LOGINใครจะไปคาดคิดว่าท่ามกลางกำแพงวังอันสูงตระหง่านและเยือกเย็นแห่งนี้ จะคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่งมงายในห้วงรักจนยอมละทิ้งทุกสิ่งแม้แต่ มู่หรงชิง เองก็มิใช่ข้อยกเว้น...
ในวัยเยาว์ ชีวิตของเขาช่างสว่างไสวและเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ที่หาตัวจับยาก ทั้งตระกูลต่างฝากความหวังมหาศาลไว้ที่บ่าของเขา โดยหมายมั่นจะให้เขาได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางผู้ทรงเกียรติในราชสำนัก ทว่าเป้าหมายเดียวในใจของมู่หรงชิงกลับมิใช่ลาภยศสรรเสริญ หากแต่เป็น ซูฉุน สตรีที่เป็นทั้งเพื่อนและนางในดวงใจเพียงผู้เดียว เขาเฝ้าถนอมความรู้สึกนี้ไว้ และตั้งใจว่าจะสารภาพรักแก่นางในวันที่เขาสร้างชื่อเสียงได้สำเร็จ
ทว่าโลกทั้งใบของเขากลับพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อมีราชโองการประกาศให้สตรีที่เขารักสุดหัวใจเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับองค์จักรพรรดิ ในฐานะบุตรชายขุนนางผู้น้อยผู้ไร้อำนาจต่อกร เขาจะทำสิ่งใดได้นอกเสียจากก้มหน้ารับชะตากรรมที่ไร้ความยุติธรรมนี้
ทว่าไฟแห่งความรักกลับมิมอดดับไป มู่หรงชิงมิอาจทนเห็นนางเผชิญความโดดเดี่ยวในวังหลังโดยไม่มีเขาเคียงข้าง ถึงแม้จะมิได้ครอบครองร่างกายและหัวใจ ขอเพียงได้อยู่ใกล้ชิดเพื่อปกป้องนางเขาก็ยอม... ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจกระทำการ เฉือนความเป็นชายของตนเอง เพื่อแลกกับโอกาสในการเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน เขายอมตัดขาดจากวงศ์ตระกูล ยอมละทิ้งอนาคตที่รุ่งโรจน์ และยอมสูญเสียเกียรติยศแห่งบุรุษเพศไปจนสิ้น เพียงเพื่อให้ได้ยืนอยู่เบื้องหลังนางในฐานะขันทีผู้ซื่อสัตย์
ยามนี้ ซูฉุนไทเฮาเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความเหนื่อยอ่อนจากพายุอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น ทว่ามู่หรงชิงยังคงคุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรยากาศอย่างไม่นึกเหน็ดเหนื่อย สายตาที่ทอดมองสตรีบนเตียงเต็มไปด้วยความเทิดทูนและปวดร้าว
"ข้ารักเจ้าเหลือเกิน... รักเจ้ามาโดยตลอด" เขากระซิบแผ่วเบาในความเงียบสงัดแม้ในยามนี้ ร่างกายจะมิล่วงเหลือความเป็นชายให้ภาคภูมิ ทว่าจิตวิญญาณของเขายังคงยึดมั่นในรักแท้ที่มีต่อนางไม่เสื่อมคลาย สำหรับมู่หรงชิงแล้ว ความรักหาใช่การได้ครอบครอง แต่คือการได้เฝ้ามองหยาดน้ำตาและรอยยิ้มของนาง แม้ตนเองจะต้องแหลกสลายเป็นธุลีอยู่ใต้ฝ่าเท้านางตลอดกาลก็ตาม
ผู้คนทั้งแผ่นดินอาจหวาดเกรงในอำนาจของ หานชินอ๋อง แต่สำหรับมู่หรงชิง ความรู้สึกเดียวที่มีต่อชายผู้นั้นคือความชิงชังที่อยากจะบดขยี้ให้สิ้นซาก ทว่าเขารู้ดี... หากไร้ซึ่งหานชินอ๋องในเวลานี้ ทั้งซูฉุนและบุตรชายของนางย่อมตกอยู่ในอันตราย
"วันใดที่เจ้าหมดประโยชน์... เมื่อนั้นข้าจะส่งเจ้าตามน้องชายของเจ้าไปในทันที"
