ตอนที่ 20 เทียบเชิญมรณะ

มู่หรงชิงรู้แจ้งแก่ใจว่า การหักโค่นพยัคฆ์เฒ่าอย่าง หรงเจิ้นกั๋ว โดยตรงนั้นยากเย็นแสนเข็นประดุจการงัดขุนเขา ทว่าหากเปลี่ยนเป้าหมายไปที่จุดอ่อน หลังกำแพงจวนแม่ทัพ... เรื่องที่ว่ายากก็กลับกลายเป็นง่ายดายมิต่างจากการพลิกฝ่ามือ

รอยยิ้มของขันทีใหญ่ที่ประดับบนใบหน้าหยกสลักนั้นช่างดูอัปลักษณ์และบิดเบี้ยว ราวกับความชั่วร้ายโสมมที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจได้เอ่อล้นออกมาจนไม่อาจปิดบัง

"เริ่มจากนางสตรีแพศยาผู้นั้นเป็นคนแรก... ท่านจะว่าอย่างไร ท่านแม่ทัพ"

ในสายตาของมู่หรงชิง สายเลือดของหรงเจิ้นกั๋วล้วนเป็นเพียงขยะที่ไร้ราคา บุตรชายคนโตเป็นเพียงคนขี้เมาผู้ไร้แก่นสาร ส่วนบุตรสาวคนเล็กอย่าง หรงเชียนเสวี่ย ก็มีดีเพียงรูปโฉมแต่กลับไร้สมอง ชอบแต่งกายอวดเนื้อหนังมังสาเสียจนเป็นที่ฉาวโฉ่ ซึ่งคงได้เชื้อสายความสำส่อนมาจากมารดาที่เป็นอดีตนางคณิกามามิผิดเพี้ยน

สำหรับเขา หรงเชียนเสวี่ยคือเบี้ยที่จัดการได้ง่ายที่สุด นางเป็นเพียงดรุณีร่างบางที่วันๆ เอาแต่ประทินโฉมและเสวยสุขบนบุญเก่าของบิดา หากจะเด็ดกุหลาบงามที่ไร้หนามเช่นนางทิ้งเสีย ย่อมมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง

เพื่อให้แผนการลอบสังหารเป็นไปอย่างรัดกุม มู่หรงชิงจึงเริ่มเคลื่อนไหวหมากตัวสำคัญเขาเข้าเฝ้า ซูฉุนไทเฮา โดยใช้เล่ห์เหลี่ยมและวาจาชักจูงให้พระนางคล้อยตาม จนในที่สุดราชโองการลับก็ถูกตราขึ้นอย่างเงียบเชียบ

"มีราชโองการ... ให้แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว นำทัพไปประจำการยังเมืองหน้าด่านโดยเร่งด่วน!"

นี่คือแผนการแยกพยัคฆ์ออกจากถ้ำ มู่หรงชิงต้องการขจัดก้างขวางคอชิ้นใหญ่ให้ออกไปพ้นทาง เพื่อที่เขาจะได้ส่งสุนัขรับใช้ เข้าไปจัดการกับคนในตระกูลหรงได้อย่างสะดวก

ทว่า... มู่หรงชิงกลับล่วงรู้เพียงเงา ในอดีตของนางเท่านั้น เขาหาได้รู้ไม่ว่าบัดนี้ จิตวิญญาณภายในร่างบางนั้นหาใช่สตรีแพศยาคนเดิม แต่คือกุหลาบสีดำเพชฌฆาตสาวผู้มาจากนรก

ทางด้านแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว นั้นมีสัญชาตญาณที่เฉียบคม เขารู้ดีว่าราชโองการให้ไปประจำการที่เมืองหน้าด่านในยามนี้มีความผิดปกติซุกซ่อนอยู่เพียงแค่เขาปฏิเสธคำเชิญของบุรุษผิดเพศผู้นั้นไปไม่ทันไร คำสั่งโยกย้ายก็ถูกส่งมาถึงมือประหนึ่งมีการเตรียมการไว้ล่วงหน้า

แม้เขาจะเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่มีกองทัพในกำมือ ทว่าในยามที่แผ่นดินยังสงบเช่นนี้ เขาก็หาได้มีข้ออ้างใดที่จะขัดราชโองการของซูฉุนไทเฮา ได้อย่างสง่างาม

"หากไม่มีกิจธุระจำเป็น พวกเจ้าจงอย่าได้ย่างกรายออกนอกจวนในระหว่างที่ข้าไม่อยู่เป็นอันขาด"

น้ำเสียงของท่านแม่ทัพทุ้มต่ำและหนักแน่น เขาเอ่ยกำชับ ฮูหยินหลินปิงฉุนและหรงเชียนเสวี่ย ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฮูหยินหลินปิงฉุนเพียงคลี่ยิ้มระรื่นพลางกรีดพัดในมืออย่างแช่มช้อย นางหาได้สัมผัสถึงเมฆหมอกแห่งภยันตรายที่กำลังตั้งเค้าแม้แต่น้อย

