บทที่ : 1

01

ณ หมู่บ้านเล็กท่ามกลางธรรมชาติอันงดงามและเงียบสงบในยามเช้าตรู่ มีเสียงสัตว์ตัวน้อย ๆ ส่งเสียงร้องต่อกันไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณให้กับเหล่าผู้อาศัยได้รู้ถึงเพลาในยามเหม่าและยามโหย่ว 

หญิงสาวผู้ที่หลับใหลมาเป็นเวลาหลายวัน เนื่องจากพิษไข้เริ่มขยับเปลือกตาลืมขึ้นช้า ๆ ก่อนจะกระพริบตาถี่หวังปรับแสงของดวงตาให้คุ้นชิน ลำคอแห้งผาก นางค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นนั่งพลางกวาดสายตากลมโตไปทั่วเรือนไม้เก่า โดยไม่ลืมที่จะมองสำรวจร่างกายของเธอด้วย ไม่นานนักคิ้วโค้งสวยได้รูปก็เริ่มขมวดขึ้นด้วยความขุ่นงง ริมฝีปากอวบซีดขยับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

" ที่นี่ที่ไหนกันแล้วทำไมฉันถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ โอ๊ยปวดหัวจัง! " หญิงสาวจำได้ว่าเธอวิ่งขึ้นรถเมล์มาทำงานแล้วรถเมล์ที่เธอนั่งมันก็เกิดพลิกคว่ำขึ้น ขณะนั้นเธอรู้สึกเบลอและชาไปหมดทั้งตัว ไม่นานสติของเธอก็ดับวูบลงไม่รับรู้อะไรอีกเลย

แต่ทว่าเมื่อสักครู่เธอกลับรู้สึกปวดหัวขึ้นมาฉับพลันพร้อมกับความทรงจำใหม่ไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ถ้าเดาไม่ผิดมันน่าจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างที่เธอเข้ามาอยู่อย่างแน่นอน 

หญิงสาวยังคงใช้มือเรียวสวยกุมขมับของเธอเอาไว้แน่น ในขณะที่ประตูไม้เก่าถูกเปิดออกกว้างด้วยฝีมือของบุรุษหนุ่มรูปงาม ร่างสูงกำยำ ดวงตาเฉี่ยวคมของจิ้งจอกหนุ่มเหลียวมองฟูเหรินของตน ยามเห็นนางนั่งกุมขมับมีสีหน้าที่เจ็บปวดอย่างมาก จึงไม่รอช้ารีบเร่งฝีเท้าก้าวเข้ามาหานางโดยเร็ว พร้อมเอ่ยถามอาการของนางอย่างเป็นห่วง

" เสี่ยวลู่เจ้าฟื้นแล้ว เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง เจ้าเจ็บที่ใดเจ้าเอ่ยบอกข้าได้หรือไม่ " หูหลี่เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน เขาเป็นห่วงนางมากยิ่งได้เห็นนางแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาเช่นนี้ก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก ท่อนแขนแกร่งโอบกอดนางเอาไว้หวังให้มันช่วยบรรเทาอาการเหล่านี้ให้นางได้ แต่ทว่ามันกลับไม่สามารถช่วยนางได้เลยแม้แต่น้อย นางยังคงใช้มือกุมศีรษะของนางไม่ปล่อย

หญิงสาวยังคงใช้มือเรียวสวยกุมขมับของเธออยู่แบบนั้นอยู่สักพัก ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือเรียวสวยของเธอลงมาแล้วช้อนใบหน้าเรียวสวยขึ้นมาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดร่างของเธออยู่ด้วยความเป็นห่วง แววตาเฉี่ยวคมของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอยู่ไม่น้อย จนเธอเผลอไผลจ้องมองเขาอยู่นาน

" เสี่ยวลู่เจ้าบอกข้ามาสิว่าเจ้าปวดหัวมากใช่หรือไหม เหตุใดเจ้าจึงมิยอมเอ่ยตอบข้าเลย ข้าเป็นห่วงเจ้ามากเลยรู้หรือไหม " หูหลี่เมื่อสบโอกาสจึงเอ่ยถามเสี่ยวลู่ในทันท่วงที ดวงตาคมเฉี่ยวจ้องมองนางไม่วาง ภายในใจร้อนรุ่มกระวนกระวายไปหมด ยามเห็นนางเจ็บปวดตนเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน

" ข้ามิเป็นไร ขอบใจท่านมากที่เป็นห่วงข้ามากเช่นนี้ " ลู่ปิงปิงที่ได้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับคืนมาทั้งหมดก็ได้แต่คลี่ยิ้มให้กับสวามีของเจ้าของร่างที่เธอได้เข้ามาอาศัยอยู่อย่างอ่อนโยน

