ตอนที่ 10 หรงป๋อหยวนผู้โหยหา

ความเงียบงันและความเฉยชาที่แผ่ออกมานั้น กลับขับเน้นให้ร่างระหงดูสูงค่า เกินจะไขว่คว้า ผิดกับเจ้าของร่างเดิมที่เคยวางตัวไร้ราคา แม้จะเพียรแต่งกายยั่วยวนเพียงใดก็หามีบุรุษชั้นสูงคนใดเหลียวแลไม่ ทว่าในยามนี้ หรงเชียนเสวี่ย กลับกลายเป็นสตรีลึกลับที่น่าค้นหา รัศมีอันสงบนิ่งดึงดูดใจจนเหล่าคุณชายมากหน้าหลายตา ต่างพากันรบเร้าให้บิดามารดาเร่งส่งเทียบเชิญมายังตระกูลหรง เพื่อขอโอกาสเพียงได้ยลโฉมและสานสัมพันธ์สักครา

ภายในโถงอาหารยามนี้ บรรยากาศปลอดโปร่งกว่าที่เคยเป็นมา แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ปรากฏรอยยิ้มอิ่มเอมใจอย่างปิดไม่มิด พลางทอดถอนใจด้วยความสุขที่ในที่สุดบุตรสาวของตนก็มีราคา จนใกล้จะขายออกเสียที

"เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้ารู้หรือไม่ ในเวลานี้มีเหล่าขุนนางนับไม่ถ้วนติดต่อพ่อมาเพื่อขอสานสัมพันธ์กับเจ้า"

จอมทัพเอ่ยด้วยน้ำเสียงปรีดา ทว่าหรงเชียนเสวี่ยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย นางหาได้ใส่ใจในลาภยศหรือการแต่งงานทางการเมืองที่น่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้น

"ท่านพ่อ... โปรดปฏิเสธพวกมันไปให้สิ้น" นางเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทว่าท่านแม่ทัพกลับหาได้ขุ่นเคืองไม่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกพลางแค่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

"เห้อ... ช่วยมิได้จริงๆ เป็นเพราะพวกมันตาต่ำเองที่มองมิเห็นความล้ำค่าของเจ้ามาแต่ต้น!"

แม้จะมิได้ส่งตัวบุตรสาวเข้าเรือนหอของตระกูลใหญ่ในเร็ววัน แต่ตัวเขาก็มีความสุขล้นพ้น เพราะแต่เดิมนั้น... แม้แต่หางตา พวกขุนนางจองหองเหล่านั้นยังมิเคยปรายมองบุตรสาวของเขาเลยด้วยซ้ำ การที่เห็นพวกมันมาสยบยอมแทบเท้าในยามนี้ จึงเป็นชัยชนะที่หอมหวานยิ่งกว่าศึกใดๆ ในสมรภูมิ

ฮูหยินหลินปิงฉุน ขยับพัดจีบในมือโบกสะบัดอย่างแช่มช้า พลางปั้นจริตจีบปากจีบคอตามวิสัยอดีตนางคณิกาอันดับหนึ่งที่ฝังรากลึกในกมลสันดาน นางกวาดสายตามองบุตรสาวด้วยความขัดใจ ก่อนจะค่อนแคะออกมาด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

"แต่งกายจืดชืดประหนึ่งถ้วยชาไร้รสเช่นนี้หรือ ที่พวกบุรุษต่างรุมล้อมเยี่ยงแมลงเม่า?" นางเชิดหน้าขึ้นพลางรำลึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ "เมื่อครั้งข้ายังเยาว์วัย บุรุษทั่วหล้าต่างยอมสยบแทบเท้าเพียงเพื่อจะได้ยลโฉมข้าสักครา... และหนึ่งในนั้นก็คือพ่อของเจ้ามิใช่หรือไร"

ในใจของฮูหยินหลินยังคงเปี่ยมไปด้วยความหมั่นไส้ที่บุตรสาวละทิ้งรสนิยมอวดโฉมสะคราญที่นางอุตส่าห์ถ่ายทอดให้ สำหรับนางแล้ว การเกิดมาเป็นสตรีที่มิรู้จักสำแดงความเย้ายวนโอดเนื้อหนัง ย่อมถือเป็นเรื่องที่โง่เขลาเสียเต็มประดา

ทว่า... หรงเชียนเสวี่ย กลับหาได้นำพาต่อถ้อยคำประชดประชันเหล่านั้นไม่ นางยังคงบรรจงคีบอาหารเข้าปากอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสงบนิ่งประดุจขุนเขาที่ไร้ระลอกคลื่น ความเฉยชาของนางในยามนี้ช่างดูสูงค่า เสียจนคำพร่ำเพ้อของมารดากลายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่ไร้ความหมายในโสตประสาท

ปัง!!!

เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะอาหารดังสนั่นจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบลอยตัว หรงป๋อหยวน ทุบโต๊ะระบายโทสะพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้ม ทำเอาฮูหยินหลินปิงฉุน ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"หรงป๋อหยวน! ลูกรักของแม่... เจ้าเป็นอะไรไป!" นางถลันเข้าประคองบุตรชายด้วยความลนลาน ทว่าเขากลับคว้าไหสุราขึ้นกระดกอึกใหญ่ราวกับจะย้อมความขื่นขมให้มิดตัว

"ข้า... ข้าอายุก็ล่วงเข้ายี่สิบหกปีแล้ว แต่กลับยังมิมีสตรีคู่ใจสักนาง!" เขาคร่ำครวญเสียงแหบพร่าพลางสะอื้นฮัก "ท่านพ่อ! ได้โปรดหาสตรีมาตบแต่งกับลูกทีเถิด ข้าอยากมีครอบครัว... ข้าอยากมีหลานให้ท่านได้อุ้มชูเสียที!"

แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ได้ฟังดังนั้นก็ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบิดเบี้ยวด้วยความสมเพชระคนอัปยศ "ข้าเคยเพียรหาให้เจ้าแล้ว! แต่จะมีสตรีตระกูลดีที่ไหนเขาจะยอมร่วมหอกับสุนัขขี้เมาเช่นเจ้ากันเล่า! หากเจ้ายังไม่เลิกดื่มน้ำจัณฑ์จนเสียผู้เสียคนเช่นนี้ ต่อให้ข้าพลิกแผ่นดินหา ก็คงมิมีผู้ใดหลับตาลงนรกไปกับเจ้าหรอก!"

ปัง! ปัง! ปัง!

หรงป๋อหยวนทุบโต๊ะรัวๆ ราวกับเด็กน้อยที่งอแงมิได้ดั่งใจ "ท่านแม่! ท่านต้องช่วยลูกนะ ลูกอยากมีเมีย!"

ฮูหยินหลินรีบสวมกอดบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนไว้แนบอกด้วยความรักใคร่ "ไม่ต้องห่วงลูกแม่... แม่จะเสาะหาโฉมงามล่มเมืองมาเป็นคู่ชีวิตให้เจ้าเอง!"

ท่านแม่ทัพแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "หึ! ข้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้กว้างขวางยังจนปัญญาจะหาหญิงดีๆ ให้มันได้ แล้วสตรีที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่แต่ในเรือนประทินโฉมเช่นเจ้า จะไปเสาะหาผู้หญิงที่ดีมาจากขุมไหนกัน!"

ฮูหยินหลินปิงฉุน เชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง พลางสะบัดพัดจีบในมือถี่รัวประหนึ่งนกยูงที่กำลังลำแพนหาง นางปรายตามองสามี

"ตัวข้านี้มีสหายสนิทเป็นถึงเจ้าของหอนางคณิกาชื่อดังทั่วพระนคร มีหรือที่คนอย่างข้าจะเสาะหาโฉมงามล้ำเลิศมาประดับบารมีให้ลูกชายของเรามิได้!"

คำประกาศนั้นทำเอา แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ถึงกับหน้าชา ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกศรปักอก "เจ้า... เจ้าว่ากระไรนะ! นี่เจ้าคิดจะลากนางคณิกามาเป็นสะใภ้ตระกูลหรงอย่างนั้นหรือ!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตระหนกและรังเกียจเดียดฉันท์

ทว่าฮูหยินหลินกลับเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นสูงกว่าเดิม นางมิได้เอ่ยคำโต้ตอบใดๆ แต่ความเงียบนั้นกลับทรงพลังยิ่งกว่าคำด่าทอ เพราะนางรู้ดีว่า... ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรย่อมมิอาจคัดค้านสิ่งใดได้เต็มปาก

ในเมื่อตัวเขาเองนั่นแหละ... ที่เคยหลงเสน่ห์และดึงดันฉุดกระชาก นางคณิกาอันดับหนึ่งอย่างนาง มาประดับไว้ในตำแหน่งสตรีคู่ชีวิตและแม่ของลูกเช่นทุกวันนี้!

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารอย่างน่าอึดอัด ท่านแม่ทัพได้แต่ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาตกที่นั่งลำบากอย่างยิ่ง จะด่าว่าเมียก็เหมือนตบหน้าตัวเอง จะคัดค้านลูกสะใภ้ก็เหมือนประณามที่มาของเมียรัก