"ท่านพี่จะกังวลให้เสียลมหายใจไปไย น้องก็อยู่เฝ้าเรือนปรนนิบัติความงามไปตามประสา หากท่านพี่ไปถึงเมืองหน้าด่านแล้วก็อย่าได้ลืมเสาะหาแพรพรรณชั้นเลิศหรือเครื่องประดับแปลกตามาฝากน้องด้วยนะเจ้าคะ"

คำกล่าวของนางช่างเบาหวิวและเต็มไปด้วยจริตจะก้าน สิ่งเดียวที่อยู่ในครรลองสายตาของนางคือลาภยศและเครื่องประดับประดา โดยหารู้ไม่ว่าพยัคฆ์ที่เป็นเสาหลักของบ้านกำลังถูกลวงออกจากถ้ำเพื่อเปิดทางให้สุนัขลอบกัดเข้ามาราวี

ทว่าท่ามกลางความวิตกของบิดาและความเขลาของมารดา หรงเชียนเสวี่ยกลับนั่งนิ่งประดุจรูปสลักหยก นางเพียงแต่รับฟังโดยไม่ได้เอ่ยปากวาจาใด นัยน์ตาคู่สวยที่เคยว่างเปล่ากลับทอประกายลึกล้ำราวกับหุบเหวที่ไร้ก้น

คล้อยหลังขบวนควบม้าของท่านแม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วที่เพิ่งลับพ้นประตูจวนไปได้เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก กลิ่นอายของแผนร้ายก็ลอยตามมาติดๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีจากในวังหลวงที่นำเทียบเชิญสีทองอร่ามมามอบให้ถึงมือฮูหยินด้วยท่าทีนอบน้อมที่ดูเสแสร้ง

"เรียนฮูหยิน... ซูฉุนไทเฮามีพระราชประสงค์จัดงานสโมสรเต้นรำ ณ อุทยานหลวง เพื่อรวมตัวบุตรหลานขุนนางผู้มีชื่อเสียง และพระนางทรงระบุเน้นย้ำว่าอยากพบคุณหนูหรงเชียนเสวี่ยในงานนี้ด้วยขอรับ"

ฮูหยินหลินปิงฉุน ถึงกับยิ้มระรื่นจนเก็บอาการไม่อยู่ดวงตาของนางพองโตด้วยความภาคภูมิใจในรูปโฉมของบุตรสาว

"ลูกแม่! เจ้าต้องไปงานนี้ให้ได้นะโอกาสที่จะได้เข้าเฝ้าซูฉุนไทเฮาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้มิใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ มันคือวาสนาของเจ้าโดยแท้!"

นางหันไปสำทับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ราวกับลืมเลือนคำสั่งกำชับอันหนักแน่นของสามีไปสิ้น เพียงเพราะแสงระยิบระยับของอำนาจจอมปลอมที่ถูกโยนมาให้ หรงเชียนเสวี่ย จ้องมองเทียบเชิญในมือมารดาด้วยสายตาเย็นเยียบ นางส่ายหัวช้าๆ ให้กับความโฉดเขลาของสตรีเบื้องหน้าอย่างระอาใจ

"ท่านลืมคำสั่งของท่านพ่อไปแล้วหรือไร?" น้ำเสียงเรียบเรื่อยของนางแฝงไปด้วยกระแสกดดัน ทว่ามันกลับจุดชนวนโทสะให้แก่มารดาผู้หลงในลาภยศ

"หรงเชียนเสวี่ย! นี่เจ้าคิดจะขัดใจแม่ไปถึงไหน!" ฮูหยินหลินชักสีหน้าปั้นปึ่ง วาจาพรั่งพรูออกมาด้วยความขัดเคือง "เจ้าคิดว่าสตรีผู้สูงส่งประดุจหงส์เหนือมังกรอย่างซูฉุนไทเฮา จะมีแผนร้ายอันใดต่อเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้างั้นหรือ?"

นางพยายามพรรณนาถึงความยิ่งใหญ่และความปลอดภัยจอมปลอมต่อไปไม่หยุด หรงเชียนเสวี่ยที่นั่งฟังอยู่ยกมือขึ้นปรามเพียงนิด เป็นกิริยาที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดจนฮูหยินถึงกับชะงักวาจาลงทันควัน

"พอเถิด...ถ้าเช่นนั้นข้าจะไป"

หรงเชียนเสวี่ยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่าดวงตาของนางกลับฉายแววคมกริบประดุจมีดโกน นางรู้ดีว่านี่คือ งานเลี้ยงรื่นเริง ที่จัดขึ้นเพื่อล่อให้เหยื่อเดินเข้าไปติดกับและดูเหมือนว่าแม้แต่ตัวของนางเองก็อยากรู้เช่นกันว่าแท้ที่จริงแล้วจะมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่กันแน่