ม่านรักพนาร้าย ตอนที่ 5

ลัลนาเพ่งมองจนแน่ใจว่าตัวที่เห็นคือตัวอะไรก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินเข้าไปหาเขาราวกับไม่เห็นเพื่อสูดอากาศที่แสนจะเย็นสบายในช่วงเช้าแต่เพียงก้าวเดินได้ไม่กี่ก้าว

พรึบ

“อ๊ะ!”

ลัลนาเอ่ยร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บเมื่อเท้าเปล่าที่ก้าวเดินนั้นเกิดสะดุดอะไรบางอย่างที่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เพราะมันไม่มีตั้งแต่แรก จนล้มลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นอย่างน่าสงสาร

ตุบ!

ก่อนจะได้ยินเสียงคล้ายบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากที่สูง ตามด้วยเสียงเท้าหนักที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ กระทั่งลัลนามองเห็นปลายเท้าเปลือยเปล่าของเขายืนค้ำหัวอยู่

และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกถมึงทึงมองมาที่เธอ ใบหน้าของเขาขนาดเธอที่เป็นคนในหมู่บ้านคุ้นชินกับหัวสวมมากมายหลายแบบยังอดจะตกใจเมื่อได้มองในระยะใกล้ไม่ได้

เพราะหัวสวมที่เป็นเอกลักษณ์มีดวงตาที่โตและเบิกโพลง อีกทั้งปากก็ยังอ้ากว้างราวกับกำลังยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นยิ้มที่ราวกับว่ากำลังหลอกล่อมิใช่ยิ้มใจดีแต่อย่างใด ในส่วนของขอบปาก รอบดวงตา จมูกและคิ้วก็ถูกวาดเขียนด้วยสีแดง เป็นการแกะสลักที่เหมือนหน้าคนจริง ๆ เพียงแต่หากเป็นคนก็คงจัดว่าเป็นคนที่น่ากลัวจนเธอไม่กล้าจะมองเขานาน ๆ

“มึงออกมานอกเรือนทำไม”

“เดินเล่นจ้ะ”

“เดินเล่นหรือเดินให้พวกมันมอง”

“ใครจะอยากมองข้า ไร้เสน่ห์ถึงเพียงนี้”

“ยอกย้อนกูรึ”

“เปล่าจ้ะ แล้วพี่...มาหาข้าทำไม”

“กูบอกรึว่ามาหา กูคิดว่าเป็นหญิงอื่นแล้วจะมาช่วยเขาต่างหาก”

“แต่พอเป็นข้ากลับไม่ช่วย”

ลัลนาเอ่ยตัดพ้อด้วยความน้อยใจแม้ว่าเธอจะไม่ได้เจ็บข้อเท้าจริง ๆ แต่มาได้ยินเขาพูดแบบนี้กลับเริ่มเจ็บที่หัวใจจริง ๆ

“มึงเดินออกมานอกเรือนเองได้ ก็เดินกลับไปเองให้ได้”

“ก็ตอนมาข้าไม่ได้เจ็บขานี่จ๊ะ”

“หัวสวมมันไม่ได้ช่วยอะไรมึงเลยรึ เช่นนั้นก็ถอดมันออกเสีย!”

“หากถอดได้โดยไม่ผิด ข้าจะถอดออกเดี๋ยวนี้ ชายใดที่เห็นแล้วถูกตาต้องใจในตัวข้าเขาจะได้มาช่วยพาข้ากลับไปส่งถึงเรือน”

“มึง เงียบ”

พอเขาเอ่ยพูดเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบก็ทำให้ลัลนาปิดปากที่เผยอโต้เถียงเขาในทันที เพราะตอนนี้เขาอาจจะทำอะไรเธอไม่ได้แต่ตกค่ำที่เขาเรียกเธอไปหาเมื่อไหร่เมื่อนั้นคงจะโดนหนักเป็นแน่

“พี่ธูป ไปส่งข้าที่เรือนที”

“...”

