บทที่ : 2

02

" เสี่ยวลู่เจ้าหิวหรือไหม " หลังจากป้อนน้ำให้กับเสี่ยวลู่เสร็จหูหลี่ก็เอ่ยถามนางในทันท่วงที 

ลู่ปิงปิงในร่างเสี่ยวลู่ไม่ได้เอ่ยตอบหูหลี่ เธอทำเพียงพยักหน้าให้กับเขาเท่านั้น ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งการต่อสาวรับใช้ของฟูเหรินอย่างซูซู่ให้นำสำรับอาหารเข้ามาให้นางทาน

" ซูซู่เจ้าจงออกไปนำสำรับมาให้กับคุณหนูของเจ้าได้ทานเถอะ "

" เจ้าค่ะท่านหูหลี่ "

ซูซู่โค้งรับคำสั่งของหูหลี่แล้วถอยหลังลุกออกไปจากเรือนไม้เก่า วันนี้นางทำของโปรดคุณหนูเอาไว้หลายอย่าง นางดีใจมากที่คุณหนูฟื้นขึ้นมาแล้วได้ทานอาหารฝีมือของนางเสียที นางลงมือทำอาหารเองทุกครั้งตั้งแต่คุณหนูของนางเป็นไข้ป่า แต่ทว่านางก็ต้องนำอาหารเหล่านี้ไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านในหมู่บ้านได้ทานแทน เนื่องจากคุณหนูของนางไม่ฟื้นเอาแต่นอนซมด้วยพิษไข้ป่า จนเวลาล่วงเลยมาเป็นเวลาสามวัน คุณหนูของนางจึงได้ฟื้นขึ้นมาอย่างที่นางได้เห็นเมื่อสักครู่นี้

ซูซู่จัดสำรับอาหารให้กับคุณหนูของนางอย่างพิถีพิถัน แล้วนำมาให้กับคุณหนูของนางที่เรือนไม้เก่า จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินออกไปจากเรือนไม้เก่าเฉียดเช่นเดิม

หูหลี่คอยป้อนอาหารให้เสี่ยวลู่ กระทั่งอาหารเหล่านั้นหมด บุรุษหนุ่มจึงได้หันมาหยิบถ้วยโอสถยื่นให้แก่ฟูเหริน นางรับไปดื่มอย่างว่าง่าย หูหลี่ยามเห็นนางดื่มยาหมดถ้วยแล้วจึงให้นางได้พักผ่อนต่อ ซึ่งให้ซูซู่สาวรับใช้คอยดูแลอยู่ไม่ห่างกาย ส่วนตนก็ออกไปตรวจตราอาณาเขตกับสื่อ โมลู่หานสหายที่พ่วงตำแหน่งรองผู้นำหมู่บ้านฉิงอี้

โมลู่หานเป็นหมาป่าหนุ่มที่มีไหวพริบดีเยี่ยม มีประสาทรับรู้กว้างไกลกว่าสัตว์อื่น ๆ อยู่ไม่น้อย จึงทำให้บุรุษหนุ่มได้ตำแหน่งนี้มาไม่ยากนัก 

" หูหลี่เจ้ามาดูรอยเท้าพวกนี้สิ " โมลู่หานเอ่ยเรียกสหาย เพื่อให้สหายรักเข้ามาดูรอยเท้าจำนวนมากอยู่ใกล้บริเวณหมู่บ้านที่พวกตนดูแลปกครอง ซึ่งรอยเท้าเหล่านี้มันมิน่าใช่รอยเท้าของพวกมนุษย์เป็นแน่แท้ เนื่องจากมันมีไอของปีศาจที่ชั่วร้ายลอยคละคลุ้งออกมาตามรอยเท้าเหล่านี้ด้วย

