บทที่ 5

5

          นี่ไม่ใช่ความรู้สึกดีเลยเมื่อมันเข้ามาสัมผัสที่ใบหน้า หากปล่อยเอาไว้มันจะเข้าโจมตีเราทันที

ใช่แล้ว ยุงป่า มันเป็นตัวปัญหาในการเดินทางของ

หนิงเอ๋อ แต่ดีที่นางใช้ยาทาเพื่อไม่ให้ยุงเข้ามากัด แล้วยาทาที่ว่านี้เป็นของที่นางเอาออกมาจากมิติแห่งความต้องการ มีทุกอย่างที่ต้องการ

          ขนาดรถแม็คโครยังเอาออกมาได้เลย เรื่องแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้

          (ขึ้นรถม้าครั้งแรกมันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ)

          รถม้าที่ถูกควบคุมโดยเหยาผู้ซึ่งเป็นเจ้าของรถม้าคันนี้ เขากำลังควบคุมรถม้าเพื่อไปส่งหนิงเอ๋อที่แคว้นหนานซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไกลอยู่พอสมควร

          “เจ้านอนไปเถิด อีกหลายวันกว่าจะถึง

แล้วเราก็ต้องแวะพักที่หมู่บ้านด้วย”

          “ไม่เป็นไร ข้ายังไหว”

          “งั้นเหรอ แล้วเจ้าไปทำอะไรที่แคว้นหนาน?”

          “ฟื้นฟูแคว้นน่ะ”

          เหยาไม่ได้พูดอะไร แต่เขากลับหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกของตัวเอง

          ก็รู้อยู่ว่าเหยาจะต้องแสดงอาการแบบนี้ ไม่ใช่แค่เหยา ทุกคนที่ได้ฟังก็คงไม่ต่างกับเหยา หนิงเอ๋อไม่รู้ว่าแคว้นหนานเป็นอย่างไร แต่พอลองได้ช่วยเหลือแคว้นฉินถึงได้รู้ ไม่ว่ามันจะมีสภาพที่แย่กว่าแค่ไหนก็ตาม หากฟื้นฟูมันได้ก็เท่ากับประสบความสำเร็จ

          “ขอโทษนะ ขำจนปวดท้อง”

          “ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเจ้า อยากจะขำก็ขำไป”

          หนิงเอ๋อรู้สึกหงุดหงิดและโกรธเหยาในสิ่งที่นางพูด

          “อย่าได้โกรธข้าเลยนะ”

          “ข้าไม่ได้โกรธเจ้าสักหน่อย”

          “เอาเถิด ที่เจ้าบอกว่าจะฟื้นฟูน่ะ เจ้าจะทำอย่างไร?”

          “ข้ามีวิธีของข้าก็แล้วกัน”

          “บอกปัดกันสินะ แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเจ้า ส่วนข้าก็มีเรื่องของข้า ต่างคนต่างมีเรื่องไม่เหมือนกันด้วย เอาเป็นว่า ต่างคนต่างไม่ยุ่งเป้าหมายของกันและกัน”

          (ไม่ได้ถามสักหน่อย จะมาบอกกันทำไม)

          หลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก ต่างคนต่างเงียบไป

          !?

          รถม้าที่นั่งอยู่ก็จอดชะงักทันที ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่เส้นทางไปต่อมีสิ่งกีดขวางอย่างพวกท่อนไม้และกิ่งไม้ มันไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ แต่มันเกิดจากฝีมือมนุษย์

          “จอดทำไม?”

          “หนิงเอ๋อ ดูเหมือนว่าพวกเราจะถูกพวกโจรดักทางเอาไว้หมดแล้ว ดูข้างหน้าสิ ไปต่อไม่ได้แล้วด้วย เห็นไหม?”

          หนิงเอ๋อมองข้ามหลังเหยาเพื่อดูเส้นทางข้างหน้า มันมีท่อนไม้และกิ่งไม้ขวางทาง

          “เจ้าเอาออกได้ไหม?”

          “ได้อยูแล้ว แต่พวกเราต้องระวังพวกโจร อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าว่าป่าแถวนี้มีพวกโจรอยู่กันเยอะ หนิงเอ๋อ เจ้าน่ะอยู่ที่รถม้าอย่าออกมาข้างในเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

          “เข้าใจแล้ว”

          เหยาไม่ทันจะได้ลงจากหลังม้า จู่ๆ ก็มีพวกโจรพุ่งออกมาจากป่าข้างทาง

          สถานการณ์ไม่สู้ดี แล้วจะทำอย่างไรกันล่ะทีนี้

          .

          .

          .