เบื้องหลังการเสด็จสวรรคตของอดีตจักรพรรดิ คือปริศนาที่ดำมืดที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์ ผู้คนต่างฉงนสนเท่ห์ว่าเหตุใดบุรุษผู้ครองบัลลังก์ในวัยฉกรรจ์กลับสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ราวกับดวงวิญญาณถูกปลิดปลิวไปในยามนิทราโดยไร้ร่องรอยแห่งพิษร้ายหรือบาดแผลใดๆ ทว่าความจริงที่สั่นสะท้านขวัญนี้... กลับถูกฝังรากลึกอยู่ในใจของขันทีหนุ่มนามว่า มู่หรงชิง
ในกระดานแห่งอำนาจนี้ มู่หรงชิงมีปณิธานเดียวที่สอดประสานกับชินอ๋องหานเทียนอย่างน่าประหลาด นั่นคือการปกป้องสองแม่ลูกให้พ้นจากภยันตรายทั้งปวง
ยามราตรีสงัด ขันทีผู้มีใบหน้าหมดจดราวกับสลักจากหยกเริ่มเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย เขาแทรกซึมเข้าหาเหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจอย่างลับๆ ใช้คำลวง ลาภยศ และความลับดำมืดที่เขาถือครองอยู่เป็นเครื่องมือชักจูงให้ข้าราชบริพารเหล่านั้นหันมาสวามิภักดิ์ต่อซูฉุนไทเฮา สร้างรากฐานอำนาจให้นางอย่างเงียบเชียบทว่ามั่งคงประดุจขุนเขา
ทว่าหากขุนนางคนใดบังอาจกระด้างกระเดื่อง หรือกลายสภาพเป็นเสี้ยนหนามที่ขวางกั้นวิถีทางของนาง... มู่หรงชิงจะมิเสียเวลาเจรจาเป็นหนที่สองเขาจะค่อยๆ จัดการพวกมันไปทีละคน
และในค่ำคืนนี้เอง... เป้าหมายของเงามืดกลับเล็งเป้ามาที่ จวนแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ท่ามกลางความสงัดเงียบของราตรี มู่หรงชิงได้ส่งมือดีของตนลอบเร้นกายเข้ามาเพื่อยื่นจดหมายเชิญท่านแม่ทัพให้ไปพบตามนัดหมาย หรงเจิ้นกั๋วกวาดสายตาอ่านจดหมายเพียงครู่ ก่อนจะเงยหน้าจ้องผู้ส่งสารด้วยแววตาเหยียดหยาม
"เจ้ามนุษย์ผิดเพศผู้นั้นมันคิดว่ามันเป็นใคร! ถึงได้บังอาจมาสั่งให้ข้าไปพบ เหตุใดมันถึงไม่ไสหัวมาหาข้าด้วยตัวเอง!"
น้ำเสียงของท่านแม่ทัพกึกก้องไปด้วยอำนาจ ทว่าผู้นำสารกลับจ้องมองเขากลับด้วยความเย็นชาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ท่านแม่ทัพโปรดระวังวาจา... ท่านขันทีใหญ่คือคนสนิทข้างกายของซูฉุนไทเฮา การลบหลู่เขา ก็มิต่างจากการหมิ่นพระเกียรติของพระนาง"
หรงเจิ้นกั๋วแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ใช่บุรุษที่จะยอมให้ใครมาข่มขู่ถึงถิ่น มือหนากระชับด้ามดาบแน่นก่อนจะตวัดคมอาวุธแหวกอากาศดัง ฉับ! ร่างของผู้ส่งสารยังไม่ทันได้กะพริบตา เลือดสีแดงฉานก็ฉีดพ่นออกมาจากลำคอ ร่างนั้นล้มตึงลงขาดใจตายในทันทีโดยไร้โอกาสได้ร้องขอชีวิต
"เอาร่างโสโครกของมันไปทิ้งเสีย อย่าให้คาวเลือดมันแปดเปื้อนเรือนนอนข้า" ท่านแม่ทัพสะบัดเลือดออกจากใบดาบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเพิ่งปลิดชีพแมลงวันตัวหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายกลับเข้าสู่ห้องนอนของตน
เวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่ไร้ซึ่งเงาร่างของคนสนิทที่ส่งออกไป มู่หรงชิงก็ล่วงรู้ถึงชะตากรรมของผู้ส่งสารได้ในทันที ดวงตาที่งดงามราวกับหยกสลักกลับฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง
