บทนำ คนไม่รู้จัก

                                                                                มือปืนกระชากเธอ 

                                                                                     นอร์ธ x พรีม

                                                                                  W E L C O M E 

                                                                                     __________

                                                                                         🌻

                                                                               นิยายเรื่องนี้ NC 25+

                                                                   เนื้อหาสร้างจากจินตนาการของนักเขียน 

                                                                   นักอ่านควรอ่านเพื่อควาทบันเทิงเท่านั้น!

           

                                           

“เด็กคนนั้นเป็นใคร “นอร์ธ” มึงรู้จักไหม” 

“หน้ากูเหมือนรู้จักผู้หญิงทั้งโลกรึไง?”

“อ่าว..กูเห็นปกติมีแต่สาวเข้ามาทัก นี่มันในผับ ถิ่นมึงไม่ใช่?”

“ก็ใช่ แต่คนนี้กู...ไม่รู้”

ประโยคนี้ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเธอคนนั้นหันกลับมา จนเขาเห็นหน้าเธอได้ชัด และมั่นใจว่าตาไม่ฝาด 

นั่นมัน...

“ไอ้เค”

“ครับพี่”

ก่อนลากสายตาจากเธอมายังรุ่นน้องอีกคน ที่กำลังจะเดินผ่าน 

“นั่นใคร เด็กใหม่?”

“ใช่พี่ น้องเพิ่งมาเมื่อวานนี่เอง เห็นว่าร้อนเงินสุดๆ เลยมาขอพาร์ทไทม์ทำ”

“ใครรับวะ เจ้หรือเฮีย”

“น่าจะเจ้นะพี่ เพราะเมื่อวานเจ้อยู่ ช่วงที่น้องเดินเข้ามา”

“แสดงว่าเฮียไม่รู้?”

“ผมเองก็ไม่แน่ใจ”

“อ่า..ว่าแต่ เอามาทำอะไรวะ”

“โห่พี่ สวยอย่างกับนางฟ้าตกสวรรค์ขนาดนั้น มาล้างจานละมั้ง เจ้คงไม่ให้มาช่วยงานในครัวหรอก หน้าตาระดับน้องมันต้องชงเหล้านั่งดริ้งก์”

“กวนตีน กูถามแค่นิดเดียว ตอบซะยาว”

“ว่าแต่พี่สนใจเหรอ”

นอร์ธเงียบไปอึดใจ ไม่ใช่แค่สนใจ แต่สมัยเรียน ถ้าจำไม่ผิดตอนน้องคนนี้อยู่ปีหนึ่ง เขาเองก็เคยคิดจะจีบน้องด้วย เพียงแต่ตอนนั้นไม่ได้จริงจังมากนัก อีกอย่างมีภารกิจลับติดพันอยู่ จึงไม่อยากจะดึงใครเข้ามา

เขามันบุคคลอันตราย!

“เปล่า”

“โธ่..เห็นถามนึกว่าสนใจจะเช็คของ นี่ถ้าเฮียมาเห็นนะ ผมว่าไม่รอดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“ไอ้สัส..พูดส้นตีนไร! อยากตกงานรึไง”

เสียงของเคทำให้เขาละสายตาจากเธอ หันกลับมากัดฟันด่า

“โอะ โทษทีพี่ ผมลืมตัว”

“ไปทำงานของมึงได้แล้ว แล้วก็...ฝากดูๆด้วย มีปัญหาอะไรก็มาบอกกู”

“ครับๆ ได้ครับ”

ไล่หลังเค เขาก็หันมาหาเพื่อนอีกคน เมื่อปะทะเข้ากับสายตาจับผิด ถึงกับเลิกคิ้วสูง

“มองห่าไร หิน”

“กูว่าแปลกๆ” 

“แปลกอะไรของมึง”

“ไม่รู้ เหมือนมึงรู้จัก แต่กั๊กอยู่”

นอร์ธที่กระชากแก้วเหล้าขึ้นมาจรดริมฝีปากถึงกับชะงัก ลากสายตาจากหินไปยังร่างเล็กอีกครั้ง พลางยกยิ้ม 

“เปล่า”