนเกือบล้นชามที่ดูเหมือนข้าวต้มนี้ถือเป็นอาหารมื้อแรกของหนิงเอ๋อในการมาอยู่บนโลกแห่งนี้

          แต่ก่อนจะกินข้าว หนิงเอ๋อสังเกตที่ร่างกายของเหยา ดูเหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนชุดไปแล้ว

          “เหยา นี่เจ้าอาบน้ำแล้วเหรอ?”

          “ใช่ ข้าอาบน้ำแล้ว ใกล้ๆ กับที่เจ้าอาบน้ำนั่นแหละ”

          “หมายความว่ายังไง? เจ้าไม่ได้แอบมองข้าหรอกนะ?”

          “ไม่ได้แอบมอง แต่ก็เห็นอยู่บ้าง เอาเถิดน่า ข้าไม่ใช่คนแบบที่เจ้าคิดหรอก เห็นอย่างนี้ตัวข้าน่ะเคยเป็น”

          แล้วเหยาก็ได้ทิ้งความสงสัยเอาไว้ให้หนิงเอ๋อ

          (ตกลงแล้วเป็นอะไร ทำไมไม่พูดต่อ อยากรู้)

          หนิงเอ๋อลืมเรื่องที่ถูกเหยามองตอนอาบน้ำไปทั้งอย่างนั้น นางสงสัยมากว่าแต่ก่อนเหยาเคยเป็นอะไร หากเป็นอดีตที่เลวร้ายมันคงจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าฟังสักเท่าไหร่

          .

          .

          .

          หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองจึงนอนพักผ่อนในห้องเดียวกัน แต่นอนคนละเตียงกันนะ

          “สีหน้าของเจ้าดูไม่ดีเลย หรือเป็นเพราะเรื่องโจรพวกนั้น”

          “นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่พวกนั้นน่ะสมควรต้องตายเหรอ?”

          “ใช่ เจ้าพวกนั้นสมควรตาย อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้า พวกมันน่ะฆ่าคนอย่างไร้ความปราณี

ตายไปน่ะดีแล้ว”

          ถึงจะพูดให้หนิงเอ๋อเข้าใจ แต่ความรู้สึกกลัวมันก็ยังคงอยู่

          หนิงเอ๋อยังแปลกใจตนเองที่ได้ผ่านประสบการณ์เรื่องเลวร้ายนั้นมาได้ หากเลือกได้นางไม่อยากเจอประสบการณ์แบบนี้อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรมันก็ออกจะน่ากลัวไปสำหรับผู้หญิง

          เพื่อไม่ให้ตนเองต้องกลัว หนิงเอ๋อจึงเปลี่ยนเรื่องพูดคุยกัน

          “เหยา ข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อยจะได้ไหม?”

          “ได้สิ เจ้าอยากถามอะไรข้า?”

          “เมื่อตอนกินข้าวน่ะ จะบอกว่าเจ้าเป็นอะไร?”

          “เรื่องนั้นเองหรอกเหรอ”

          “มันคาใจข้า เพราะเจ้าเล่นพูดไม่จบ ข้าก็อดสงสัยไม่ได้”

          “ได้สิ ข้าจะบอก แต่ว่า พอข้าบอกเจ้า เจ้าก็ต้องบอกข้าเหมือนกัน เรื่องที่เจ้าซ่อนพลังของเจ้าเอาไว้น่ะ”

          มิติแห่งความต้องการอาจจะเป็นพลังที่เหยาพูดถึงก็ได้

          ตอนเจอกันครั้งแรกจนมาถึงตอนนี้ หนิงเอ๋อไม่เคยใช้มิติเลยสักครั้งเดียว

          (รู้ด้วยเหรอว่าเรามีพลัง)

          ก็ได้เมื่ออีกฝ่ายรู้ถึงพลังแล้วจะปกปิดไปมันก็ไม่มีประโยชน์

          “เข้าใจแล้ว ข้าจะบอกเหยาก็แล้วกัน แต่เจ้าต้องบอกข้าก่อนนะ”

          “ตกลง”

          เหยาเปลี่ยนท่านอนจากนอนตะแคงเป็นนอนหงายก่อนจะเริ่มเล่าให้หนิงเอ๋อฟัง

          “เดิมทีแล้ว ข้าน่ะเคยเป็นทหารองครักษ์มาก่อน แต่เพราะเกิดเรื่องนั้นขึ้น ข้าจึงลาออกจากการเป็นทหารองครักษ์ เหตุผลนั้นก็เพราะว่าเหล่าขุนนางไม่สนใจใยดีพวกชาวบ้านแต่ละแคว้นน่ะสิ แล้วก็เกิดปัญหาเรื่องเสบียง แค่นั้นยังไม่พอ สภาพอากาศก็เปลี่ยนไปจากเดิม ทำให้ชาวบ้านไม่สามารถทำการเกษตรได้แบบที่เคยทำ เจ้าน่ะไปแคว้นฉินมาแล้วก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดี การเกษตรคือสิ่งสำคัญสำหรับชาวบ้าน เมื่อขาดมันไปแล้วก็ไม่สามารถดำรงชีวิตได้ พวกชาวบ้านถึงได้อดอยากและล้มตายกันเป็นจำนวนมาก ถึงจะมีเสบียงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็ต้องส่งให้เมืองหลวงที่อยู่นอกเขตของแคว้นทั้งหมดเพื่อให้ตนเองได้รอดชีวิต พอไม่มีเสบียงส่งไปให้เมืองหลวง แคว้นก็หมดประโยชย์ พวกเขาถูกทอดทิ้ง”

          นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาลาออกจากทหารองครักษ์มาเป็นคนธรรมดา สีหน้าของเหยามีแต่ความโกรธแค้นไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางให้อภัยการกระทำของพวกขุนนางได้

          (เหยาคงมีประสบการณ์ผ่านอะไรมาเยอะ เขาคงจะแค้นคนพวกนั้นมากสินะ)

          พอได้พูดถึงเรื่องราวของตนเอง เหยาจึงถามเรื่องของหนิงเอ๋อบ้าง แล้วตอนนี้สีหน้าของเหยาก็เริ่มดีขึ้น คงเป็นเพราะได้ระบายความรู้สึกของตนเองให้หนิงเอ๋อฟังนั่นแหละ

          “แล้วเรื่องของเจ้าล่ะ ข้าขอฟังหน่อย”    

          …