"หรงเจิ้นกั๋ว... นี่ท่านคิดจะประกาศตนเป็นศัตรูกับข้าอย่างนั้นหรือ"
มู่หรงชิงรำพึงออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบถึงขีดสุด แม้เขาจะรู้ดีว่าแม่ทัพหรงคือขุนพลผู้เกรียงไกรที่กุมกำลังทหารนับหมื่นแสน ทว่าเขาก็หาได้เกรงกลัวไม่สำหรับมู่หรงชิง การเด็ดหัวพยัคฆ์ร้ายในบางครั้งไม่จำเป็นต้องใช้ทัพโยธา หากแต่ใช้เพียง สุนัขรับใช้ชั้นเลว ที่เขาสั่งสมไว้ในซอกหลืบของเมืองหลวง ผู้ที่ยอมถวายหัวเพียงเพื่อเศษเงินและผลประโยชน์ เล่ห์เหลี่ยมและหลุมพรางที่เขาขุดไว้นั้นลึกล้ำเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดถึง
ท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่น ณ จวนหลังใหม่ของหรงเชียนเสวี่ย พิธีมงคลสมรสถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความหมายแทนที่จะเป็นความอลังการในวังหลวง เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วหวานเคล้าไปกับสายลมยามเย็น ผู้คนในงานต่างมีสีหน้าชื่นมื่น ทว่าจุดที่น่าจับตามองที่สุดกลับเป็นร่างสง่างามของซูฉุนไทเฮาที่ประทับนั่งเป็นเกียรติแก่คู่บ่าวสาวหานจวิน ฮ่องเต้น้อยผู้กุมมือมารดาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง ลอบสังเกตสีหน้าของพระนางอย่างไม่คลาดสายตา ทว่าสิ่งที่เห็นกลับมิใช่ความขมขื่นที่เขากังวล แต่เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสงบ"แม่ไม่เป็นอะไรหรอกหานจวิน" ไทเฮากระซิบตอบพลางลูบมือลูกชายอย่างอ่อนโยน "เสด็จลุงของเจ้ามีความสุข... แม่ในฐานะน้องสะใภ้และมารดาของแผ่นดิน ย่อมมีความสุขไปด้วย"เด็กชายได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็คลี่คลายกลายเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข "สมกับเป็นเสด็จแม่ของลูกพ่ะย่ะค่ะ"ในขณะนั้นเอง หรงเชียนเสวี่ยในชุดมงคลที่งดงามทว่าไม่ฟุ้งเฟ้อ ได้เดินเคียงคู่มากับชินอ๋องหานเทียน ทั้งสองก้าวเดินอย่างมั่นคงและสง่างามดุจกิ่งทองใบหยก เมื่อมาถึงเบื้องหน้าไทเฮา หรงเชียนเสวี่ยได้ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยกิริยาที่เปี่ยม
โถงราชสำนักในวันนี้ เหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างมารวมตัวกันจนเนืองแน่น เสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับความผิดมหันต์ของขันทีโฉด มู่หรงชิง ดังระงมไปทั่ว บ้างก็สาปแช่ง บ้างก็ก่นด่าด้วยความเกลียดชังที่มันบังอาจหมิ่นพระบรมเดชานุภาพเบื้องหลังม่านมุกที่ทิ้งตัวลงมาปิดกั้น ร่างของซูฉุนไทเฮานั่งสงบนิ่งทว่าแผ่รังสีแห่งความเยือกเย็น ส่วนทางด้านชินอ๋องหานเทียนประทับอยู่ในตำแหน่งผู้พิพากษา พระพักตร์เรียบเฉยทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะปลิดชีวิตผู้ที่ทรยศต่อแผ่นดินมู่หรงชิงถูกลากตัวเข้ามากลางโถง ร่างกายที่เคยสวมใส่แพรพรรณชั้นดีบัดนี้เหลือเพียงชุดนักโทษสีหม่นรอยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่พันธนาการข้อมือข้อเท้าส่งเสียงกระทบกันดังแกรกกรากทุกย่างก้าว