ลู่ปิงปิงไม่รู้ว่าเธอจะต้องอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ไปอีกนานแค่ไหน แต่ลู่ปิงปิงคนนี้สัญญาว่าตอนที่เธออาศัยอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้เธอจะพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดีเท่าที่เธอจะทำได้เพื่อตอบแทนเจ้าของร่างนี้ก็แล้วกัน 

หลังจากที่ลู่ปิงปิงได้ความทรงจำของผู้หญิงคนนี้มามันทำให้เธอรู้กระจายชัดว่าวิญญาณของเธอได้หลุดเข้ามาอยู่อีกมิติภพหนึ่ง ซึ่งความทรงจำนี้มันก็ทำให้เธอรู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้ที่มีนามว่าหลิน เสี่ยวลู่ ซึ่งนางเป็นบุตรีคนโตของรองเสนาบดีกรมกลาโหมหลิน ซีจางกับหลิน เสี่ยวหมี่ บุตรีคนกลางของเสนาบดีกรมพระคลัง เสี่ยวลู่มีน้องในสายเลือดด้วยกันสองคน น้องคนกลางจะเป็นน้องชายมีนามว่า หลิน เสี่ยวหมิง ส่วนอีกคนจะเป็นน้องสาวคนเล็กมีนามว่า หลิน เสี่ยวเหมย ซึ่งทั้งคู่ต่างเป็นบุตรที่หลิน ซีจางกับหลิน เสี่ยวหมี่ รักมากยิ่งกว่าสิ่งใดต่างจากเสี่ยวลู่ที่เป็นลูกชัง จะมีเพียงท่านปู่ของนางเท่านั้นที่รักและเอ็นดูนาง นั้นจึงทำให้นางรักท่านปู่ของนางไม่ต่างกัน

ในวันที่เสี่ยวลู่ได้เข้ามาอยู่ภายในเรือนเก่าที่ทรุดโทรมของสวามี นางก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจสวามีแต่อย่างใด ทว่านางกลับมีความสุขเสียมากกว่า นางอยู่ที่ใดก็ได้ขอเพียงให้นางได้หลุดพ้นออกมาจากจวนแห่งนั้นก็เพียงพอแล้ว นางรู้ดีว่าบิดามารดาของนางไม่ได้รักนางเลยแม้แต่น้อย นางจึงไม่เอ่ยคัดค้านต่องานแต่งในครั้งนี้ของนางกับบุรุษหนุ่มผู้ที่ช่วยเหลือชีวิตของท่านปู่ที่นางรักเอาไว้ เพื่อตอบแทนเขาตามเจตนารมณ์ของท่านปู่

กระทั่งเสี่ยวลู่ได้รู้ว่าที่แท้จริงสวามีของนางไม่ใช่คน แต่เป็นจิ้งจอกที่สามารถแปลงร่างเป็นคนได้ คราวแรกนางก็มีอาการหวาดกลัวอยู่บ้าง จนกระทั่งนางได้รู้เบื้องหลังของสวามี นางจึงเกิดความสงสารและเห็นใจเขาอยู่ไม่น้อย จากนั้นเป็นต้นมานางและสวามีก็ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเหมือนเคยมาโดยตลอด จนก่อเกิดเป็นความรักระหว่างทั้งคู่ขึ้นมา 

หมู่บ้านแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงจิ้งจอกเท่านั้นที่สามารถแปลงร่างเป็นคนได้ แต่ยังมีสัตว์อีกมากมายที่สามารถแปลงร่างเป็นคนได้อาศัยอยู่ ณ ที่หมู่บ้านแห่งนี้ ผู้คนในหมู่บ้านจะไม่ดูถูกดูแคลนเหยียดหยามซึ่งกันและกันเด็ดขาด จะคอยให้เกียรติและช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ดีหรือลำบากก็ตาม ซึ่งผู้นำของหมู่บ้านแห่งนี้ไม่ใช่ใครที่ใดแต่เป็นสวามีของเสี่ยวลู่เอง

คราวแรกเสี่ยวลู่เองก็รู้สึกเอะใจว่าเหตุใดสวามีของนางผู้เป็นถึงผู้นำหมู่บ้านจึงไม่มีเรือนที่มีสภาพดีกว่านี้ ทว่านางก็ไม่กล้าเอ่ยถามเขาออกไป เนื่องจากคิดว่าเขาอาจจะมีความเฉลียวฉลาดมากกว่าผู้อื่นจึงมีผู้คนแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้นำก็ได้ 

