บทที่ 7

7

          “ต่อไปก็เป็นเรื่องของข้าสินะ”

          หนิงเอ๋อเรียบเรียงคำพูดของตนเองในหัว

          “ข้าน่ะ เดิมทีแล้วไม่ใช่คนบนโลกใบนี้ จะบอกว่าข้ามาจากอนาคตอันไกลโพ้นก็ได้ โลกเก่าที่ข้าเคยอาศัยอยู่นั้นตัวของข้ามีหน้าที่การงานที่มั่นคง หลังจากข้าตายแล้วก็พบกับท่านเซียน ท่านเซียนนั้นได้ให้ข้าเกิดใหม่อีกครั้งแล้วได้ให้พลังแก่ข้า พลังของข้าถูกเรียกว่า มิติแห่งความต้องการ หากข้าอยากได้อะไรก็สามารถทำให้ความต้องนั้นเป็นจริง อย่างเช่น”

          หนิงเอ๋อแสดงพลังตนเองให้เหยาได้เห็นเป็นขวัญตา สิ่งที่นางเอาออกมานั้นเป็นลูกมะม่วงให้เหยาได้เห็นว่าพลังของข้ามันก็ประมาณนี้

          “ที่ข้าต้องเกิดมาใหม่นั้นเป็นเพราะข้าจะต้องชดใช้หนี้ที่ข้าได้ก่อในโลกเก่าของข้า ข้าจึงต้องเกิดใหม่ สิ่งที่ข้าต้องทำเพื่อชดใช้ก็คือการช่วยเหลือชาวบ้านแต่ละแคว้น”

          “แบบนี้นี่เอง เจ้าถึงได้อยากจะไปที่แคว้นหนาน”

          “สิ่งที่ข้าเล่าให้ฟังเจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อก็ได้”

          “แต่ข้าเชื่อนะ เจ้าน่ะเป็นคนที่โกหกไม่เป็น”

          “ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?”

          “ไม่รู้สิ คงเป็นความรู้สึกของข้ามั่ง”

          เหยาพูดด้วยรอยยิ้ม ทำให้หนิงเอ๋อหน้าแดงเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าทำไมหน้าแดง แต่ด้วยความเชื่อของเหยาทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาทันที

          “หนิงเอ๋อ พลังของเจ้าน่ะ ใช้ได้ตลอดเลยใช่หรือไม่?”

          “ใช่ พลังของข้าใช้ได้ตลอด แต่ใช้บ่อยไปมันก็ทำให้เหนื่อยเหมือนกัน”

          “เป็นธรรมดาของผู้มีพลัง ข้ามองว่า พลังของเจ้าไม่ควรให้ใครได้รับรู้นะ เพราะว่าหากเจ้าสามารถใช้ความคิดของเจ้าเพื่อให้ได้สิ่งของที่ต้องการ มันคงเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก พลังของเจ้าหากดูมองในแง่ของการช่วยเหลือผู้คนมันก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ในทางกลับกัน มันอาจจะเป็นพลังที่ทำร้ายผู้คนในระยะยาวก็ได้”

          “ข้าเองก็คิดเหมือนกัน แต่ว่า ชาวบ้านที่แคว้นฉินรู้กันหมดแล้ว”

          “ช่วยไม่ได้ หากเป็นไปได้เจ้าอย่าได้ใช้พลังของเจ้าเป็นอันขาด ถ้าเจ้ามีความจำเป็นในการใช้พลัง เจ้าจะต้องใช้โดยไม่ให้ใครคนอื่นเขารู้นะ”

          “เข้าใจแล้ว”

          “ถ้าเข้าใจแล้วก็ดี”

          “จะว่าไป พลังของเหยาน่ะ เป็นพลังแบบไหนเหรอ?”

          “พลังของข้าเหรอ? เป็นพลังเน้นการต่อสู้น่ะ อย่างที่ข้าพูดเอาไว้ เพราะข้าเคยเป็นทหารองครักษ์ก็เลยมีพลังนี้ติดตัวมาตั้งแต่ตอนนั้น น้อยคนนักที่จะมีพลังแบบพวกเรา ข้าคิดว่า คงจะเป็นพลังของเทพพระเจ้าที่ได้ให้กับคนมีคุณธรรม ตัวข้าและก็ตัวเจ้าด้วยนะหนิงเอ๋อ”

          ถึงท่านเซียนจะไม่ได้อวดว่าตนเองนั้นเป็นเทพพระเจ้า หนิงเอ๋อเชื่อว่าการทำให้ตนเองเกิดใหม่พร้อมกับให้พลังมิตินี้ด้วยแล้วท่านเซียนคงจะเป็นเทพพระเจ้านั่นแหละ

          (ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะ)

          .