สายตาของมันสั่นไหวและเลื่อนลอย พยายามเพ่งมองผ่านม่านมุกที่กั้นกลาง หวังจะเห็นใบหน้าของสตรีที่มันหลงรักอย่างสิ้นคิดเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะรู้ดีว่านางไม่มีวันหันมามองคนเช่นมันด้วยความอาทรก็ตาม"เจ้าสุนัขรับใช้เนรคุณ! บังอาจนัก! เจ้าเป็นเพียงขันทีต่ำต้อย กล้าดีอย่างไรถึงริอ่านแตะต้ององค์ไทเฮา!" ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งก้าวออกมาตวาดลั่นจนใบหน้าแดงก่ำ"เจ้ามันก็แค่ก้อนเน
ในช่วงเวลานี้ เหล่าหมอหลวงต่างทุ่มเทกำลังรักษาซูฉุนไทเฮาอย่างสุดความสามารถ เพื่อหวังให้พระนางฟื้นตื่นจากการหลับใหล ทว่าท่ามกลางความสงบของราชสำนัก ภาระงานเอกสารกลับกองทับทวีจนรัดตัว ฮ่องเต้น้อยหานจวิน ในวัยสิบสองพรรษาต้องแบกรับความกดดันหนักอึ้งเกินวัย ด้วยความห่วงใยหลานชาย ชินอ๋องหานเทียนจึงตัดสินใจพาฮ่องเต้น้อยมาฝากไว้ที่จวนของหรงเชียนเสวี่ย หวังให้เด็กน้อยได้ปลีกตัวออกจากบรรยากาศเคร่งเครียดในวังหลวงบ้างหรงเชียนเสวี่ยซึ่งเติบโตมาในโลกของการสังหารย่อมไม่ประสีประสาในการเอาอกเอาใจเด็ก นางทำได้เพียงนั่งมองเด็กชายด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้สาวใช้นำขนมว่างมาวางไว้ให้ แล้วความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องโถงกว้างหานจวินลอบสังเกตสตรีเบื้องหน้าด้วยความระแวง นี่คือครั้งแรกที่เขาได้พบกับสตรีผู้เป็นดั่งหนามยอกอกของเสด็จแม่ ภาพลักษณ์ที่เย็นชาและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวนางนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นความห่วงใยที่เสด็จลุงมีให้แก่นาง "ข้าไม่เคยเห็นเสด็จลุงเอาใจใส่ใครเป็นพิเศษเช่นนี้มาก่อน..." ฮ่องเต้น้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "แม้แต
ศึกใหญ่จบสิ้น ขันทีโฉดถูกคุมขังในคุกหลวงรอรับทัณฑ์ตามอาญาแผ่นดิน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในยามนี้ดูปลอดโปร่งกระจ่างใส ราวกับจะสดุดีแก่ความสงบสุขที่หวนคืนสู่ราษฎรอีกครั้งณ ริมธารน้ำใสที่รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวขจี ชินอ๋องหานเทียนและหรงเชียนเสวี่ยเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหินอย่างเชื่องช้า บรรยากาศดูผ่อนคลายทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่เปราะบาง"บิดาและพี่ชายของเจ้าในยามนี้ สร้างผลงานใหญ่หลวงนักที่สามารถปัดเป่าภัยร้ายออกจากราชสำนักได้สำเร็จ" หานเทียนเอ่ยขึ้น พลางลอบสังเกตสีหน้าของสตรีข้างกายอย่างระแวดระวัง ท่วงท่าของพระองค์ดูใส่ใจและนุ่มนวล ราวกับเกรงว่าถ้อยคำใดจะทำให้หญิงงามข้างกายต้องขุ่นเคืองพระองค์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่ออย่างตรงไปตรงมา "แต่ข้ากลับไม่อาจมอบรางวัลตอบแทนให้เขาได้อย่างเต็มภาคภูมิ... หรงเจิ้นกั๋วเปรียบเสมือนเสือร้ายที่ยอมสงบเสงี่ยมเพียงชั่วคราว ข้าล่วงรู้ดีว่าที่เขายอมลดดาบลง ก็เพราะเหตุการณ์ที่เกือบทำลายตระกูลของเขาในครานี้เป็นสำคัญ"หรงเชียนเสวี่ยเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับชินอ๋อง แววตาของนางมิได้มีร่องรอยของความโกรธเคืองหรือการปกป้องบิดาอย่างหลับหูหลับตา น้ำเสียงที่ตอบกล