“นะจ๊ะ”

“เงียบปาก ไม่อยากได้ยินเสียง”

ลัลนามองคนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้เพราะปากบอกว่าไม่อยากได้ยินเสียงเธอ แต่ตอนที่เขาทำเธอกลับเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้แล้วจงใจทำให้เธอทรมานจนเก็บกลั้นเสียงไม่ได้ คอยดูว่าครั้งต่อไปเธอจะปิดปากให้เงียบสนิทเลย!

ร่างเล็กถูกช้อนอุ้มเข้ามาอยู่ในวงแขนแกร่งด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับตัวเธอนั้นไร้น้ำหนัก สองแขนเรียวจึงยกขึ้นคล้องกอดต้นคอเขาไว้แล้วมองใบหน้าของเขาที่ถูกปิดบังไว้ด้วยหัวสวมด้วยรอยยิ้มอย่างที่เขาไม่มีทางเห็น

ใบหน้าที่เธอหวาดกลัวแต่ก็หลงรักมาตั้งแต่เด็ก ๆ ยิ่งได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาแล้วหลังจากที่ไม่ได้เห็นมาหลายสิบปีก็ยิ่งทำให้เธอหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นราวกับโดนทำของ

“มึงไม่ต้องยิ้ม”

“ข้าไม่ได้ยิ้ม”

ลัลนาที่ยิ้มมาตลอดทั้งทางเอ่ยพูดโกหกเมื่อโดนเขาจับได้ในขณะที่ควันธูปอุ้มเธอกลับมาถึงที่เรือน และวางเธอลงให้นั่งอยู่ตรงบันไดจนลัลนานึกขุ่นเคืองใจที่เขานั้นแม่นยำในคำสอนที่ว่าชายหญิงห้ามเข้าเรือนกันและกันหากมิใช่คู่กัน มิเช่นนั้นจะถือว่าเป็นการผิดผีซึ่งสำหรับเธอและเขามันผิดมาตั้งนานแล้ว

ก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินกลับเข้าไปในป่าท่ามกลางสายตาของเหล่าชายหนุ่มที่มองมาอย่างผิดหวังที่เห็นควันธูปและลัลนาอยู่ด้วยกัน อีกทั้งในตอนที่เขาเดินไปยังหันมองคนพวกนั้นจนพวกเขาต้องหันหน้าหลบไปคนละทางด้วยความลนลาน เพราะหากคู่แข่งของพวกเขานั้นคือควันธูปก็คงยากที่จะสู้

ตกค่ำ

เรือนควันธูป

ปึก!

“เหตุใดมึงถึงไม่กิน”

ผืนฟ้าที่ยกกระดกกะลามะพร้าวใบเล็กจนน้ำสีใสไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวแล้ววางลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าเรือนของควันธูป เงยหน้ามองเจ้าของเรือนที่นั่งชันเข่าอยู่ตรงหน้าแต่กลับไม่กินสาโทที่เขาเป็นคนหมักทำเองเลยสักนิด แล้วเอาแต่นั่งถักร้อยกำไลอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่ผืนฟ้ามาหา

“ไม่อยาก”

“แล้วเพราะเหตุใดมึงถึงไม่อยาก”

“มึงอยากรู้รึ”

“เออสิวะ ไม่งั้นกูจะถามรึ”

“ก้มลงมองของมึงสิ”

ผืนฟ้ามองหัวสวมของควันธูปที่พยักพเยิดหน้ามายังหว่างขาของเขา ที่แม้ว่าจะทำการนุ่งโจงกระเบนรัดแน่นเก็บไว้อย่างดีเพียงใดแต่ควันธูปก็ยังสู่รู้ว่าท่อนเนื้อที่เคยอ่อนของเขามันพองแข็งขึ้นมาหลังจากที่เริ่มดื่มกิน