          รอบตัวหนิงเอ๋อและเหยาเต็มไปด้วยกลุ่มโจรหลายคน พวกมันใช้เวลาปิดเส้นทางการเดินรถ

เพื่อคอยดักรอคนที่เดินทางเส้นทางนี้ แล้วตอนนี้ทั้งสองคนก็ตกเป็นเหยื่อของพวกมัน

          (แล้วเราจะทำยังไงดี!)

          “ปล่อยพวกเราไปเถิด ในรถม้าไม่มีอะไร มีแต่เมียข้ากับข้าสองคน”

          หนึ่งในพวกมันชำเลืองดูภายในรถม้า

พบหญิงสาวนั่งตัวสั่นระริกซึ่งก็คือหนิงเอ๋อ นอกจากนั้นก็มีผลไม้ในรถม้าซึ่งเป็นของเหยาที่เก็บมาจากข้างทาง แล้วมันก็ออกไปรายงานพวกของมัน น่าจะเป็นหัวหน้าของมัน

          “จับตัวพวกมันไป”

          หัวหน้าโจรออกคำสั่งลูกน้อง

          เหยาและหนิงเอ๋อถูกพวกมันจับตัวแล้วถูกมันบังคับให้นั่งคุกเข่า หัวหน้าโจรเดินเข้ามาดูใกล้ๆ พร้อมกับแสดงท่าทางข่มขู่

          “เมียของเจ้าเหรอ?”

          “ใช่ เมียของข้าเอง”

          “หน้าตาใช้ได้นี่นา”

          หัวหน้าโจรมือไปจับที่คางหนิงเอ๋อมองดูเหมือนกับว่านางเป็นสิ่งของสำหรับพวกมัน แต่การกระทำของพวกมันคงต้องหยุดลงเพียงแค่นี้

          !?

          เหยาที่ถูกพวกมันมัดมือแล้วบังคับให้คุกเข่า กำลังทำในสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรจะทำ

          พวกโจรที่เข้ามาอยู่ใกล้ๆ เหยาและหนิงเอ๋อ ถูกอะไรบางอย่างฟาดฟันจนร่างของพวกมันขาดออกจากกัน แม้แต่หัวหน้าโจรของพวกมันก็ด้วย

          ภาพที่เห็นตรงหน้านั้นไม่ต่างกับก้อนเนื้อที่ตกลงพื้นพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกมาเหมือนน้ำพุ เสื้อผ้าที่สวมเสื้อของทั้งสองคนเต็มไปด้วยเลือด กลิ่นคาวของเหลือแทบจะอยากให้หนิงเอ๋ออาเจียนออกมา

          เหลือเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ใครกันล่ะที่เป็นคนทำ

          เหยา

          ใช่แล้ว คนที่ทำแบบนี้มีเพียงเหยาแค่คนเดียวเท่านั้น ถึงหนิงเอ๋อจะมีพลังมิติแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คร่าชีวิตพวกโจรได้หรอก

          เหยาที่ยืนขึ้นก่อนใคร ถืออาวุธของมีคมซึ่งน่าจะเป็นดาบทั้งสองมือ เขาไม่ใช่คนธรรมดา

          เหยาเป็นใครกันแน่

          “รอดตัวไปนะพวกเรา”

          เหยาหันหน้าไปหาหนิงเอ๋อ แต่นางเอาแต่ตัวสั่นระริก เหยาเข้าใจแหละว่านางกลัว

          “หนิงเอ๋อ หนิงเอ๋อ!”

          พอขึ้นเสียงนางก็รู้สึกตัว ความกลัวเมื่อครู่ก็ได้หายไป

          “ข้าจัดการพวกนั้นหมดแล้ว พวกเราปลอดภัยแล้วนะ”

          “อ่า อื่ม”

          สติของหนิงเอ๋อยังมาไม่เต็มร้อย ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนจึงรีบเดินทางกันต่อ อีกไม่นานหลังจากนี้พระอาทิตย์ก็จะตกดิน ทำให้การเดินทางนั้นยากลำบากมากขึ้น

          “ถ้าไม่อยากใส่เสื้อผ้าเปื้อนเลือด เจ้าจะถอดก็ได้นะ ข้าไม่ว่าหรอก”

          “จะบ้าเหรอ”

          “ล้อเล่น จะว่าไปพวกโจรพวกนั้นน่ะมันชั่วเกินเยียวยา พวกมันน่ะฆ่าคนเหมือนผักปลาอย่างไร้ความปราณี สมควรแล้วแหละที่พวกมันตาย”

          การสนทนาจบลงเมื่อทั้งสองเดินทางมาถึงหมู่บ้านข้างหน้า แต่หนิงเอ๋อกลับไม่ดีใจที่เข้ามาอยู่ในที่ปลอดภัย แต่นางยังมีความสงสัยในตัวของเหยา

          (ชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้ไม่ธรรมดา เขาเป็นใครกันแน่?)

          …