" รอยเท้าพวกนี้มิใช่รอยเท้าของเหล่าพวกมนุษย์เป็นแน่แท้ ข้าสัมผัสได้ถึงไอปีศาจที่แสนชั่วร้ายได้ในรอยเท้าเหล่านี้ เจ้าเองก็สัมผัสได้เช่นเดียวกันกับข้าใช่หรือไม่ " หูหลี่จ้องมองรอยเท้าเหล่านั้นไม่วางสายตา รอยเท้าเหล่านั้นยังคงมีไอปีศาจชั่วร้ายลอยออกมาอยู่ตลอด หูหลี่ไม่ได้กังวลอันใดมากนักกับสิ่งที่ตนและสหายรักได้พบเจอ เนื่องจากหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนมีแต่เหล่าสัตว์ที่บำเพ็ญตบะมายาวนานกว่าร้อยปีพันปีอาศัยอยู่ ซึ่งพลังของแต่ละคนก็ล้วนแต่แข็งแกร่งกันทั้งนั้น จะมีเพียงก็แต่ฟูเหรินกับสาวรับใช้ของนางเท่านั้นที่หูหลี่จะต้องคอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด

" แล้วเรื่องนี้เจ้าจะเอาเช่นไร "

" เจ้าจงนำเรื่องนี้ไปบอกผู้คนในหมู่บ้านเถอะโมลู่หาน "

" ได้ข้าจะรีบนำเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้กับผู้คนในหมู่บ้านได้รับรู้กันถ้วนหน้า แล้วฟูเหรินของเจ้าล่ะเจ้าจะเอาเยี่ยงไรต่อนาง "

" นางเป็นภรรยาของข้า ข้าจะดูแลนางเองเจ้ามิต้องเป็นห่วงหรอก " หูหลี่หันใบหน้ามาจ้องมองสหายรักราบเรียบ แต่ทว่าดวงตาคมกลับแอบดุดันอยู่เล็กน้อย ฟูเหรินของตนเพียงคนเดียว ตนจักมิมีปัญญาปกป้องนางได้เชียวหรือ

" ข้ารู้แล้ว ๆ ที่ข้าเอ่ยถามเจ้าเมื่อครู่ เพราะข้าเป็นห่วงเจ้า ไฉนเจ้าต้องจ้องมองข้าเช่นนั้นด้วยเล่า " โมลู่หานมิวายเอ่ยแกล้งต่อสหายรัก ซึ่งหูหลี่เองก็รู้ดีถึงนิสัยของสหายรักผู้นี้

" กลับเถอะ ข้าขี้เกียจต่อปากต่อคำกับเจ้าแล้ว " 

" ไฉนเจ้าจึงได้กล่าวเยี่ยงนี้หูหลี่สหายรักของข้า " โมลู่หานส่งเสียงร้องโอดครวญให้แก่สหายรักของตนไม่จริงจังมากนัก สายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ส่อประกายระยิบระยับจ้องมองสหายรักอย่างไม่วางตา จนหูหลี่ได้แต่ส่ายหน้าออกมาอย่างเอือมระอาต่อสหายรักของตน

' หมาป่ามีนิสัยจอมเจ้าเล่ห์เช่นไรก็ยังคงมีนิสัยจอมเจ้าเล่ห์เช่นนั้น '

เสี่ยวลู่และสาวรับใช้นามซูซู่ได้ออกมาเดินเล่นอยู่หลังหมู่บ้าน ซึ่งบริเวณที่ทั้งสองอยู่กันเป็นบริเวณชายป่าที่ติดกับลำธาร มีสายลมพัดผ่านแผ่วเบาเป็นระยะ มีเสียงนกร้องไปทั่วพื้นป่า 

ลู่ปิงปิงที่ได้ความทรงจำของเสี่ยวลู่มาทั้งหมด เธอก็ได้แต่นั่งหวนคิดว่าเธอจะใช้ชีวิตที่นี่ต่อยังไงดี สุดท้ายเธอก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เมื่อเธอไม่มีทางออกที่ดีมากนักให้กับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ตัวเธอทำได้เพียงแค่สวมรอยเป็นเสี่ยวลู่ต่อไป จนกว่าเจ้าของร่างที่แท้จริงอย่างเสี่ยวลู่จะหวนกลับคืนสู่ร่างกายของนางดังเดิม นอกเสียแต่ว่านางไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีกครั้ง ครั้งนั้นมันจะเป็นครั้งที่ตัดสินชะตาชีวิตของเธอที่เหลืออยู่ไปตลอดชีวิต 

