ตอนที่ 8 พยัคฆ์ขี้เมาสยบเทพกำมะลอ

หรงป๋อหยวนที่สติหลุดลอยไปกับกระแสน้ำจัณฑ์ ยืนโอนเอนประหนึ่งกิ่งหลิวต้องลมพายุ เขาพยายามหรี่ตาที่บวมช้ำมอง นักบุญตรงหน้าด้วยความฉงนปนเวทนา

"ข้านี่นะ... คือเนื้อคู่ของนาง?" เขาชี้นิ้วเข้าหาจมูกตัวเองที่แดงก่ำพลางหัวเราะร่า ถามย้ำเพื่อความแน่ใจในโสตประสาทที่พร่าเลือน ชิงหวงเจินเหรินกระตุกยิ้มหยัน แววตามาดร้ายฉายชัดในแววตาที่อ้างว่าเห็นนิมิตสวรรค์ "เทพเบื้องบนกระซิบสั่งข้าเองกับหู... เจ้าข้ารับใช้ชั้นต่ำเอ๋ย จงก้มหัวรับความเมตตาและภูมิใจในวาสนาของเจ้าเสียเถอะ!"

สิ้นคำสบประมาทที่เหยียดหยาม สัญชาตญาณความคลั่งของราชสีห์ขี้เมาก็ปะทุขึ้นทันที! หรงป๋อหยวนไม่รอช้า รวบรวมกำลังที่เหลือยันกายพุ่งตัวออกไป ถีบเข้ากลางยอดอกของท่านผู้วิเศษเต็มรัก! ร่างในชุดขาวบริสุทธิ์ลอยละลิ่วข้ามโต๊ะอาหารที่จัดวางไว้อย่างวิจิตร จานชามกระเบื้องเคลือบแตกกระจายเกลื่อนพื้นส่งเสียงเพล้งแสบแก้วตา

"ไอ้เศษเดน! เจ้าเป็นใครถึงบังอาจมาพ่นวาจาไร้แก่นสารต่อหน้าข้า!" หรงป๋อหยวนคำรามก้องดุจสัตว์ป่า เขาถลาเข้าหาขย้ำคอเสื้อ เทพเซียนจอมปลอม ที่นอนจุกจนหน้าเขียวปัด ก่อนจะรัวฝ่ามือตบใบหน้าหมดจดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดกบปาก ปิ่นหยกสลักลายเมฆาหลุดกระเด็น เส้นผมที่เคยรวบตึงสลวยบัดนี้ยุ่งเหยิงคลุกฝุ่นไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน

"ท่านแม่ทัพ... ช่วยข้าด้วย! อั๊ก! ช่วยข้าด้วย!" ชิงหวงเจินเหรินร้องโหยหวนอย่างน่าอนาถ หมดสิ้นคราบผู้วิเศษผู้สูงส่ง เหลือเพียงไอ้กระจอกที่กำลังถูกนักเลงสุราซ้อมจนน่วม

ในขณะนั้น แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วและฮูหยินหลินปิงฉุนยังคงนั่งตัวแข็งทื่อประหนึ่งถูกสาป สมองของพวกเขามัวแต่สับสนอลหม่าน พยายามหาคำตอบว่าเหตุใดคำทำนายที่ศักดิ์สิทธิ์ถึง วิปลาสได้เพียงนี้! ความศรัทธาที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นผู้วิเศษชี้ตัว พี่ชายให้เป็นว่าที่สามี ของน้องสาวแท้ๆ ต่อหน้าธารกำนัล

เสียงร้องโหยหวนราวกับสุนัขถูกทำร้ายกระชากวิญญาณให้ท่านแม่ทัพได้สติในที่สุด "เฮ้ย! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปแยกมันออกเร็วเข้า!" บ่าวรับใช้นับสิบรีบพากันกรูเข้าไปฉุดกระชากนายน้อยผู้อาละวาดออกมาอย่างทุลักทุเล หรงป๋อหยวนหลังจากได้ระบายโทสะด้วยฝ่ามือฝ่าเท้าจนหนำใจ พลันสติที่รั้งไว้ด้วยความโกรธก็ดับวูบลง เขาคอพับคออ่อนสัปหงกหัวทิ่มใส่บ่าวรับใช้ แล้วเผลอหลับกลางอากาศไปเสียดื้อๆ

ชิงหวงเจินเหรินพยายามพยุงสังขารที่สะบักสะบอมลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบอาหารและรอยเท้า เขาแผดเสียงสั่นเครือด้วยความอาฆาต

"ท่านแม่ทัพ! ท่านอบรมสั่งสอนบ่าวไพ่ประสาอะไร! มารยาทของมันผู้นี้ช่างต่ำทรามสิ้นดี ท่านจงสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นเทวดาฟ้าดินจะต้องพิโรธและลงทัณฑ์พวกท่านให้พินาศ!"