ร่างของขันทีโฉดถูกทหารคุมตัวลากถูไปตามพื้นมุ่งหน้าสู่คุกหลวง เพื่อรอคอยการตัดสินโทษทัณฑ์ที่สาสม ทว่าในใจของแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว เพลิงแค้นยังคงปะทุร้อนรุ่มราวกับจะแผดเผาอก เขากระหายที่จะเหยียบย่ำร่างนั้นให้แหลกละเอียดคาส้นเท้า แต่หากต้องการให้มันได้รับความทรมานที่ถึงกึ๋น การสังหารในนาทีนี้กลับดูเป็นความปรานีที่มากเกินไป"ท่านพ่อ... เหตุใดท่านจึงไม่สังหารมันเสีย?"สิ้นเสียงศึกที่สงบลง หรงป๋อหยวนก้าวเดินเข้ามาสมทบกับบิดา หรงเจิ้นกั๋วหันไปจับจ้องบุตรชาย พลางกวาดสายตามองสำรวจท่ามกลางไฟสงครามที่เพิ่งดับมอด เนื้อตัวของลูกชายเขายังคงสะอาดสะอ้านไร้รอยขีดข่วน จะมีก็เพียงกลิ่นสุราฉุนกึกที่โชยออกมาจากตัวนายน้อยผู้นี้เป็นระยะ ทว่าแม่ทัพเฒ่าหาได้ใส่ใจไม่ ในยามที่บุตรชายยังคงปลอดภัยและสุขสบายดี นั่นก็นับเป็นดีที่สุดแล้วเมื่อเห็นบิดายังคงเงียบ หรงป๋อหยวนจึงเอ่ยทัดทานซ้ำอีกครา "ท่านพ่อ ท่านช่างใจดีกับเจ้าขันทีสารเลวนั่นเกินไปแล้ว ทั้งที่มันเคยเหยียบย่ำตระกูลเราจนเกือบสิ้นซาก ท่านจะปล่อยให้มันหายใจไปเพื่ออะไร?"คำทัดทานนั้นทำให้หรงเจิ้นกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้น
เมื่อได้รับรายงานจากแนวหลังว่าหรงป๋อหยวนยังปลอดภัยดี ความกังวลที่เกาะกุมหัวใจแม่ทัพก็มลายหายไปสิ้น แววตาของหรงเจิ้นกั๋วเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายที่หมดห่วงหน้าพะวงหลัง เขาแผดเสียงคำรามสั่งให้ทหารบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่ง มือสังหารที่ไร้ซึ่งอุดมการณ์เมื่อเห็นสถานการณ์พลิกผันและกำลังจะพ่ายแพ้ต่างก็ทิ้งอาวุธหนีตายกันอลหม่าน"อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้! จัดการให้สิ้น!"หรงเจิ้นกั๋วส่งทหารส่วนหนึ่งออกไล่ล่ากลุ่มนักฆ่าที่กำลังแตกกระเจิง ส่วนตัวเขาพร้อมทหารฝีมือดีที่สุดรีบบุกเข้าสู่ตำหนัก ซูฉุนไทเฮาทันที ทว่าเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูห้องโถงใหญ่ ภาพที่เห็นกลับทำเอาแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยสนามต้องหยุดชะงักศพของเหล่ามือสังหารฝีมือดีที่มู่หรงชิงจ้างมาถูกสังหารจนสิ้นซาก ทุกร่างล้มตายในท่าทางที่ดูไม่ออกว่าเสียชีวิตด้วยวิชาของสำนักใด ร่องรอยการต่อสู้ช่างเรียบง่ายและโหดเหี้ยมเกินกว่าจะเป็นฝีมือของทหารทั่วไป"ที่นี่มันเกิดเรื่องอันใดกันแน่..." หรงเจิ้นกั๋วพึมพำด้วยความตื่นตะลึง เขาเป็นทัพหน้าบุกฝ่าเข้ามาอย่างยากลำบาก แต่กลับมีใครบางคนมาถึงที่นี่ก่อนหน้าเขาและกวาดล้างทุกอย่างจนหมดสิ้น"ท่านแม่ทัพขอร