ลู่ปิงปิงไม่รู้เลยว่าตัวเธอในอีกภพชาติหนึ่งจะยังมีชีวิตรอดอยู่หรือเปล่า แต่จะให้เธออยู่ในร่างของคนอื่นแบบนี้มันก็ไม่ใช่ เพราะสุดท้ายแล้วเจ้าของร่างอาจจะกลับเข้าร่างของเจ้าหล่อนคืนตอนไหนก็ได้ เมื่อวันนั้นมาถึงถ้าเธอโชคดีเธออาจจะได้กลับเข้าไปอยู่ในร่างของเธอเหมือนเดิม แต่ถ้าเธอโชคร้ายดวงจิตดวงวิญญาณของเธอก็อาจจะมลายหายไปตลอดชีวิต แล้วถ้าเกิดว่าดวงชะตาของเธอยังไม่ถึงฆาต แต่ว่าดวงชะตาเจ้าของร่างที่เธอได้หลุดเข้ามาอยู่ถึงฆาตแทน เธอก็อาจจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ๆ ในร่างของนางไปตลอดชีวิตและจะไม่สามารถกลับไปยังภพชาติของตัวเองได้อีกตลอดชีวิตเช่นเดียวกัน

" คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูยังมิหายจากไข้ เหตุใดคุณหนูจึงออกมาเที่ยวเล่นตากลมเช่นนี้ล่ะเจ้าค่ะ " ซูซู่เอ่ยถามคุณหนูของนางด้วยความเป็นห่วง นางมิอยากให้คุณหนูของนางต้องกลับไปเจ็บไข้ได้ป่วยอีก ยามนางได้เห็นคุณหนูของนางมิได้สตินางเองก็ทุกข์ใจมิต่างจากคุณชายหูหลี่สักนิดหรือไม่นางก็อาจจะเป็นมากกว่าคุณชายหูหลี่ด้วยซ้ำไป

" ข้ามิเป็นไรแล้ว เจ้ามิต้องเป็นห่วงข้าหรอกซูซู่ ข้ารู้กำลังของข้าดี " ลู่ปิงปิงระบายยิ้มอ่อนให้แก่สาวรับใช้ของเสี่ยวลู่ เธอดูจากการกระทำของซูซู่ก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็นสาวรับใช้ที่จงรักภักดีต่อเสี่ยวลู่เอามาก ๆ 

" ถึงเช่นนั้นซูซู่ก็เป็นห่วงคุณหนูอยู่ดีเจ้าค่ะ "

" เจ้าวางใจเถอะซูซู่ข้ามิเป็นไรจริง ๆ ถ้าเจ้ากังวลมากนักเจ้าก็อย่าห่างจากข้าสิ "

" แต่คุณหนูเจ้าค่ะ " ซูซู่แสดงสีหน้าเป็นกังวลออกมาอย่างไม่ปกปิด ถ้าคุณชายหูหลี่รู้เรื่องที่นางพาคุณหนูออกมาเที่ยวเตร่เช่นนี้ นางคงโดนคุณชายหูหลี่ลงโทษเป็นแน่แท้

" มิมีแต่ซูซู่ " ลู่ปิงปิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านต่อคำพูดของสาวรับใช้เลยแม้แต่นิด

ลู่ปิงปิงกวาดสายตาจ้องมองธรรมชาติตรงหน้า เสียงสายน้ำที่ร่วงลงมากระทบผิวน้ำของลำธารทำให้เธอรู้สึกสงบ สายลมพัดผ่านมากระทบผิวกายทำให้เธอรู้สึกสดชื่นผ่อนคลาย จนไม่อยากออกไปจากบริเวณที่นี่เลยแม้แต่ก้าวเดียว

" จริงสิซูซู่ข้ามีที่หนึ่งที่ข้าอยากจะไป รอให้ข้าหายดีกว่านี้ ข้าจะพาเจ้าไปนะ "

" ได้สิเจ้าค่ะคุณหนูแต่ว่าคุณหนูจะต้องหายดีก่อนนะเจ้าคะ ซูซู่มิอยากโดนคุณชายหูหลี่ดุเจ้าค่ะ "

ลู่ปิงปิงพยักหน้าให้กับสาวรับใช้อย่างรับรู้ในเจตนารมณ์ของนาง เพราะถ้าเป็นตัวเธอเองก็คงจะทำไม่ต่างจากนางมากนักหรอก...