ผู้วิเศษจ้องมองร่างของหรงป๋อหยวนด้วยความเจ็บแค้นแสนสาหัส มันช่างน่าเจ็บใจนัก... หลังจากที่ไอ้ขี้เมานั่นกระทืบเขาจนน่วมต่อหน้าธารกำนัล ตัวมันกลับนอนกรนสนั่นอย่างสบายอารมณ์ประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋วใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอัปยศถึงขีดสุด เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างยากลำบาก "มันผู้นี้คือ หรงป๋อหยวน... บุตรชายคนโตของข้าเอง" ถึงจะอยากปฏิเสธเพียงใด แต่ความจริงที่ว่าเจ้าคนซกมกผู้นี้คือสายเลือดแท้ๆ ของเขาก็ไม่อาจลบเลือนได้

"ท่าน... ท่านว่ากระไรนะ!"

ชิงหวงเจินเหรินถึงกับยืนนิ่งงันประหนึ่งถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตระหนก เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าชายที่สภาพดูไม่ได้ยิ่งกว่าขอทานผู้นี้ จะเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหรง! คำพยากรณ์ที่เพียรปั้นแต่งมาเสียดิบดีว่าจะให้คุณหนูหรงตบแต่งกับบ่าวชั้นต่ำ บัดนี้กลายเป็นกงจักรย้อนกลับมาเชือดคอตัวเองจนขาดสะบั้น เมื่อเขากลายเป็นคนสาปแช่งให้พี่น้องร่วมอุทรต้องมาครองคู่กันเอง!

บรรยากาศในโถงเงียบงันจนน่าอึดอัด ผู้วิเศษจอมปลอมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก สมองที่เคยกลิ้งกลอกบัดนี้ตีกันจนยุ่งเหยิง เขาหันรีหันขวางก่อนจะโพล่งคำโกหกสุดท้ายออกมาเพื่อเอาตัวรอด

"นิมิต... นิมิตสวรรค์มาอีกแล้ว! มีผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่กำลังเรียกหาข้าด่วนยิ่งนัก!"

ชิงหวงเจินเหรินไม่รอฟังคำทัดทานใดๆ เขาหอบสังขารรีบจ้ำเท้าหนีออกไปอย่างรวดเร็วปานสุนัขจนตรอก ความหวาดกลัวต่ออาญาของท่านแม่ทัพที่เริ่มมีสีหน้าทะมึนทึงทำให้เขาหลงลืมแม้กระทั่งหีบทองคำที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง หรงเชียนเสวี่ยจึงเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ท่านผู้วิเศษผู้นี้ช่างแปลกคนนัก ไหนว่าเขาได้รับโองการมาจากสรวงสวรรค์ เหตุไฉนถึงดูดวงให้ตัวเองไม่ได้ว่าตัวเขานั้นจะต้องมาจมฝ่าเท้าในวันนี้"

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความถากถางต่อความเบาปัญญาของบุพการี ท่านแม่ทัพถึงกับร่างสะท้านราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์อันโง่งม "ไอ้สารเลวผู้นั้น... มันต้มตุ๋นข้าอย่างนั้นหรือ!"

ตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้าดี เรื่องราวอันน่าเวทนาก็อุบัติขึ้นกับชิงหวงเจินเหรินและผู้ติดตาม ระหว่างทางที่เขากำลังหอบเอาความบอบช้ำหนีออกจากเมืองประหนึ่งสุนัขจนตรอก กลับมีกลุ่มเงาดำดักซุ่มรออยู่ ณ จุดที่แสงสว่างส่องไปไม่ถึง

ไร้ซึ่งคำประกาศแจ้งข้อหา มีเพียงการลงทัณฑ์ที่ป่าเถื่อน ผู้วิเศษและลูกน้องถูกฉุดกระชากลงจากรถม้า ก่อนจะถูกรุมกระหน่ำทุบตีอย่างโหดเหี้ยม แรงปะทะจากไม้ทำให้เกียรติยศที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดให้ขาดสะบั้น ชิงหวงเจินเหรินถูกทำร้ายจนร่างกายแหลกเหลว บาดแผลที่ได้รับลึกซึ้งถึงกระดูกและประสาทสัมผัส จนเป็นที่แน่ชัดว่าเขาจะไม่มีวันกลับมาเดินเหินหรือใช้ลิ้นปลิ้นปล้อนหลอกลวงผู้ใดได้อีกตลอดกาล

เหตุการณ์ดักปล้น ครั้งนี้แนบเนียนเสียจนไม่มีใครสืบสาวหาต้นตอได้ ร่องรอยทุกอย่างถูกลบเลือนไปพร้อมกับสายลมที่พัดผ่านไป ชาวบ้านที่มาพบเห็นสภาพปางตายของเขาในภายหลังต่างก็พากันถ่มน้ำลายรด พร้อมกับตราหน้าว่าเป็นทัณฑ์สวรรค์ที่ลงทัณฑ์คนบาป ทว่า... ท่ามกลางความสับสนอลหม่านของข่าวลือ มีเพียงบุคคลเดียวที่นั่งนิ่งสงบอยู่ในห้องโถงจวนตระกูลหรงนั่นคือ แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว แววตาที่เคยฝ้ามัวด้วยความศรัทธาบัดนี้กลับมาคมกริบ เขาจิบน้ำชาอย่างแช่มช้าพลางมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่มืดมิด