ซือ หูหลี่กับหลิน เสี่ยวลู่ใช้ชีวิตครองคู่กันอย่างมีความสุขมาโดยตลอด เสี่ยวลู่มักจะออกไปหาสมุนไพรกับซูซู่สาวรับใช้ของนาง เพื่อนำมาทำเป็นโอสถต่าง ๆ เอาไว้รักษาผู้คนในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้อยู่เสมอ กระทั่งเสี่ยวลู่เป็นไข้ป่ากระทันหันนอนซมอยู่หลายวัน หูหลี่กับซูซู่นำโอสถที่เสี่ยวลู่ได้ปรุงเอาไว้ นำมาต้มให้นางดื่มทั้งสามเพลา แต่นั้นก็ยังไม่สามารถทำให้อาการของนางดีขึ้นมาได้เลย หนำซ้ำยังทำให้อาการของนางย่ำแย่ลงหนักขึ้นไปอีก แต่ทั้งสองก็ไม่ลดละความพยายามแต่อย่างใด กระทั่งนางฟื้นขึ้นมาอีกครา ทว่าครั้งนี้คนที่ฟื้นขึ้นมามันกลับเป็นซิน ลู่ปิงปิงไม่ใช่หลิน เสี่ยวลู่

" คุณหนูท่านฟื้นแล้ว " ซูซู่สาวรับใช้วิ่งกรูเข้ามาหาคุณหนูของนางด้วยความดีใจอย่างมากที่สุด ตั้งแต่คุณหนูของนางเป็นไข้ป่าไม่มีวันใดที่นางจะไม่รู้สึกเป็นกังวลและเป็นห่วงคุณหนูของนางเลยสักครั้ง

" อื้ม...ข้าฟื้นแล้วซูซู่ ข้าต้องขอบใจท่านหูหลี่กับเจ้ามากนะที่คอยอยู่ดูแลข้าเช่นนี้ แต่ยามนี้ข้ากระหายน้ำมากเลย " ลู่ปิงปิงในร่างของเสี่ยวลู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง เธอรู้สึกกระหายน้ำมากในขณะนี้

" ได้เจ้าค่ะคุณหนูคุณหนูรอซูซู่สักครู่นะเจ้าคะ " ซูซู่เทน้ำภายในกระบอกไม้ไผ่ใส่กระบอกแก้วไม้ไผ่ยื่นมาให้แก่หูหลี่ เพื่อให้บุรุษหนุ่มนำมาให้แก่คุณหนูของนาง

หูหลี่ป้อนน้ำให้เสี่ยวลู่ดื่มจนหมด ก่อนจะส่งแก้วกระบอกไม้ไผ่กลับคืนให้แก่สาวรับใช้ของฟูเหรินของตน 

ซูซู่เองก็รู้ว่าสวามีของคุณหนูเป็นจิ้งจอกที่สามารถแปลงร่างเป็นคนได้ ซึ่งผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ก็เช่นเดียวกัน แต่นางก็ไม่ได้ให้ความสนใจต่อสิ่งเหล่านี้แต่อยากใด ในเมื่อคุณหนูของนางอยู่ที่นี่ได้นางเอกก็อยู่ได้เช่นกัน คุณหนูของนางเคยกล่าวเอาไว้ว่าในเมื่อผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ไม่เคยคิดที่จะปองร้ายหรือทำร้ายผู้ใดก่อน เหตุไฉนพวกนางจึงจะต้องเกรงกลัวอันใดต่อพวกเขาเหล่านี้ด้วย ซึ่งผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนแต่ดีกับนางและคุณหนูของนางมาก ช่างแตกต่างจากที่นางและคุณหนูอยู่ที่จวนมากนัก ซูซู่รักที่แห่งนี้และซูซู่เองก็รู้ดีว่าคุณหนูของนางก็รักที่นี่ไม่ต่างกัน... 

​เชิงอรรถ^

1^ยามเหม่า (卯) = 05.00 - 06.59 น.

2^ยามโหย่ว (酉) = 17.00 - 18.59 น.

3^เสนาบดีกรมพระคลังหรือหู่ปู้ (户部; 戶部) ทำหน้าที่เป็นกระทรวงการคลัง ดูแลการจัดเก็บภาษี รายได้แผ่นดิน เบิกจ่ายงบประมาณไปยังสำนัก กรม กอง ต่าง ๆ นอกจากนั้นยังทำหน้าที่คล้ายกรมทะเบียนราษฎร์ด้วย

4^เสนาบดีกรมกลาโหมหรือปิงปู้ (兵部) เสนาบดีกรมนี้ทำหน้าที่ด้านธุรการทางทหารมากกว่าถือกำลัง

5^ฮูหยิน (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ฟูเหริน (ภาษาจีนกลาง) = ภรรยา