          .

          .

          เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงเอ๋อออกจากบ้านเพื่อออกมาสูดบรรยากาศยามเช้า ไม่ใช่แค่หนิงเอ๋อหรอกนะ ชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้ก็เช่นเดียวกัน พวกเขาตื่นกันตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อออกมาทำงาน ส่วนเหยานั้นน่ะเหรอ เขายังคงนอนอยู่ที่เตียงพร้อมกับส่งเสียงกรนดังลั่นบ้าน ทำให้หนิงเอ๋อนอนหลับๆ ตื่นๆ อยู่บ่อยครั้ง

          (จะให้เรานอนหลับลงได้ยังไง เสียงดังซะขนาดนั้น)

          เมื่อไม่มีเหยาอยู่ก็ไม่เป็นไร

          หนิงเอ๋อจึงใช้เวลาช่วงเช้าเดินสำรวจหมู่บ้านแห่งนี้ ชาวบ้านที่นี่ดูมีชีวิตชีวาต่างจากแคว้นฉินอย่างสิ้นเชิง ชาวบ้านทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใส หันหน้าพูดคุยกันและช่วยเหลือกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม

          ที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือชาวบ้านหมู่บ้านแห่งนี้ปลูกพืชผักเอาไว้ใช้กินกัน หากมีไม่พอก็จะแบ่งกัน แทบจะไม่ได้ใช้เงินสักแดง

          “ชาวบ้านที่นี่ไม่ได้เลี้ยงสัตว์ไว้กินเหรอ?”

          “ไม่ใช่หรอกนะ”

          เหยาได้ยินหนิงเอ๋อพูดกับตัวเอง เขาจึงตอบให้นางได้ยิน ทำให้หนิงเอ๋อหันหลังกลับไปหาเหยา

          “ที่นี่เลี้ยงหมูเอาไว้กินน่ะ แล้วก็จะมีชาวบ้านแบ่งหน้าที่กันออกไปหาปลาในทะเลสาบด้วย ข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น”

          “ที่เหยาไปนอนใต้ต้นไม้ก็เพราะหาปลาสินะ”

          “นั่นก็ใช่ แต่ว่าเมื่อวานน่ะข้าตั้งใจจะไปจัดการกับโจร โชคดีที่เจอพวกมัน เมื่อวานหลังจากมาที่หมู่บ้าน ข้าได้ให้ชาวบ้านไปจัดการทำลายซากศพพวกมันแล้ว ต่อไปนี้ที่หมู่บ้านแห่งนี้ก็จะไม่มีอะไรที่ต้องกลัวอีกต่อไป เอาเป็นว่าวันนี้พักผ่อนกันที่หมู่บ้านก่อนออกเดินทางดีกว่า แล้วเจ้าก็อย่าออกไปไหนไกล ข้าขี้เกียจไปตามหาเจ้า”

          พูดจบเหยาก็หาวอ้าปากกว้างพอที่จะกินหมูทั้งตัวเข้าไปได้เลย

          แล้วเหยาก็กลับเข้าบ้านไป

          (ออกจากบ้านมาเพื่อบอกเรื่องนี้กับเราสินะ คนบ้าอะไรก็ไม่รู้)

          ถึงจะเป็นอย่างนั้น มันก็เป็นความหวังดีจากเหยาที่มีต่อหนิงเอ๋อ

          การได้มาที่หมู่บ้านแห่งนี้ทำให้หนิงเอ๋อได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพิ่มขึ้น นางสนใจเกี่ยวกับการเลี้ยงชีพเกษตรกรของชาวบ้าน พอได้ความรู้ตรงนี้ก็เอามันไปใช้ประโยชน์กับแคว้นอื่นได้ แม้ว่านางจะมีความรู้ด้านนี้พอช่วยเหลือแคว้นฉินอยู่ได้บ้าง แต่มันก็แค่ขั้นตอนพื้นฐานเท่านั้น

          “ทำได้แน่ เราเอาความรู้ที่ได้ไปต่อยอดได้แน่”

          หนิงเอ๋อพูดกับตนเองไปด้วยยิ้มไปด้วยอย่างมีความสุขโดยที่นางไม่รู้เลยว่าพวกชาวบ้านมองอยู่ ไม่ใช่มองไปทั่วไปนะแต่มองแบบ นางคนนี้แปลกประหลาด พูดคนเดียวก็ได้

          สักพักนางก็รู้ตัวว่าถูกจ้องมองด้วยสายตาประมาณว่าทำอะไรของมันกันน่ะ

          (ไม่ได้ๆ เราจะพูดคนเดียวแบบนี้ให้คนอื่นเห็นไม่ได้ เดี๋ยวเขาหาว่าเราเป็นคนบ้า)

          …